σημειωματαριο κηπων

2 Νοεμβρίου 2010

επείγον : τό ιράν ανακοινώνει ότι η σακινέ αστιανί θα εκτελεστεί τήν τετάρτη (αύριο) {update επίσης επείγον : οι υπογραφές ματαιώνουν τήν εκτέλεση;) (+ βίντεο με τή mina ahadi)}

 

 

 

 

πήρα τό εξής γράμμα :

URGENT : Sakineh will be executed on Nov 3 – Join us to save her life ( : η Σακινέ θα εκτελεστεί στις 3 νοεμβρίου – Βοηθείστε να τή σώσουμε)

 

επειδή ακριβώς είναι επείγον δεν προλαβαίνω να τό μεταφράσω (: και ας μέ συχωρέσουν οι μη αγγλομαθείς : )

 

ACT NOW 

PLEASE NOTE: WE WILL BE GATHERING AT THE EMBASSY OF THE ISLAMIC REPUBLIC OF IRAN IN PARIS AT 2PM (4 Avenue d’Iéna 75116 Paris) AND MARCHING TO THE EUROPEAN PARLIAMENT IN BRUSSELS. JOIN US. WE MUST SAVE SAKINEH’S LIFE AND SECURE HER FREEDOM AND THAT OF HER SON, LAWYER AND THE TWO GERMAN JOURNALISTS. AND WE MUST END STONING NOW! 

According to news received by the International Committee against Stoning and International Committee against Execution on 1 November 2010, the authorities in Tehran have given the go ahead to Tabriz prison for the execution of Iran stoning case Sakineh Mohammadi Ashtiani. It has been reported that she is to be executed this Wednesday 3 November. 

We had previously reported that the casefile regarding the murder case of Ms Ashtiani’s husband had been seized from her lawyer’s office, Houtan Kian, and found missing from the prosecutor’s Oskoo branch office so as to stitch Ms Ashtiani up with trumped up murder charges.  [Another man has already served a prison sentence and is now free for her husband’s murder.]  Ms Ashtiani’s son, Sajjad Ghaderzadeh, and her lawyer, Houtan Kian, have warned of the regime’s plan to do so on many occasions. With the arrest of Ms Ashtiani’s son and lawyer on 10 October and her not having had any visitation rights since 11 August and after fabricating a new case against her, the “Human Rights Commission” of the regime has announced that: ‘according to the existing evidence, her guilt has been confirmed.’ In fact, the regime has created a new scenario in order to expedite her execution. 

In other news, Sajjad Ghaderzadeh and Houtan Kian have been severely tortured in order to obtain confessions against Sakineh and themselves since their arrests on 10 October along with two German journalists. The initial interrogations by the Ministry of Intelligence have now been completed and the casefile sent to the National Prosecutor General and Judiciary Spokesperson, Mohsen-Ejehi, in Tehran rather than being handled in Tabriz. Their families are concerned for their wellbeing. When attempting to secure lawyers for the two, authorities have said that the two men did not need legal representation. 

Sajjad and Houtan Kian’s only ‘crime’ has been to defend Sakineh Mohammadi Ashtiani and proclaim her innocence with facts and evidence. That their contact with Mina Ahadi is considered a crime is absurd given that Ahadi has been contacted by death row prisoners and their families and lawyers for many years now, including directly from prison. This is because of her many years of work against stoning and executions. 

The International Committees against Stoning and Execution call on international bodies and the people of the world to come out in full force against the state-sponsored murder of Sakineh Mohammadi Ashtiani.  Ms Ashtiani, Sajjad Ghaderzadeh, Houtan Kian and the two German journalists must be immediately and unconditionally released.  

ACT NOW!

οι σύνδεσμοι που ακολουθούνε τό γράμμα είναι οι εξής :

αυτός ή / και αυτός για υπογραφές

αυτός, αυτός και αυτός για τά γενικώς νεότερα

 

(και θα τά ξαναπούμε σύντομα : λογάριαζα ν’ ανεβάσω εξάλλου γρήγορα νέο ποστ, με εκκρεμότητες που βρήκα να μέ περιμένουν όσο έλειπα (και διάφορα άλλα), – αλλά τούτο δω επείγει πραγματικά : δεν ξέρω αν θα ’χει κανένα αποτέλεσμα οτιδήποτε κι αν κάνουμε πια, αλλά ας προσπαθήσουμε τέλος πάντων μήπως και τή σώσουμε τή γυναίκα έστω και τήν τελευταία στιγμή – : και τόν γιο της και τόν δικηγόρο της όμως, που όπως καταλάβατε έχουν ήδη συλληφθεί και βασανιστεί – έχουν επιπλέον συλληφθεί και δυο γερμανοί δημοσιογράφοι όπως βλέπω, τών οποίων επίσης (ευλόγως και φρικιαστικώς) αγνοείται η τύχη…)

 

 

    update (σήμερα, τρίτη, στις 10 μ.μ.) :

1 : με ανησυχία βλέπω τό ποστ άλλοτε να υπάρχει κι άλλοτε να μην υπάρχει (σε μένα : στον εξπλόρερ, αλλά και στο μοτζίλα που βλέπω επίσης)… παρακαλώ ειδοποιείστε με αν συμβαίνει τό ίδιο και στα δικά σας (για να δούμε δλδ αν είναι τόσο μακρύ τό χέρι τού ιράν, ή τού αλλάχ βοήθειά μας, παραμονές εκτελέσεων…) (τό λέω γιατί κάτι τέτοιο δεν έχει ξανασυμβεί)

2 : τά βρήκα σκούρα προσωπικά με τίς υπογραφές, και δεν τά κατάφερα να βγάλω άκρη : ίσως όμως πια να είναι και αργά – φριχτά αργά. Θα σάς κρατάω ενήμερες – όσο μού τό επιτρέπουν

update τετάρτης : (και σόρι για όσους δεν τό είδαν με τήν πρώτη, αλλά put the blame on wrdprss… ή στην απειρία μου) 

η σημερινή προαναγγελθείσα εκτέλεση λοιπόν απλώς ανεστάλη ή τελικά θα ματαιωθεί ;  ίσως κάτι γίνει πάντως με τίς νέες κινητοποιήσεις και τίς νέες υπογραφές… (μέσα σε λίγες ώρες μαζεύτηκαν 514.777 υπογραφές όπως λέει και η σελίδα, με στόχο (πολύ ρεαλιστικό πλέον) τίς 600.000

 

υπογράφετε εδώ

περισσότερες πληροφορίες (μαζί με φωτογραφίες από τίς χτεσινές κινητοποιήσεις σε όλον τόν κόσμο) εδώ

  

 

η ιρανή ακτιβίστρια mina ahadi μιλάει στη γερμανική τηλεόραση για τήν κατάσταση τής sakineh ashtiani στη φυλακή και τίς ελπίδες που υπάρχουν – αν υπάρχουν – να ματαιωθεί ο απαγχονισμός της κάτω από τή νέα διεθνή κατακραυγή… : μιλάει ακόμα για τή σύλληψη τού γιου τής αστιανί sajjad, τού δικηγόρου της houtan kian, και δύο γερμανών δημοσιογράφων τήν ώρα που τούς παίρναν συνέντευξη στο ιράν – και μιλάει επίσης για τά υπόλοιπα θύματα τού ιρανικού καθεστώτος που περιμένουν τή σειρά τους να εκτελεστούν…

(στα γερμανικά με αγγλικούς υπότιτλους)

 

16 Αυγούστου 2010

save sakineh update : γράμμα τού γιου της sajad στα ενωμένα έθνη, ανοιχτή επιστολή τής mina ahadi στον νέλσονα μαντέλα, τό δικαστήριο αναβάλλει τήν απόφαση (μέχρι να καταλαγιάσει η διεθνής κατακραυγή;)

 

   

τό γράμμα τού sajad qaderzadeh (γιου τής sakineh mohammadi ashtiani) στον οηέ 
(μεταφράζω αποσπάσματα:)

η μητέρα μας δεν είναι δολοφόνος

μην τούς αφήσετε να τήν σκοτώσουν

πέντε χρόνια ζούσαμε με τόν εφιάλτη τού λιθοβολισμού… αυτή η φριχτή λέξη ερχόταν και ξαναρχόταν… κλαίγαμε κάθε μέρα… προσπαθήσαμε να τή βοηθήσουμε… γράψαμε γράμματα… δεν ξέρω γιατί δεν μάς άκουγε κανείς…

πριν από δύο μήνες μάς είπαν ότι όλα τέλειωσαν κι ότι θα τήν σκοτώσουν με πέτρες τελικά… δεν είχαμε άλλη λύση, απευθυνθήκαμε στον έξω κόσμο… όταν όλοι τό μάθανε και μιλήσαν γι’ αυτό, νιώσαμε να ‘χουμε μια συμπαράσταση… τώρα τά άλλαξαν όλα και τήν κατηγορούν για  φόνο…

δεν είναι αλήθεια : ό,τι κι αν λέει η ίδια τώρα, τήν έχουν παγιδέψει με τήν απειλή τού θανάτου… ξέρουμε ότι η μάνα μας δεν σκότωσε κανέναν… ο θάνατος τού πατέρα μας ερευνήθηκε και κάποιος άλλος έχει ομολογήσει ότι τόν σκότωσε… κι η δίκη έγινε, κι όλοι οι φάκελλοι υπάρχουν να τούς δει όποιος θέλει…

και τώρα γιατί η κυβέρνηση θέλει να δικάσει τή μάνα μας σα φόνισσα; λες και για να αποδώσουν δικαιοσύνη στον πατέρα μας πρέπει να σκοτώσουν τή μητέρα μας; τί είδους δικαιοσύνη είναι αυτή;

θέλουμε να εξεταστεί η υπόθεση αντικειμενικά, και ζητάμε από τά ενωμένα έθνη να στείλουν μια επιτροπή στο ιράν να εξετάσει όλα τά ζητήματα αυτά. 

sajad qader zadeh

  

τό γράμμα τής mina ahadi στον nelson mandela
(μεταφράζω αποσπάσματα:) 

  

«γιατί ελευθερία δεν είναι να σπάσεις μόνο τίς αλυσίδες σου,
αλλά να ζεις με σεβασμό για τήν ελευθερία τών άλλων, και να τήν επιδιώκεις κιόλας»
νέλσων μαντέλα 

αγαπητέ κύριε μαντέλα

σάς γράφω ζητώντας σας να επέμβετε όσο πιο γρήγορα γίνεται για να σωθεί η ζωή μιας γυναίκας που πρώτα καταδικάστηκε σε θάνατο διά λιθοβολισμού, και τώρα απειλούν μέρα με τή μέρα να τήν απαγχονίσουν…

ίσως τήν ξέρετε ύστερα από τήν παγκόσμια κατακραυγή που ξεσηκώθηκε…

ο πρόεδρος τής βραζιλίας λούλα ντα σίλβα τής πρόσφερε άσυλο…

τέτοιες κινήσεις αυξάνουν σίγουρα τή διεθνή πίεση…

σύμφωνα με τά στοιχεία που διαθέτει η κίνηση τήν οποία εκπροσωπώ (http://stopstonningnow.com/wpress/1812) τό καθεστώς έχει μέχρι σήμερα εκτελέσει διά λιθοβολισμού 109 άντρες και γυναίκες, και υπάρχουν αυτή τή στιγμή άλλοι 25 άνθρωποι που ζουν τήν αγωνία τής αναμονής για έναν τέτοιο θάνατο… σίγουρα δεν πρέπει ν’ αφήσουμε αυτήν τήν τραγωδία να συνεχίζεται άλλο… σάς κάνω έκκληση…

επιπλέον δεν περιμένετε από εμένα να σάς  περιγράψω τούς τρόμους που έχει η ζωή κάτω από ένα θεοκρατικό καθεστώς τής αχρειότερης μορφής, εγώ σε σάς…

η πορεία τού καθεστώτος αυτού στα 31 χρόνια τής μέχρι σήμερα εξουσίας του, συνοψίζεται σε μία μόνο λέξη : τρόμος.

κυβερνώντας με τόν τρόμο, και μόνο με τόν τρόμο, κατάφεραν να συγκροτήσουν ένα ολόκληρο σύστημα σεξουαλικού, κοινωνικού, εθνικού, ρατσιστικού, ακόμα και θρησκευτικού απαρτχάιντ στο ιράν… όμως, ξέρετε σίγουρα πως από τόν ιούνιο τού 2009 ένα μαζικό επαναστατικό κίνημα έχει ξεκινήσει στο ιράν με σκοπό να ανατρέψει αυτό τό καθεστώς απαρτχάιντ και τρομοκρατίας…

τό καθεστώς τώρα επεκτείνει τίς εγκληματικές του δραστηριότητες και εκτός ιράν για να μπορέσει να επιζήσει…

η μόνη λύση για τόν πολιτισμένο κόσμο είναι να συμπαρασταθεί στο λαϊκό επαναστατικό  κίνημα τού ιράν…

ας αρνηθεί όλος ο πολιτισμένος κόσμος να αναγνωρίσει τό βάρβαρο καθεστώς που λιθοβολεί ανθρώπους έως θανάτου… να κλείσουν τίς πρεσβείες του… να σπάσουν τούς «πολιτικούς δεσμούς» μαζί του… να τό εκδιώξουν από τίς διεθνείς οργανώσεις… απόλυτο πολιτικό μποϋκοτάζ!

να γίνει κοινή συνείδηση διεθνώς ότι τό καθεστώς τού ιράν είναι ανάλογο με τό καθεστώς τού απαρτχάιντ που υπήρξε στην πατρίδα σας, και η ανθρωπότητα ενωμένη ν’ αγωνιστεί για να τσακίσει και αυτό τό καθεστώς όπως έκανε και για τή νότια αφρική…

η πολιτισμένη ανθρωπότητα περιμένει από τήν πατρίδα σας ότι θα συμμετάσχει στην πρώτη γραμμή και σ’ αυτόν τόν αγώνα…

mina ahadi

  

εδώ τό τελευταίο δελτίο τύπου σχετικά με τήν αναβολή τής τελικής ετυμηγορίας τού δικαστήριου για τό σάββατο 21 αυγούστου («…σύμφωνα με πληροφορίες τής διεθνούς επιτροπής κατά τών λιθοβολισμών… ο εισαγγελέας τής ταμπρίζ επισκέφτηκε τήν sakineh στη φυλακή και τής είπε ότι θα προσπαθήσει να τήν σώσει από τόν θάνατο αν αυτή βγει στην τηλεόραση και ομολογήσει ότι είναι ένοχη για παράνομη σεξουαλική σχέση εκτός γάμου και για συμμετοχή στην δολοφονία τού άντρα της…
…ξέρουμε ότι μέχρι τώρα τό ισλαμικό καθεστώς έχει ακολουθήσει τήν ίδια μέθοδο κι άλλες φορές, και δυο ή τρεις μέρες μετά τήν ομολογία στην τηλεόραση εκτελεί τούς φυλακισμένους…
…οι εξελίξεις μάς ανησυχούν πολύ. Η θέση τής κυρίας αστιανί γίνεται όλο και πιο επισφαλής και η εκτέλεσή της μάς φαίνεται όλο και πιο πιθανή. Αναβάλλοντας τώρα τήν ετυμηγορία τό καθεστώς προσπαθεί απλώς να κερδίσει χρόνο, και περιμένει να καταλαγιάσουν οι διεθνείς διαμαρτυρίες, η πίεση και τό ενδιαφέρον τού τύπου, για να τήν εκτελέσει…»)

 

εδώ νεότερα από τήν οργάνωση τού «φόρουμ τών 100 πόλεων» (επειδή τό διεθνές ενδιαφέρον εντείνεται αντί να σταματήσει)
(και για γενική ενημέρωση πάνω στην υπόθεση μπορείτε να παρακολουθείτε επίσης αυτήν τή σελίδα) 

τέλος, ένα βίδεο από τήν διαμαρτυρία που έκαναν ιρανές και γεωργιανές μπροστά
στην ιρανική πρεσβεία τής τυφλίδας, στη γεωργία
μιλάνε και γράφουν και αγγλικά, και προσωπικά πρόσεξα ένα πανώ που έγραφε
κάτω τά θρήσκα χέρια σας από τό ιερό μου σώμα
και ένα που έχει ζωγραφισμένη μια αγχόνη και λέει αυτό θα πάθω επειδή έκανα έρωτα;

 

 

 

update (δευτέρας 23 αυγούστου) :

τό δικαστήριο ανέβαλε ξανά τήν απόφασή του για τήν τετάρτη (μεθαύριο) : εδώ

εδώ : τά παιδιά της είδαν τή sakineh στη φυλακή για πολύ λίγο· απ’ ό,τι φαίνεται τή μπουκώνουν με φάρμακα και δεν μπορεί ούτε να μιλήσει καλά

οι αρχές τού ιράν ετοιμάζονται να τής απαγγείλουν και νέα κατηγορία, ότι ευθύνεται η ίδια για τόν διεθνή ντόρο στις εφημερίδες και τά μπλογκ; ο δικηγόρος της hootan kian δεν επιτρέπεται να τήν δει για πάνω από 5 λεπτά ενώ οι συναντήσεις του με τήν πελάτισσά του, που τού «μιλάει» δεμένη χειροπόδαρα, παρακολουθούνται από πολλούς δεσμοφύλακες και  καταγράφονται από βιντεοκάμερα

οι μυστικές υπηρεσίες εισβάλανε στο σπίτι τού δικηγόρου

εδώ : 85 πόλεις σ’ όλον τόν κόσμο έχουν προγραμματίσει μέχρι τώρα διαδηλώσεις για τίς 28 αυγούστου

εδώ : στο βέλγιο στήθηκε γλυπτό κατά τού λιθοβολισμού

 

    

 

7 Αυγούστου 2010

τελευταία ενημέρωση : η υπόθεση τής sakineh mohammadi ashtiani παραπέμπεται στον «βασανιστή τής τεχεράνης» : στέλνονται γράμματα τής τελευταίας στιγμής…

 

 

 

 

          

«Τώρα είμαι ήρεμη και θλιμμένη γιατί ένα κομμάτι τής καρδιάς μου έχει παγώσει.

Τή μέρα που μέ μαστίγωσαν μπροστά στον [γιό μου] Sajjad, μέ συντρίψανε και μού τσακίσαν τήν αξιοπρέπεια και τήν καρδιά.

Τή μέρα που μέ καταδίκασαν σε θάνατο με λιθοβολισμό, ένιωσα σα να γκρεμίστηκα σε μια τρύπα βαθιά μέσα, και λιποθύμισα.

Τίς νύχτες πολλές φορές, πριν να μέ πάρει ο ύπνος, τό σκέφτομαι : πώς μπορεί ένας άνθρωπος να κάνει τίς ετοιμασίες του για να μέ λιθοβολήσει – να προσπαθήσει να πετύχει τό πρόσωπό μου, να πετύχει τά χέρια μου ; Γιατί ;

Όλους εσάς σάς ευχαριστώ από τή φυλακή τής Ταμπρίζ.

Κυρία [Mina] Ahadi, πέστε παντού ότι φοβάμαι τόν θάνατο. Βοηθείστε με να ζήσω και ν’ αγκαλιάσω ξανά τά παιδιά μου» 

 

αποφασισμένο φαίνεται ότι είναι τό καθεστώς τού ιράν να τήν εκτελέσει παρά τήν προφανή της αθωότητα και τή διεθνή κατακραυγή…

θέλουν λοιπόν στο ιράν οι κυβερνώντες να προσθέσουν άλλη μια γυναίκα μάρτυρα στο πάνθεον τών θυμάτων τής θεοσκεπούς δικτατορίας και τών αγωνιστών για τά στοιχειώδη και τά αυτονόητα ; τό αίμα άλλης μιας γυναίκας θα επισπεύσει άραγε τήν έλευση μιας στοιχειώδους δημοκρατίας και μιας σχετικής ελευθερίας στις χώρες τής απόλυτης βαρβαρότητας και τής απόλυτης καταστολής ; πολύ μικρή παρηγοριά… και πόσες θα πρέπει να πεθάνουν ακόμα ; (νά ένας κατάλογος με άλλες και άλλους που περιμένουν τή σειρά τους…)

από τό φεμινιστικό δίκτυο που μέ ενημερώνει σταθερά (και τού όφειλα τήν ευχαριστία και τήν αναφορά – παράλειψή μου ώς τώρα) πήρα σήμερα τά νεότερα : τό θεοσεβούμενο καθεστώς φαίνεται αποφασισμένο να εκτελέσει τελικά τή γυναίκα η οποία δεν κατηγορήθηκε ουσιαστικά παρά μόνο για μοιχεία – πράγμα για τό οποίο τιμωρήθηκε άλλωστε με τό βασανιστήριο τής μαστίγωσης, και ενώ έχει τήν απόλυτη υποστήριξη τών παιδιών της και τών άλλων συγγενών – πράγμα ασυνήθιστο για υποθέσεις μοιχείας στο ισλάμ.

ήδη ο δικηγόρος της βρίσκεται σε τουρκική φυλακή αφότου διέφυγε τή σύλληψη στην πατρίδα του και έχει ζητήσει εκεί πολιτικό άσυλο – ο αρμόδιος τού οηέ για τούς πρόσφυγες λέει ότι βρίσκεται σε διαρκή επαφή μαζί του – και η γυναίκα του βρίσκεται σέ φυλακή τού ιράν ως όμηρος… ( : λεπτομέρειες για τόν δικηγόρο εδώ )

τό τελευταίο μήνυμα τής Sakineh από τήν φυλακή  εδώ

εδώ οι λεπτομέρειες για τήν επικείμενη απόφαση

αυτό που είναι ιδιαίτερα σημαντικό (και εξαιρετικά δυσοίωνο, για όσους ξέρουν τά τού ιράν) είναι πως η υπόθεση παραπέμφθηκε πλέον στον περιβόητο «βασανιστή τής τεχεράνης» (αναπληρωτή γενικό εισαγγελέα σήμερα, ή κάπως έτσι – δεν τά ξέρω καλά τά νομικά) ο οποίος διορίστηκε πρόσφατα (δέστε εδώ) ) Saeed Mortazavi.Όπως λέει η είδηση, ο εισαγγελέας τής Tabriz ζήτησε να εκτελεστεί η ποινή τού θανάτου για τήν Sakineh Ashtiani, και τό Ανώτατο Δικαστήριο τής Τεχεράνης απόρριψε τήν εκδοχή να ξανανοίξει η υπόθεση και αντιθέτως μελετάει σοβαρά τήν πρόταση τού εισαγγελέα τής Ταμπρίζ να εκτελεστεί η Sakineh πάραυτα και χωρίς άλλη καθυστέρηση – έτσι η υπόθεση πλέον περνάει στη δικαιοδοσία τού Mοrtazavi. Τό ανώτατο δικαστήριο θα αποφασίσει αν θα εκτελεστεί η ποινή μέσα στη βδομάδα που έρχεται.

τά παιδιά τής Sakineh και οι άλλοι της συγγενείς ανησυχούν τώρα εξαιρετικά… Η Mina Ahadi, ιρανή ακτιβίστρια στη δύση (πρώην καταδικασμένη κι αυτή σε θάνατο από τό καθεστώς, που κατάφερε να δραπετεύσει, και πήρε πάνω της όλη τήν ιστορία τής Sakineh κάνοντάς την διεθνώς θέμα, πριν καν μπούνε σ’ αυτόν τόν μακάβριο χορό τά βλογ και οι ψηφοφορίες) θεωρεί ότι:

«με τόν τρόπο αυτόν τό ισλαμικό καθεστώς θέλει να στείλει ένα πολιτικό μήνυμα… τό ότι παρέδωσαν τή μοίρα τής Ashtiani στον Saeed Mortazavi είναι πολύ κακό σημάδι : ετοιμάζονται να τήν εκτελέσουν (…)»

στο ίδιο άρθρο υπάρχει μια υποσημείωση σχετικά με τή δράση τού Mortazavi ο οποίος έχει κατηγορηθεί από τήν καναδική κυβέρνηση ότι βασάνισε έως θανάτου τήν ιρανο-καναδέζα φωτογράφο Zahra Kazemi, και θεωρείται από πηγές στο ιράν ως ο «άνθρωπος» που έχει βασανίσει δεκάδες ανθρώπους και ευθύνεται προσωπικά για τόν θάνατο τριών πολιτικών κρατούμενων μέσα στο 2009 – τόν συνοδεύει τό παρατσούκλι «ο βασανιστής τής τεχεράνης»

στις 28 αυγούστου 100 πόλεις τού κόσμου διαδηλώνουν κατά τής εκτέλεσης

αν κάνετε κλικ πάνω στο act now μπορείτε να πάρετε μέρος στην παγκόσμια εκστρατεία για να σταλούν όσο περισσότερα γίνεται γράμματα και κάρτες στην ίδια και διαμαρτυρίες στους αρμόδιους

τό καθεστώς κάνει φυσικά επίδειξη δύναμης – αλλά συνήθως μια τέτοια δύναμη γίνεται πιο βάρβαρη όσο πνέει τά λοίσθια… έχουν βάψει τά χέρια τους με πολύ αίμα ώς τώρα οι δικτάτορες τού θεού…

 

ένα βίντεο (που παίζει με τή λέξη stone και stoning όπως είναι
ο λιθοβολισμός στ’ αγγλικά) ήρθε τώρα μόλις από τήν βραζιλία:

 

update (8 αυγούστου):

 

η sakineh φοβάται ότι θα τήν εκτελέσουν κρυφά

έκκληση για διαδηλώσεις στις 10 αυγούστου σε όλον τόν κόσμο

στη νορβηγία κατέφυγε ο δικηγόρος της (ελεύθερη στο ιράν η γυναίκα του και ο αδελφός της)

                                                                                                                                    

 

31 Ιουλίου 2010

συνέχεια καλοκαιρινού εφιάλτη : τώρα η αγχόνη απ’ τήν περσία

 

 

  

νομίσαμε ότι θα ντραπούνε ή ότι θα διστάσουν οι φανατικοί μισογύνηδες δικτάτορες τού ιράν μπροστά στην παγκόσμια κατακραυγή ; (τίς υπογραφές που μαζεύτηκαν, και μαζεύονται, ή τίς διαδηλώσεις που έγιναν σε παγκόσμιο επίπεδο) ;

όχι, δεν θα διστάσουν, λένε τά νεότερα δυστυχώς, να δολοφονήσουν τήν Sakineh Mohammadi Ashtiani (και όποιαν άλλη βέβαια γουστάρουν, έτσι για τό γαμώτο τής «ηθικής» τους) : θέλουν οπωσδήποτε φαίνεται να τή σκοτώσουν τήν sakineh : τώρα τής φορτώνουν και φόνο – ενώ δεν είναι ένοχη πιθανότατα ούτε για τή μοιχεία που τής καταλόγισαν, και για τήν οποία άλλωστε ήδη θεοτικώς και ηθικοπρεπώς τιμωρήθηκε με τό βασανιστήριο τής μαστίγωσης…

όπως επιπλέον διάβασα σε κάποιον απ’ τούς συνδέσμους που υπάρχουν στις, άφθονες διεθνείς και ελληνικές, σχετικές σελίδες (αλλά δεν μπόρεσα να τόν ξαναβρώ… είναι και η ζέστη… είναι και η δυσθυμία και η δυσφορία και η απόγνωση εντέλει μεσοκαλοκαιριάτικα…) (τό βλέπετε όμως «καλά» στο βίντεο που έβαλα πάνω–πάνω και θα τό βλέπατε «καλύτερα» σ’ αυτό τό βίντεο που δεν εννοεί ν’ ανέβη : δέστε το λοιπόν αυτό κατευθείαν από τό youtube : και προσέξτε κυρίως από τό 4ο λεπτό και μετά) στο ιράν ο απαγχονισμός γίνεται με σατανικά οδυνηρό τρόπο : υψώνουν τήν αγχόνη μ’ έναν γερανό και τό θύμα μπορεί να κάνει και 45 λεπτά να ξεψυχήσει… (θαυμάστε επίσης τά θριαμβευτικά ουρλιαχτά τών πιστών τήν ώρα που ανυψώνεται ο γερανός) (απ’ ό,τι κατάλαβα και από άλλα συναφή βίντεα που αναγκάστηκα με αφάνταστη δυσφορία, και θλίψη, αυτές τίς μέρες να δω – μαζί με τή γυναίκα (στο κέντρο) αριστερά και δεξιά της τά δύο αγόρια που κρέμονται απαγχονίστηκαν διότι κατηγορήθηκαν για ομοφυλοφιλία – σάς φέρνει τίποτα συνειρμούς από τά δικά μας θρησκευτικά όμως αυτή η εικόνα ; )

λοιπόν για να μην ακουστεί τό τετέλεσται και αυτή τουλάχιστον τή φορά : υπογράψτε να μην εκτελεστεί με καμία μέθοδο η sakineh (εδώ και εδώ)

 

όπως διαβάζετε στο δεύτερο από τά παραπάνω λινκ, τώρα κινδυνεύει και η ζωή τού 22χρονου γιου της, Sajjad Qaderzadeh : η έκκλησή του στη διεθνή κοινότητα και η αλληλεγγύη τού ίδιου και τής αδελφής του προς τή μητέρα τους έτσουξαν όπως φαίνεται ιδιαίτερα τό καθεστώς τού ιράν, καθώς στις δίκες για μοιχεία οι συγγενείς τής κατηγορούμενης είθισται να παίρνουν τό μέρος τών κατηγόρων (και είναι αυτοί που πρέπει να κάνουν άλλωστε και τή μήνυση) κάτι που σ’ αυτή τήν περίπτωση δεν έγινε και αφήνει έκθετες τίς αρχές και τίς νομικές τους διαδικασίες. Αναζητείται επιπλέον από τίς ίδιες ιρανικές αρχές και ο δικηγόρος της ο οποίος μέχρι στιγμής αποφεύγει τή σύλληψη – έχουν συλλάβει όμως, κατά τά έθιμα όλων τών δικτατόρων, τή γυναίκα του και έναν ακόμα συγγενή για να τόν εκβιάσουν (ο  Mohammad Mostafaei, o δικηγόρος τής Sakineh είναι γνωστός και έγκυρος ιρανός ποινικολόγος, ο οποίος αποφάσισε μόνος του να τήν υπερασπιστεί… Μέσα στα δυσάρεστα νεότερα είναι ότι τώρα πιθανώς λοιπόν κινδυνεύει και η δικιά του ζωή)

 

σημείωση : δεν ξέρω αν αυτό συμβαίνει σε όλες όσους υπόγραψαν τό γράμμα διαμαρτυρίας προς τίς ιρανικές αρχές, αλλά τό δικό μου δις δεν έγινε δεκτό και μού επιστράφηκε ως μη παραλειφθέν… Τό αναφέρω για τήν ιστορία τού πράγματος… Πάντως οι υπογραφές, τίς παραλαβαίνουν – δεν τίς παραλαβαίνουν, είναι σίγουρο ότι τόν λιθοβολισμό τόν αποτρέπουνε…

 

επιπλέον είναι σίγουρο ότι τό καθεστώς ενοχλήθηκε πολύ, για να ανακρίνουν τήν sakineh κατά πληροφορίες συγκρατουμένων της στη φυλακή μέσα, ώστε να τούς πει πώς έφτασαν στη δύση οι φωτογραφίες της και τά λοιπά

εννοείται ότι είναι τόσο δυσάρεστη για τούς ιρανούς δικτάτορες η διεθνής κατακραυγή (και τό μάζεμα τών υπογραφών), που τό καθεστώς έχει επιβάλει blackout εντός τής χώρας για κάθε σχετική είδηση…

τέλος όσες μπορείτε διαβάστε, από τήν guardian και πάλι, στα αγγλικά δηλαδή δυστυχώς γιατί δεν προλαβαίνω να μεταφράσω, τή μαρτυρία μιας γυναίκας, για δύο χρόνια συγκρατούμενής της :

«όταν άκουσε για τήν ποινή τού λιθοβολισμού λιποθύμισε»

 

 

και μερικά συμπληρωματικά βίντεα, έτσι για να μην ξεχνάμε ότι όλα αυτά δεν είναι ξεκάρφωτα :

για έναν προηγηθέντα απαγχονισμό (κοριτσιού 16 χρονών) :

για τίς εκτελέσεις ομοφυλόφιλων αγοριών :

για τήν ύψιστη μορφή τηλεοπτικού σαδισμού : ανάκριση μελλοθάνατων :

για τήν επίσημη βία κατά τών γυναικών – εν μέση οδώ :

 

και για τό ξύλο (μαστίγωμα) που βγαίνει απ’ τόν παράδεισο στη μόρφωση (γενικά) τών ισλαμοπαίδων, ώστε να καταδικάζουν αργότερα με ευχαρίστηση σε θάνατο όποιες και όποιους πρέπει :

 

 

 

 

 

(υγ : θα φύγω, δεν θα φύγω κι εγώ για διακοπές ;
είμαι σίγουρη ότι δεν θα σάς λείψω και τόσο μετά από τίς τελευταίες αναρτήσεις – έχουν μαυρίσει και τή δικιά μου τήν καρδιά όμως…
αλλά δεν μπορώ να κάνω κι αλλιώς… αδύνατο να θεωρήσω τά προβλήματα τά εδώ σημαντικότερα απ’ αυτήν τήν αγχόνη που κρέμεται πάνω απ’ τά κεφάλια μας – γιατί έτσι τόν βλέπω εγώ τώρα τελευταία αυτόν τόν κάκτο…)

 

 

 

 

     
141.333 υπογραφές μέχρι τώρα και ο πίνακας ενημερώνεται κάθε 5 λεπτά

 

 

 

 

 

 

18 Ιουλίου 2010

για να μη γίνει η πέτρα βρόγχος : μια υπογραφή για τήν sakineh

 

  

 

  

ο μισογυνισμός τής μονοθεϊστικής πουριτανικής πατριαρχικής υστερίας σε όλη του τή ζοφερή σαφήνεια :

 

η sakineh mohammadi ashtiani (μητέρα δύο παιδιών που κάνουν μια συγκινητική έκκληση στη διεθνή κοινότητα να σώσει τή ζωή τής μητέρας τους) αφού βασανίστηκε πρώτα με 99 μαστιγώματα για να ομολογήσει ότι πήγε με άλλον,  καταδικάστηκε σε θάνατο διά λιθοβολισμού από τούς υστερικούς παπάδες που κυβερνούν τή χώρα της : μολονότι στη δίκη ανακάλεσε τήν ομολογία της ως προϊόν τού βασανιστήριου, μόνο ύστερα από τή διεθνή κατακραυγή και τίς χιλιάδες υπογραφές που μαζεύτηκαν

 

«υποκύπτοντας στις ανθρωπιστικές πιέσεις» είπανε ότι δεν θα τήν λιθοβολήσουν αλλά μάλλον θα τήν κρεμάσουν :

 

«αργά χτες τό απόγευμα (12 ιουλίου) η κυβέρνηση τού ιράν διέψευσε τήν είδηση ότι η ashtiani θα εκτελεστεί με τή μέθοδο τού λιθοβολισμού, η θανατική ποινή που τής έχει επιβληθεί όμως παραμένει και πιθανόν να εκτελεστεί με κάποια άλλη μέθοδο όπως ο απαγχονισμός »

 

 

λέω λοιπόν ότι αξίζει τόν κόπο μέσα στο ζεστό ελληνικό καλοκαίρι να βάλουμε μια υπογραφή εδώ

 

 

 

(και άλλα, και αλλού : συγχρόνως, μετά, ή πιο πριν : ) 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1 Ιουνίου 2010

ινφάντες κι ιντιφάντες

  

όταν οι εβραίοι (μπορούν να) πατάνε πάνω στη φρίκη που έζησαν (ως άτομα) από τόν φασισμό για να μετατραπούν οι ίδιοι (σαν κράτος) σε φασίστες, τότε ο Λόγος (που θα ’λεγαν και οι φιλόσοφοι) τουλάχιστον αποσβολώνεται. Και δεν ισχύει ούτε καν αυτό που είπε κάποτε ο τέοντορ αντόρνο (από τούς στυλοβάτες μαζί με τόν χέρμπερτ μαρκούζε και τόν μαξ χορκχάϊμερ τής «κριτικής θεωρίας» με τήν οποία σάς απασχολώ στα τελευταία ποστ, και θα συνεχίσω… αλλά αυτή εδώ η παρένθεση μού επιβάλλεται, είναι  κατανοητό) ότι «μετά τό άουσβιτς δεν μπορεί να γραφτεί πια ποίηση» : είναι μάλλον αναγκασμένος να υποστηρίξει κανείς ότι – με όσα γίνονται εδώ και χρόνια στην παλαιστίνη – χάνει τά λόγια της και τραυλίζει και η ίδια η Ιστορία

(δεν ξέρω πόσοι και πόσες θυμούνται ότι η ελληνίδα συγγραφέας λιλή ζωγράφου που είχε γράψει κάποτε τό βιβλίο «μίκαελ – ποιος σαν τόν θεό» για τά βασανιστήρια τών εβραίων από τούς ναζί (ένα βιβλίο σπουδαίο για ένα παιδί που θα τό διάβαζε τότε, αν είχε μάλιστα διαβάσει πιο πριν και τόν «τελευταίο τών δικαίων» τού αντρέ σβαρτς-μπαρτ, που θα είχε σημαδέψει τελειωτικά τήν ψυχολογία του κάνοντάς το να ζει στον ύπνο του και στον ξύπνο του τήν φρίκη τών πάλαι ποτέ ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης, με τήν μοναδική (παιδική – και έτσι αυτά συγχωρούνται) τότε αυταπάτη ως παρηγοριά, ότι επρόκειτο για τελειωτικά τελειωμένες φρίκες) αρνήθηκε η τίμια γυναίκα μετ’ επιτάσεως να τό επανεκδόσει με τόν ίδιο τίτλο αργότερα, όταν είχαν αρχίσει πια τά όργανα τής αναπάντεχης καινούργιας κτηνωδίας  στην παλαιστίνη – και τό βιβλίο σήμερα κυκλοφορεί με τό όνομα «οι εβραίοι κάποτε»)

διότι βέβαια : οι εβραίοι κάποτε δεν μπορεί (ως πραγματικότητα) να δικαιολογεί τούς εβραίους σήμερα (ή ποτέ)… η ιστορία τών ατόμων (και τών λαών) δεν είναι δυνατόν να χρησιμεύει ως δικαιολογία – αν θέλουμε να μιλάμε για Ιστορία κι όχι για (θλιβερά λειψή κιόλας) ψυχοθεραπεία αξιολύπητων ψυχασθενών που διακατέχονται από τήν απλούστερη  και συνηθέστερη μεν εξουσιομανία τήν οποία μπορούν όμως αυτοί να κρύβουν πίσω από συμπλέγματα περασμένων μεγαλείων που δηγώντας τα να κλαις : η ιστορία μπορεί να χρησιμέψει (αν ποτέ χρησιμέψει…) ως μνήμη συγκροτημένη και ανήλεη που θα ακονίσει τήν κριτική μας ικανότητα και τή λογική μας (αν μπορούμε να τήν έχουμε και να τήν διατηρούμε), δεν είναι όμως η ιστορία άσυλο κατά συρροήν  δολοφόνων – και δεν παρέχει η μνήμη κανένα συχωροχάρτι

δεν αισθάνομαι ότι μπορώ να πω τίποτ’ άλλο σήμερα. Παραθέτω έτσι απλώς ένα κείμενο σχετικό (αφιερωμένο στις νεκρές και στους νεκρούς – παλαιστίνιους και μη – άλλωστε είμαστε υποχρεωμένοι πια να είμαστε όλοι παλαιστίνιοι όπως κάποτε (θεωρούσαμε) (ακόμα και όσοι ζήσαμε κατόπιν εορτής) ότι είμασταν όλοι εβραίοι), που οι φίλοι τού περιοδικού «σημειώσεις» έκριναν άξιο προδημοσίευσης από ένα βιβλίο μου ανέκδοτο πριν κάτι μήνες – και προτιμώ να αφήσω αυτό να μιλήσει τώρα αντί για μένα

(και μη μού πείτε ότι γίνομαι μάντης κακών, γιατί δεν μπορώ άλλωστε κιόλας… η φρίκη είναι ένα βήμα μπροστά μας πάντοτε…)

     

vienne la nuit

           Σού φέρνει θλίψη να τελειώνει ένα βιβλίο ακόμα κι αν ξέρεις ότι πάντα ήξερες ότι δεν θα τό εκδόσεις ποτέ: Είναι ένα είδος φυγής ο αποχωρισμός σου από ένα πείραμα που στη διάρκειά του πέρασες τόσα και είδες εικόνες που δεν μπορούσαν να σέ κάνουν να γελάσεις πολύ, όμως άλλες φορές χαμογέλασες κιόλας με κάποιους – όμως πέρα, στην έξω ζωή, αυτή δηλαδή που συνεχιζότανε έξω όσο έγραφες, όλα ήταν μάλλον (συνέχεια) χειρότερα: Ας γυρίσω λοιπόν πάλι για λίγο στη γλώσσα που είναι ένα θέμα που μέ παρηγορεί έστω ελάχιστα:

           Ας ξαναγυρίσω λοιπόν σε μία σημείωση που κράτησα δηλαδή στην αρχή και στις μέρες που πέσανε τά αεροπλάνα και σκότωσαν τούς νεοϋορκέζους (κι αντί να τιθασσευτεί τότε τουλάχιστον ο (κάθε) πόλεμος ξεκίνησε και νέος γύρος με σκοπό να διαιωνιστούνε οι θάνατοι ευκαιρία περίφημη) και ξέσπασε έτσι η νέα (αυτή) ιντιφάντα, όπως πάντα τή λέγανε στα εδάφη τά κρίσιμα: Δυστυχισμένη ιστορία, ατέλειωτη: Κι όμως, είναι περίεργο, εμένα αυτή η τόσο τρομερή λέξη μού ’φερνε πάντα στο μυαλό κάτι ευχάριστο: Από τήν πρώτη φορά που τήν άκουσα (πριν χρόνια πολλά) ήμουνα μάλιστα σε διακοπές, είχε συμπέσει να είναι και καλοκαίρι, τό θυμόσαστε τότε, κι ήταν ακριβώς για όσους ξέρανε λίγο τά πράγματα που έμοιαζαν με τό μεσολόγγι αυτοί: Έτσι όπως είχαν κλειστεί πολιορκημένοι και προσηλωμένοι όλοι μέσα τους, και επαναλαμβανότανε πάλι η ίδια (αιώνια) ιστορία: τά μάτια όλων επάνω τους και οι άνθρωποι τρώγαν ποντίκια. Απεσταλμένοι από χώρες πολλές και κλεισμένοι εκειμέσα κι αυτοί, κάποτε λεγόντουσαν ιδεαλιστές ή φιλέλληνες: από τίς τηλεοράσεις τούς βλέπαμε δηλαδή κάθε μέρα, μάλλον κάθε απόγευμα μετά τήν ηλιοθεραπεία τό μπάνιο τή θάλασσα, χωριάτες τουρίστες ξένοι και ντόπιοι ερωτευμένοι κι ανέραστοι, όλοι μαζί καθισμένοι στα καφενεία με τούς καφέδες αποσβολωμένοι όλοι είχανε (τή μνήμη ή τήν επίγνωση) ότι όλα είχανε πάλι συμβεί και κοιτούσαν στην οθόνη τήν γυάλινη τά πρόσωπα που στέλνανε τώρα οι οπερατέρ, και μέσα σε όλα τά άλλα τά πρόσωπα σιωπηλά και τά πρόσωπα αυτών τών παιδιών: χλωμά και απορημένα βουβά και ανέγγιχτα: σαν μεσολόγγι ακριβώς: όλου τού κόσμου τά μάτια στραμμένα επάνω τους, με τήν ίδια ηρεμία ή ψυχρότητα σαν μεσολόγγι, όλοι (οι λογικοί) ήταν μαζί τους τό ίδιο κλίμα όπως με τούς φιλέλληνες (τρέχαν να παν να κλειστούν εκειμέσα και άλλοι πολλοί) (ήταν λίγοι που νοιάζονταν όχι για τά αρχαία και τίς ιστορίες αλλά θέλαν να πάνε με τούς κλεισμένους αυτοί) (που τρώγαν ποντίκια) και τό μάτι τώρα τού φωτογράφου να επιμένει (γενναία) να μεταφέρει, και μάτι και χέρι γενναίο που κινδυνεύει για να μεταφέρει, να γίνει τό μάτι σου: ζεις τήν πολιορκία από απόσταση, αλλά ακόμα κι αν δεν θέλεις τή ζεις. Έχεις δηλαδή τίς εικόνες που ακόμα κι αν εσύ δεν μπορείς, οι άλλοι τίς βλέπουνε: και τό ξέρεις αυτό και έτσι θα τίς δεις και μην βλέποντας.

           Γιατί τότε εμένα η λέξη ιντιφάντα μού φάνηκε απ’ τήν πρώτη στιγμή που τήν άκουσα περιέργως καλή και γλυκειά; Μ’ απασχολούσε τό ζήτημα δηλαδή για καιρό ώσπου (φέτος) κατάλαβα, μόλις έγινε η δεύτερη και τά είδα όλα πάλι ξανά: λες και με τήν επανάληψη ξεκαθάρισε η μνήμη (ή η λογική και η κρίση μου) και κατάλαβα πως, όπως ήμουν και έρμαιο τών ήχων μονίμως τήν είχα ενώσει απλώς στο μυαλό μου με τή λέξη ινφάντα: αυτό που πάνω απ’ όλα δηλαδή τότε είδα πως εμένα μέ θύμωσε ήταν τά κοριτσάκια: και γυναίκες και άντρες, φυσικά και παιδιά αλλά δεν υπήρχαν παιδιά: τά αγόρια ήτανε σαν απ’ τήν αρχή (τής ζωής τους ; ) άντρες όλα με απόφαση μέσα στο μάτι, πολεμούσαν κι αυτά (τί απόγνωση και τί μίσος εκείνο στο μάτι) κι έτσι πάνω απ’ όλα λοιπόν κοριτσάκια: μια μικρή ελισάβετ που δεν θα γινότανε να αφεθεί σαν τούς άντρες να πολεμήσει εκείνη ποτέ: με τή φρίκη λοιπόν τώρα τής θλίψης τής διπλής ήδη μέσα στο μάτι της, κι από τώρα με τό μαντηλάκι αυτό στο κεφάλι της μικρή τί μικρή, μια πριγκήπισσα τής ανισότητας μέσα στην ανισότητα που τούς σκέπαζε όλους, πόση θλίψη η μικρούλα στο μάτι απ’ τή φρίκη (μέσα κι όχι απλώς γύρω ή πάνω της) που τούς σκέπαζε όλους: Διότι εκείνες (οι άλλες) πριγκήπισσες (εκεινού τού ζωγράφου) (ντυμένες με τά πλούσια ισπανικά τους φορέματα) δεν στερήθηκαν (ούτε κι αυτές) σε επίγνωση μιας κάποιας θλίψης μολονότι (φυσικά) πλουσιότερες και (σχετικά) δυνατότερες θα μπορούσανε αυτές να ονειρεύονται – άχρηστα πράγματα (όπως τό ν’ αλλάξουν τό σπίτι τους με ένα σχέδιο ή να στείλουν τήν νταντά ή τή μάνα τους να κοιμηθεί στο ντουλάπι) – (αν τίς θύμωνε κάποια τους, με τή λίγη τους δύναμη πριν να αποδειχτούν και εκείνες παντελώς πια αδύναμες και αποδεχτούν τήν αδυναμία αυτή με θυμό ή με θλίψη (αλλά όπως και να ’χει αδύναμες τώρα μεγάλες κι αυτές)) (να ερωτεύονται άλλον να παντρεύονται άλλον να πεθαίνουνε όλοι από έρωτα κι από ζωή κι ο δον κάρλος κι αυτές και ο πόζα) όμως έτσι μικρές θα μπορούσαν τουλάχιστον μέσα στο σπίτι τους να κάνουνε σχέδια και ασφαλώς να ποζάρουνε και στον ζωγράφο ελαφρώς θυμωμένες: Ενώ αντίθετα τά κοριτσάκια που έβλεπα στην τηλεόραση μες στο κάδρο κι αυτό τό γυαλί δεν θυμώνανε καν με τήν μάνα τους γιατί ήταν εκεί κάθε μέρα στην αγκαλιά της (με τό μαντήλι κι οι δυό) ή στεκόντουσαν κρατημένα απ’ τή φούστα της και πλάϊ στα πόδια της (σκεπασμένα καλά, με τά δικά τους επίσης τά λιλιπούτεια ποδαράκια σκεπασμένα καλά (πώς να τρέξεις να πετάξεις πέτρες και να πολεμήσεις με τό φόρεμα να σέ μπερδεύει να μπλέκει στα πόδια σου – εκ γενετής επομένως ότι δεν είναι για πόλεμο, να τό μαθαίνουνε και να τό ξέρουνε και τά ρούχα και τά χέρια και τά πόδια αυτά)) και μάς κοιτούσαν κοιτώντας μονάχα τήν μαύρη απέναντι τή μηχανή που στερέωνε με τό πρόσωπό του στο δικό τους τό πρόσωπο ένας ξένος και άγνωστος: απορούσαν λοιπόν επομένως με τά μαύρα τά μάτια τους απορούσαν και αυτό μάς έλεγαν για τό μαύρο τό σύννεφο που τούς έπεσε στη δικιά τους ζωή – τόσο άχρηστο – χωρίς κούνια και χωρίς κρεβατάκι – μικρά και σοφά: κι όμως ίσως που δεν θα προλάβουνε να γίνουνε ούτε καν εφτά χρόνων: τί ποιητές και τί μουσικοί: τί ζωγράφοι και τί πεζογράφοι: ούτε καν εφτά χρόνων: Πού να τούς βρεις τώρα, σε ποιους τάφους και σε ποιες λογικές, σε ποιες πιθανότητες όταν δεν θα προλάβουν να γίνουνε ούτε καν εφτά χρόνων.

           Μού φαινόταν λοιπόν ότι η λέξη ιντιφάντα αυτές πάντα σήμαινε, κάτι σαν γλωσσικό και θρήνο και πένθος, επάνω σ’ αυτές, και μόνο επάνω τους, σ’ αυτές τίς πριγκήπισσες και τίς άγνωστες, τίς βασίλισσες τής καταστροφής στο πλινθόκτιστο σπίτι που τό βλέπανε πώς γκρεμιζότανε, ή τό περιμένανε και τό φοβόντουσαν και τό φανταζόντουσαν πως θα γκρεμιζότανε, πριν προλάβουνε καν να τό ζήσουν και να τό γνωρίσουνε κι όχι να κάνουνε και τά σχέδιά του και να τά δώσουν μετά στη μαμά, με αλλαγμένη ίσως τότε αδιόρατα τήν περίπλοκη εκείνου τού σπιτιού διαρρύθμιση και τό κρεβάτι αυτηνής από μία τρελλή τους κι ανόητη σαν ίσως έμπνευση μέσα στο κοίλωμα και τού βράχου και τού ντουλαπιού και τής μίας ντουλάπας με τόν μεσαιωνικό ουρανό σαν τό φέρετρο οι βασίλισσες τής καταστροφής και τού σκοταδιού και τού κρύου, τού νερόλακκου και τού ποντικιού, που κανείς δεν τίς ξέρει και θα μείνουν ατέλειωτα άγνωστες στον αιώνα που παίζει μαζί τους φριχτότερα κι ας περνάει τό πρόσωπό τους για μία στιγμή (αδιόρατη) από τόν φακό: επειδή θα πεθάνουν τήν άλλη στιγμή: κι όμως έτσι πανέμορφες και κοντές και μικρούλες αιώνια, αιώνια μικρές, αριστοκράτισσες τού χρόνου τού ανόητου ακόμα μικρές, με τά φαρδιά τους φορέματα να κρύβουν και τά πόδια τους και τά μαλλιά και να φεύγουν να στέλνουν τό βλέμμα τους από τά δικά τους ματαιωμένα ανάκτορα στα δικά μας ούτε καν μες στα σπίτια αλλά στην μηχανή, που κολλάει τό δικό της τό πρόσωπο στο δικό τους τό σπίτι και έτσι περνούν από τά δωμάτια και κοιτάζουνε και εξερευνούνε όχι εμένα αλλά τίς κούκλες που διέσωσα περιεργάζονται τά βιβλία που έσωσα ρίχνουν ματιές στο μηχάνημα άπληστα τής μουσικής και τραντάζονται θέλοντας η καθεμιά να χορέψει, και βλέπω πώς βλέπουν μ’ αυτά τά τεράστια μάτια ό,τι καν δεν τούς έλειψε γιατί δεν θα τό γνωρίσουν ποτέ, ό,τι καν δεν τούς κλέψανε γιατί δεν τό είχαν δεν τό έχουν και δεν θα τό έχουν ποτέ, μ’ αυτά τά τεράστια μάτια που δεν θα προλάβουν να γίνουν ούτε καν εφτά χρόνων και που δεν θα τόν έχουν τόν χρόνο να σκεφτούνε τό δέντρο τού χρόνου επειδή αυτές ζούνε κάτω του, επειδή αυτές ζούνε μέσα του εκεί, πριν τελειώσει για κείνες η νύχτα πριν τελειώσει για κείνες η ξαγρύπνια κι ο έρωτας, αξημέρωτες άϋπνες ατελείωτες αναπαλλοτροίωτες ινφάντες τού μέλλοντος.

(απόσπασμα από τό ανέκδοτο μυθιστόρημα «βιογραφίες αγνώστων», δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «σημειώσεις» τεύχος 70, δεκέμβριος 2009)

            

« Προηγούμενη σελίδα

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: