σημειωματαριο κηπων

Ιουλίου 7, 2010

εκ τών έσω : τά βιβλία δεν είναι ούτε «για δωράκια» ούτε «για τήν αμμουδιά» : ένα telos, βίντεα, μελαγχολίες.

 

  

 

όσοι μπαίνετε στους κήπους και αγαπάτε τούς κάκτους ξέρω ότι τό ξέρετε : ότι όσοι (μερικοί δηλαδή από όσες) (με ανθρωποκτόνο μυγοκτόνο χρονοβόρο και ακατανόητο πείσμα) γράφουμε (και αλλιώς + αλλού), δεν συρρικνώνουμε τή ζωή μας στο χαρτί (τουλάχιστον) για να ’χουνε να κάνουνε μερικοί καλοί άνθρωποι που μαστίζονται κι από τήν κρίση φτηνά δώρα στα βαφτιστήρια τους (όπως κατά κόρον έχω ακούσει ότι ζητιανεύουν από τηλεοράσεως οι έλληνες εκδότες και πολύ πριν τήν κρίση) ( : βλέπω εξάλλου ότι και εδώ μια παρόμοια αντίληψη θεωρείται λογική, ανώδυνη και ταιριαστή, ακόμα και για διανοούμενους τής βλογόσφαιρας – όχι δεν θα βάλω λινκ) : η τσέπη μας λοιπόν αρκετά υποφέρει (τί να κάνουμε, έχουμε κι εμείς τσέπη – παρανόμως σχεδόν, παραδόξως ασφαλώς) από τήν συρρίκνωση σε έναν εαυτό (μία εαυτή) που δεν πουλάει κατά κανόνα στο ευρύ (πόσο στενό…) κοινό τό οποίο άνετα δικαιούται (αυτό, ναι) και να έχει τσέπη και να θέλει να κάνει φιγούρα διανοούμενου στην αμμουδιά… : ευτυχώς ή δυστυχώς ό,τι κάνω (ας μιλήσω για μένα, αν και είμαι σίγουρη ότι και για κάποιους ακόμα άλλες μιλάω) δεν γίνεται όλο αυτό για να ανακουφίζεται καμία (απολύτως) τσέπη – ούτε και νοιαζόμαστε για τό αν θα ’χετε ή δεν θα ’χετε να διαβάζετε και καμιά μαλακία για να περνάει η ώρα μετά τό μπάνιο

 

μερικές μελαγχολικές προτάσεις (προς σκέψιν
ακρόασιν ανάγνωσιν θέασιν) :

  

καταρχάς υπήρχε ένας συμπαθητικός βιβλιοπώλης που δεν τά έλεγε και άσχημα (ως προς τίς τιμές είχε δίκιο δηλαδή…) (είναι κι από τήν επαρχία…) αλλά τό βίδεο αρνείται να ανέλθη, και δεν μπόρεσα να βρω άλλα στο γιουτούμπ, πολύ πιο διασκεδαστικά εκείνα, με τούς ένδοξους εκδότες τής αθήνας να διαφημίζουν καμαρωτά από τήν τηλεόραση, μαζί με τούς συγγραφείς τους, «τό βιβλίο ως τό φτηνότερο δώρο»

συνεπώς

 

 

 

 

 

 

 

 

σημειώσεις

  

μπορείτε να δείτε περισσότερα για τήν ομάδα nova melancholia εδώ,  και μπορείτε επίσης να στρέφεστε περιοδικά αν δεν τό κάνετε ήδη στό φιλοσοφικό περιοδικό telos (που στο τελευταίο του τεύχος επικεντρώνει και τήν προσοχή του (epitelous κάποιος να τό κάνει, έχουμε ζαλιστεί με τήν μεγάλη αγορά τής κίνας που θα μάς «απορροφήσει και τό λάδι») στο δολοφονικό καθεστώς που όλοι λαδώνουν αυτήν τήν περίοδο)

και τελικά, και για όσους μπορούν να «πεταχτούν» (σε οικονομική θέση), ένα ακόμα telos – στη νέα υόρκη

τέλος λοιπόν για σήμερα (και για λίγο καιρό αυτό τό καλοκαίρι – αν και περιοδικά, είμαι σίγουρη, θα ξανάρχομαι) : ένα (παλιό) μουσικό κομματάκι μόνο ακόμα, για όσες και όσους αισθανόμαστε με μυστήριο τρόπο συγγενείς, και εδώ και έξω – και ως μικρή συνέχεια βέβαια προς τήν αποκάτω ανάρτηση – που τήν σκέπασα τόσο γρήγορα μολονότι λογάριαζα να τήν αφήσω πάρα πολύ :

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: