σημειωματαριο κηπων

Δεκέμβριος 8, 2012

g. k. chesterton : χριστούγεννα

Filed under: βιβλία,διαβάσματα,δοκίμιο — χαρη @ 10:35 μμ
Tags:

.

.

.

   Δεν υπάρχει πλέον επικίνδυνη ή απεχθής συνήθεια από τό να γιορτάζει κανείς πρόωρα τά Χριστούγεννα, όπως συμβαίνει μ’ εμένα σε τούτο τό άρθρο. Η ίδια η ουσία μιας χρονιάρας μέρας έγκειται στο ότι μάς επιβάλλεται ξαφνικά και με λαμπρότητα, κι ενώ τή μια στιγμή δεν είναι γιορτή, τήν επομένη είναι. Μέχρι μια κάποια ώρα υποφέρεις από μονοτονία και θλίψη· διότι είναι μόνον Τετάρτη. Μα μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα η καρδιά σου σκιρτά κι η ψυχή με τό σώμα σου χορεύουν αντάμα ως εραστές· διότι, εν ριπή οφθαλμού, έχει φτάσει η Πέμπτη. Θεωρώ δεδομένο (φυσικά) πως ανήκεις στους οπαδούς τού Θωρ και πως, άπαξ τής εβδομάδος, τιμάς τήν αφιερωμένη σ’ αυτόν ημέρα, πιθανώς με ανθρωποθυσία. Εάν από τήν άλλη μεριά συγκαταλέγεσαι μεταξύ τών σύγχρονων Εγγλέζων χριστιανών, χαιρετίζεις (φυσικά) τήν έλευση τής Κυριακής τών Εγγλέζων με τήν ίδια έκρηξη χαράς. Πάντως υποστηρίζω πως όποια ημέρα κι αν είναι για σένα εορταστική ή συμβολική, έχει σημασία η μεσολάβηση κάποιου ξεκάθαρου διαχωριστικού ορίου ανάμεσα σ’ αυτή και στη χρονική περίοδο που προηγείται. Άλλωστε, ήταν μέσα στο πνεύμα τών παλαιών σοφών εθίμων τών σχετικών με τά Χριστούγεννα κανείς να μην αγγίζει ούτε να βλέπει ούτε να μαθαίνει ούτε να μιλά για οτιδήποτε σχετικό, πριν τόν ερχομό τής ημέρας τών Χριστουγέννων. Στα παιδιά, λόγου χάρη, τά δώρα δεν προσφέρονταν ποτέ προτού φτάσει η καθορισμένη ώρα. Τά δώρα παρέμεναν συσκευασμένα σε καφετί περιτύλιγμα και καμιά φορά από μέσα ξεπρόβαλλε τυχαία τό χέρι καμιάς κούκλας ή τό πόδι κανενός γαϊδάρου. Μακάρι αυτή η γενική αρχή να εφαρμοζόταν ομοίως στις σύγχρονες χριστουγεννιάτικες τελετές και εκδόσεις. Θα έπρεπε, μάλιστα, τούτη η αντίληψη να γίνει σεβαστή ιδιαιτέρως από εκείνα που αποκαλούνται χριστουγεννιάτικα τεύχη τών περιοδικών. Οι εκδότες τού περιοδικού τύπου παραδίδουν στην κυκλοφορία τά εορταστικά τεύχη τόσο νωρίς, ώστε υπάρχουν μεγαλύτερες πιθανότητες ο αναγνώστης να θρηνολογεί ακόμα τή γαλοπούλα τής περασμένης χρονιάς, παρά να συλλογίζεται με τή δέουσα σοβαρότητα τήν αναμενόμενη γαλοπούλα. Τά χριστουγεννιάτικα τεύχη θα έπρεπε να συσκευάζονται σε καφετί περιτύλιγμα και να φυλάγονται για τή μέρα τής γιορτής. Κατόπιν ωρίμου σκέψεως, θα πρότεινα να συσκευάζονται οι εκδότες σε καφετί περιτύλιγμα. Τώρα, κατά πόσον θα επιτρεπόταν να εξέχει τό χέρι ή τό πόδι ενός εκδότη, τό αφήνω στην εκλογή τού καθενός.

   Βέβαια, όλη αυτή η τήρηση μυστικότητας περί τά Χριστούγεννα δεν είναι παρά για λόγους συναισθηματικούς και εθιμοτυπικούς· αν δε σού αρέσουν οι συναισθηματισμοί και οι εθιμοτυπίες, μην τά γιορτάζεις καθόλου. Δεν πρόκειται να τιμωρηθείς γι’ αυτό· εξάλλου, εφόσον δεν βρισκόμαστε πλέον υπό τήν κυριαρχία τών άκαμπτων Πουριτανών που μάς εξασφάλισαν πολιτική και θρησκευτική ελευθερία, δεν πρόκειται να τιμωρηθείς, αν, πάλι, τά γιορτάσεις. Εντούτοις δεν καταλαβαίνω πώς αλλιώς θα μπορούσε κανείς να πάρει μέρος σε τελετή αν όχι με τελετουργικό τρόπο. Εάν ένα πράγμα υφίσταται μόνο και μόνο για να γίνεται με χάρη, τότε, ή κάνε το με χάρη ή μην τό κάνεις καθόλου. Εάν η ουσία μιας τελετής έγκειται στο γεγονός ότι τελείται με επισημότητα, γιόρτασέ τη με επισημότητα, αλλιώς μην τή γιορτάζεις καθόλου. Δεν έχει νόημα να τό κάνεις με κρύα καρδιά· αυτό μάλλον ανελευθερία φανερώνει. Μπορώ να κατανοήσω τόν άντρα που βγάζει τό καπέλο του σε μία κυρία, σύμφωνα με τό τυπικό σύμβολο. Μπορώ να τόν κατανοήσω, λέγω· για τήν ακρίβεια, μού είναι λίαν οικείος. Μπορώ επίσης να κατανοήσω τόν άντρα που αρνείται να βγάλει τό καπέλο του σε μια κυρία, όπως οι παλιοί Κουάκεροι, επειδή θεωρεί τά σύμβολα δεισιδαιμονία. Ωστόσο, ποια θα ήταν η έννοια να εκδηλώνει κανείς μια αυθαίρετη μορφή ευγένειας η οποία δεν θα ήταν μορφή ευγένειας; Σεβόμαστε τόν κύριο που βγάζει τό καπέλο στην κυρία· σεβόμαστε τόν αδιάλλακτο που δεν βγάζει τό καπέλο στην κυρία. Όμως τί θα σκεφτόμαστε για κείνον που έμεινε με τά χέρια στις τσέπες ζητώντας από τήν κυρία να τού βγάλει τό καπέλο, επειδή ο ίδιος ένιωθε κουρασμένος;

   Εδώ έχουμε συνδυασμό αναίδειας και δεισιδαιμονίας· κι αυτός ο παράξενος συνδυασμός έχει κατακλύσει τόν σημερινό κόσμο. Δεν υπάρχει πιο εντυπωσιακή ένδειξη τής απέραντης πνευματικής ένδειας τών νεοτεριστικών τάσεων από αυτή τή γενική διάθεση να διατηρηθούν οι παλιές φόρμες, αλλά να διατηρηθούν ανεπίσημα και χαλαρά. Γιατί να υιοθετήσεις μια ευγενική μορφή συμπεριφοράς αφαιρώντας της κάθε ευγένεια; Γιατί να διαιωνίσεις κάτι που εύκολα θα απέρριπτες ως δεισιδαιμονία, επαναλαμβάνοντάς το ανελλιπώς υπό μορφή αγγαρείας; Υπήρξαν άφθονα δείγματα τέτοιου στενόμυαλου συμβιβασμού. Μήπως δεν αλήθευε, φέρ’ ειπείν, ότι κάποιος παλαβός Αμερικάνος τίς προάλλες προσπαθούσε να αγοράσει τό αβαείο τού Γκλάστονμπέρι και να τό μεταφέρει στην Αμερική πέτρα προς πέτρα; Αυτά τά πράγματα δεν είναι μόνο παράλογα, αλλά και ανόητα. Δεν βρίσκω καν για ποιο λόγο θα έπρεπε ένας κενόδοξος Αμερικάνος κεφαλαιούχος να επισκεφθεί για προσκύνημα τό αβαείο τού Γκλάστονμπέρι. Αν όμως σκοπεύει να απονείμει τιμές στο αβαείο τού Γκλάστονμπέρι, τότε οφείλει να απονείμει τιμές στο Γκλάστονμπέρι. Εάν κινήθηκε από λόγους συναισθηματικούς, γιατί να καταστρέψει τό μέρος; Εάν δεν ήταν από λόγους συναισθηματικούς, γιατί να επισκεφθεί τό μέρος; Αποκαλώντας μια τέτοια ενέργεια βανδαλισμό, δίνουμε λίαν ανεπαρκή και άδικο χαρακτηρισμό. Οι Βάνδαλοι ήταν πολύ συνετός λαός. Δεν πίστευαν στη θρησκεία, κατά συνέπεια τήν πρόσβαλαν· δεν βρήκαν καμιά χρησιμότητα σε ορισμένα οικοδομήματα, κατά συνέπεια τά γκρέμισαν. Ωστόσο δε φάνηκαν τόσο ανόητοι ώστε να ανακόψουν τήν προέλασή τους κουβαλώντας τά συντρίμμια τών κτιρίων που οι ίδιοι κατεδάφισαν. Εκείνοι ήταν τουλάχιστον ανώτεροι τού σύγχρονου αμερικάνικου τρόπου σκέψης. Δεν βεβήλωσαν τίς πέτρες με τή δικαιολογία ότι τίς θεωρούσαν ιερές.

   Αγνοώ κατά πόσον ένα ζώο που θανατώθηκε τά Χριστούγεννα πέρασε καλύτερα ή χειρότερα απ’ ό,τι θα περνούσε αν έλειπαν τά Χριστούγεννα ή τά χριστουγεννιάτικα δείπνα. Γνωρίζω, όμως, πως η αγωνιζόμενη και πάσχουσα αδελφότητα στην οποία ανήκω και χρωστώ τά πάντα, τό Ανθρώπινο Είδος, θα περνούσε πολύ χειρότερα αν έλειπαν συνήθειες σαν τά Χριστούγεννα ή τό χριστουγεννιάτικο δείπνο. Για τό κατά πόσον τό γαλόπουλο που πρόσφερε ο Σκρουτζ στον Μπομπ Κράτσιτ έτυχε λαμπρότερης ή θλιβερότερης πορείας στη ζωή από άλλες ολιγότερο ελκυστικές γαλοπούλες, δεν είμαι σε θέση ούτε καν να μαντέψω τήν απάντηση. Ωστόσο, ότι ο Σκρουτζ έγινε πιο καλός δίνοντας τή γαλοπούλα και ο Κράτσιτ πιο ευτυχής αποκτώντας την, τό ξέρω, όπως ξέρω ότι έχω δύο πόδια. Τί σημαίνουν ζωή και θάνατος για μια γαλοπούλα, αυτό δεν μέ αφορά· όμως μέ αφορά η ψυχή τού Σκρουτζ, τό σώμα τού Κράτσιτ. Τίποτα δε θα μέ καταφέρει να διώξω τή χαρά από τά σπίτια τού κόσμου, να χαλάσω τά γλέντια του, ν’ αποκρούσω τίς προσφορές και τίς αγαθοεργίες τών ανθρώπων στο όνομα κάποιας υποθετικής γνώσης που η Φύση μάς απέκρυψε. Όλοι εμείς, άντρες και γυναίκες, είμαστε πάνω στο ίδιο καράβι, σε φουρτουνιασμένη θάλασσα. Οφείλουμε ο ένας στον άλλο τρομερή και τραγική πίστη. Εάν πιάσουμε καρχαρίες για τή διατροφή μας, ας τούς σκοτώσουμε όσο γίνεται πιο ανώδυνα· ας αφήσουμε ελεύθερο όποιον θέλει να αγαπά τούς καρχαρίες, να περιβάλλει με στοργή τούς καρχαρίες, να τούς δένει κορδέλες στο λαιμό, να τούς ταΐζει ζάχαρη και να τούς μαθαίνει χορό. Παρ’ όλ’ αυτά, εάν ποτέ κάποιος αποφαινόταν πως η ζωή ενός καρχαρία πρέπει να θεωρείται ισάξια τής ζωής ενός ναύτη ή πως πρέπει να επιτρέπεται στον δύστυχο καρχαρία να καταβροχθίζει κανένα νέγρικο πόδι από καιρού εις καιρόν, τότε τόν άνθρωπο αυτό θα τόν περνούσα από ναυτοδικείο – ως προδότη τού σκάφους.

   Δεν υπάρχει πιο ουσιώδης και πιο θεμελιώδης ηθική αναγκαιότητα από τήν εξής : οι μεμονωμένες περιπτώσεις, εφόσον αναγνωρίζονται, θα πρέπει να γίνονται δεκτές ως εξαιρέσεις. Εξ αυτού προκύπτει, θαρρώ, πως μολονότι μπορεί να κάνουμε φρικτά πράγματα κάτω από φρικτές συνθήκες, οφείλουμε πρώτα να είμαστε απόλυτα βέβαιοι ότι βρισκόμαστε πράγματι κάτω από τέτοιες συνθήκες. Έτσι λοιπόν, άπαντες οι σώφρονες ηθικολόγοι παραδέχονται ότι επιτρέπεται να λέει κανείς και κανένα ψέμα μια στο τόσο· ουδείς σώφρων ηθικολόγος, εντούτοις, θα ενέκρινε τήν ενθάρρυνση ενός παιδιού στο να μάθει να ψεύδεται, για τήν περίπτωση που ενδεχομένως κάποτε χρειαστεί να πει κάποιο δικαιολογημένο ψέμα. Έτσι, λοιπόν, συχνά οι κανόνες τής ηθικής τάξης συγχωρούν τόν πυροβολισμό εναντίον τού κλέφτη ή τού διαρρήκτη. Όμως δεν θα δικαιολογούσαν εκείνον που θα πήγαινε στο χωριό τήν ώρα τού κατηχητικού και θα πυροβολούσε τά αγοράκια που θα έδειχναν ότι μεγαλώνοντας μπορεί και να εξελίσσονταν σε διαρρήκτες. Πιθανόν να προκύψει ανάγκη· μα πρώτα θα πρέπει να παρουσιαστεί. Μού φαίνεται ολοκάθαρο πως αν ξεπεράσεις αυτό τό όριο, θα πέσεις σε βάραθρο.

   Εν πάση περιπτώσει, είναι γεγονός ότι θα φάω άφθονη γαλοπούλα αυτά τά Χριστούγεννα· ουδόλως ευσταθεί (καθώς υποστηρίζουν οι χορτοφάγοι) ότι θα τό κάνω χωρίς να έχω συνείδηση τού τί πράττω ή επειδή εσκεμμένα πράττω ό,τι είναι κακό ή ότι η ενέργειά μου συνοδεύεται από αισθήματα είτε ντροπής είτε αμφιβολίας είτε ενοχής. Κατά μίαν έννοια, έχω πλήρη επίγνωση τής πράξης μου· κατά μίαν άλλη έννοια, έχω πλήρη επίγνωση τής άγνοιας όσον αφορά τίς πράξεις μου. Ο Σκρουτζ, οι Κράτσιτς κι εγώ, όπως ανέφερα, είμαστε όλοι επιβάτες τής ίδιας βάρκας· η γαλοπούλα κι εγώ, στην καλύτερη περίπτωση, είμαστε καράβια που διασταυρώνονται μέσα στη νύχτα, ανταλλάσσοντας χαιρετισμό καθώς τό ένα προσπερνά τό άλλο. Τής εύχομαι κάθε καλό· στην ουσία, ωστόσο, είναι σχεδόν αδύνατο να διαπιστώσω κατά πόσον τής συμπεριφέρομαι με ωραίο τρόπο. Μπορώ να αποφύγω, και αποφεύγω με φρίκη κάθε ιδιότυπη και αφύσικη επινόηση που αποβλέπει στο βασανισμό της, τό να μπήγω καρφίτσες στο πετσί της για λόγους ψυχαγωγικούς ή να τήν πετσοκόβω με μαχαίρι για λόγους ερευνητικούς. Κατά πόσον, όμως, θρέφοντάς την λίγο λίγο και σφάζοντάς την διαμιάς για τίς ανάγκες τών αδερφών μου, ωραιοποίησα στα σοβαροφανή της μάτια τήν αλλόκοτη και ξεχωριστή της μοίρα, κατά πόσον τήν κατέστησα δούλο ή μάρτυρα στα μάτια τού Θεού ή τήν έθεσα μεταξύ τών εκλεκτών που αγαπούν οι θεοί και που πεθαίνουν νέοι – αυτό ξεφεύγει τών διανοητικών μου ικανοτήτων πολύ περισσότερο κι από τούς πλέον στρυφνούς γρίφους τού μυστικισμού ή τής θεολογίας. Η γαλοπούλα είναι πιο απόκρυφη και μεγαλειώδης απ’ όλους τούς αγγέλους και τούς αρχαγγέλους. Ώς τώρα, εφόσον ο Θεός μάς έχει μερικώς αποκαλύψει έναν κόσμο αγγελικό, μάς έχει μερικώς εξηγήσει τί σημαίνει άγγελος. Παρ’ όλ’ αυτά, ουδέποτε μάς εξήγησε τί σημαίνει γαλοπούλα. Κι αν πας και παρατηρήσεις ένα ζωντανό γαλόπουλο επί μια–δυο ώρες, στο τέλος θα ανακαλύψεις  πως, αντί να λυθεί, τό αίνιγμα μάλλον βάθυνε. –

.

   με τά αποσπάσματα αυτά από τό λιλιπούτειο βιβλιαράκι «χριστούγεννα» τού g. k. chesterton (εκδόσεις «άγρα» 1986, στην πολύ ωραία μετάφραση τής παλμύρας ισμυρίδου) εύχομαι σ’ όλον τόν κόσμο να μπορέσει να φάει γαλοπούλα φέτος 

   για τό τολμηρό χιούμορ τού τσέστερτον, τίς ιδιόμορφες απόψεις του, τήν παραδοξολόγα κριτική του, και τίς «αστυνομικές» του νουβέλες, μπορεί και να τά ξαναπούμε – αλλά τού χρόνου ! –

.

.

.

.

τό πρωτότυπο : «christmas» στον τόμο δοκιμίων τού g. k. chesterton «all things considered», λονδίνο 1915 | ολόκληρο τό πρωτότυπο τό διαβάζετε και εδώ |

.

.

.

.

.

.

 

 

 

Advertisements

52 Σχόλια »

  1. Μου αρέσει η ιστορική ορθογραφία του ονόματος της μεταφράστριας: Σμύρνη > τουρκ. İzmir > Ισμυρίδου. (Και ο Σαρρής έγραφε Εισταμπούλ).

    Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Δεκέμβριος 9, 2012 @ 6:32 μμ | Απάντηση

    • δλδ και το σμυριδόχαρτο απ’ τη σμύρνη βγαίνει;

      Σχόλιο από χαρη — Δεκέμβριος 9, 2012 @ 6:44 μμ | Απάντηση

      • Αμφιβάλλω. Η Σμύρνη σχετίζεται με το μύρο, ενώ η σμύρις γράφεται και με ιώτα. Τι σχέση να ‘χει ένα σκληρό πέτρωμα μ’ ένα θυμίαμα;

        emery

        from Gk. smyris «abrasive powder» used for rubbing and polishing, probably a non-Greek word, perhaps from a Semitic source.

        myrrh

        from Gk. myrrha, from a Semitic source (cf. Akkadian murru, Hebrew mor, Arabic murr «myrrh»), from a root meaning «was bitter.»

        Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Δεκέμβριος 9, 2012 @ 7:05 μμ | Απάντηση

      • Φοβάμαι ότι το πόδι μου πιάστηκε σε σπαμοπαγίδα κρυμμένη στα χιόνια. Ευτυχώς με τέτοιο κρύο δεν θα βγουν κυνηγοί. Προτιμούν να διαβάζουν Chesterton δίπλα στο τζάκι.

        Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Δεκέμβριος 9, 2012 @ 7:10 μμ | Απάντηση

        • πιάστηκε παρόλο που την διεύρυνα… ευτυχώς που χτες το είδα γρήγορα, αλλά δεν προλάβαινα ν’ απαντήσω

          για το περί [σμυ] ήθελα να πω ότι δεν ξέρω αν προέρχεται απ’ τη σμύρνη – αλλά εσύ τον χαβά σου, βρήκες ευκαιρία 😛

          πάντως ιστορική ορθογραφία νομίζω γράφουμε όλοι – δεν ξέρω δλδ κανέναν που να γράφει σε φωνητική γραφή… (άλλο οι απλοποιήσεις)

          Σχόλιο από χαρη — Δεκέμβριος 10, 2012 @ 5:39 μμ | Απάντηση

          • Θες να πεις πως είμαι χοντροπόδαρος;

            Δεν κατάλαβα ότι η ερώτησή σου περί σμυριδοχάρτου ήταν ρητορική.

            Για να γράψεις όμως με ιστορική ορθογραφία πρέπει και να γνωρίζεις την προέλευση της λέξης. Αν δεν δεις πως το επώνυμο Ισμυρίδης προέρχεται από τουρκ. İzmir + ελλην. κατάληξη -ίδης, δεν θα σκεφτείς να το γράψεις με υ.

            Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Δεκέμβριος 10, 2012 @ 6:55 μμ | Απάντηση

            • όχι θέλω να πω πως το γ.π. είναι χοντροκέφαλο και δεν καταλαβαίνει ελληνικά

              τι να σού πω, για τα ονόματα και τους ληξίαρχους εν ελλάδι δεν είμαι καθόλου σίγουρη… έχω ακούσει ιστορίες και ιστορίες για το πώς καταγράφτηκαν (και με τι κριτήρια, και με τι αυτιά) τα ονόματα τών προσφύγων ας πούμε – νομίζω πως η ιστορία και η ετυμολογία παίζει ρόλο εκ τών υστέρων

              Σχόλιο από χαρη — Δεκέμβριος 10, 2012 @ 7:04 μμ | Απάντηση

              • Τι θα πει γ.π.; Η σπαμοπαγίδα μετρά τον αριθμό των λινκς σε κάθε σχόλιο, κι όταν αυτός υπερβαίνει μια οροφή, τότε το σχόλιο πιάνεται, διότι υποτίθεται ότι πολλά λινκς έχουν κυρίως τα σπαμ. Έχω γράψει σχόλιο με πάνω από 25 λινκς και θέλω να πιστεύω ότι δεν γράφω σπαμ.

                Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Δεκέμβριος 10, 2012 @ 7:12 μμ | Απάντηση

                • «γ.π.» = WordPress.

                  Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Δεκέμβριος 15, 2012 @ 8:06 μμ | Απάντηση

                  • ουί (δεν είχα καταλάβει ότι ρωτούσες όντως)

                    εσύ δεν γράφεις ποτέ σπάμ, κι εγώ την παγίδα την έχω διευρύνει – τώρα, ο θεός κι η ψυχή τής γ.π. 🙂

                    Σχόλιο από χαρη — Δεκέμβριος 15, 2012 @ 8:48 μμ | Απάντηση

  2. Τώρα όσο καλή κι αν είναι η μετάφραση, η σύνδεση Πέμπτη = Thursday ~ Thor = Θωρ απουσιάζει.

    Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Δεκέμβριος 9, 2012 @ 7:21 μμ | Απάντηση

    • ε, τώρα μη μού πεις, εσύ ο ειδικός επί τής wiki …

      και μ’ έβαλες εμένα να ψάχνω! (εγώ είχα σκεφτεί απλώς ότι πρόκειται για κάποιον θεό, αλλά δεν είχα συνδέσει το dor ας πούμε με το donnerstag) – ορίστε :

      Η ημέρα του Θωρ ή Τορ (Tor’s Day ή Thor’s Day) έδωσε το Thursday (δηλ. Πέμπτη) στα αγγλικά, το Donnerstag (που σημαίνει η ημέρα του κεραυνού) στα Γερμανικά

      Σχόλιο από χαρη — Δεκέμβριος 10, 2012 @ 5:49 μμ | Απάντηση

      • Εννοώ ότι όταν διάβασα τη μετάφραση, δεν πήγε το μυαλό μου στη σύνδεση. Όταν όμως διάβασα και το πρωτότυπο, η σύνδεση φάνηκε πεντακάθαρα. Άρα απ’ τη μετάφραση απουσιάζει η δέουσα υποσημείωση. Ήξερα βέβαια ότι ο Θωρ είναι θεότητα του γερμανικού πανθείου.

        (Το σωστό είναι «πάνθειον». Το «πάνθεον» είναι εσφαλμένη απόδοση του γαλλικού panthéon, διότι δεν φαίνεται αν το é αντιστοιχεί σε ε ή ει. αρχ. πάνθειον > λατ. panthēon > γαλ. panthéon > νεοελλ. πάνθεον).

        Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Δεκέμβριος 10, 2012 @ 7:00 μμ | Απάντηση

        • εγώ δεν το ήξερα (νόμισα μάλιστα ότι ο θωρ ήταν ανατολική θεότητα… κάτι σαν τον μίθρα να πούμε…)

          αλλά έχεις δίκαιο (πάλι μ’ έβαλες να ψάχνω 👿 ) : τώρα πήγα στο βιβλιαράκι και είδα ότι έχει δύο υποσημειώσεις, η μία για τον ήρωα τού ντίκενς που εγώ έβαλα λινκ, η άλλη για μια αγγλιδα μυθιστοριογράφο (εκτός ανάρτησης) – σίγουρα μπορούσαν να βάλουν και για τον θωρ (οι υποσημειώσεις υποσημειώνεται ότι είναι τού πετσόπουλου δλδ τού εκδότη που επιμελείται – ως συνήθως στην «άγρα»)

          (εντάξει, αλλά δεν το λέμε πάνθειο τώρα (πάει και στον θείο έτσι 😛 ) – κατά τ’ άλλα χρήσιμος και σωστός ως συνήθως! (αν θυμάμαι κάτι από τα (ελάχιστα) γαλλικά μου, οι τόνοι πάντα δείχνουν ότι κάποιο φωνήεν ή σύμφωνο εχει παραλειφτεί))

          Σχόλιο από χαρη — Δεκέμβριος 10, 2012 @ 7:15 μμ | Απάντηση

  3. There is no mark of the immense weak-mindedness of modernity that is more striking than this general disposition to keep up old forms, but to keep them up informally and feebly.

    Κάτι εδώ μού θυμίζει τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

    Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Δεκέμβριος 9, 2012 @ 8:33 μμ | Απάντηση

  4. Was it not true, for instance, that the other day some mad American was trying to buy Glastonbury Abbey and transfer it stone by stone to America?

    Περισσότερα στο βιβλίο του Umberto Eco «Dalla periferia dell’ impero»

    Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Δεκέμβριος 9, 2012 @ 8:36 μμ | Απάντηση

  5. They did not believe in a religion

    Δεν πίστευαν στη θρησκεία

    Μάλλον θέλει να πει «Δεν πίστευαν σε μια συγκεκριμένη θρησκεία[, τη χριστιανική]».

    Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Δεκέμβριος 9, 2012 @ 8:40 μμ | Απάντηση

    • για τα 3 αποπάνω :

      1 : σωστός για τους ολυμπιακούς, αλλά (κττμγ) όχι μόνο : τα περισσότερα, και σε προσωπικό επίπεδο, έτσι γίνονται (στην ελλάδα, δεν είμαι σίγουρη για αλλού) – θυμάμαι κάτι μικροαστούς(/ές) που έβλεπα κάποτε να αγοράζουν για τα παιδιά τους τα χ»γεννιάτικα δώρα τους σε κάποιο «μεγάλο κατάστημα» και να τ’ αφήνουν να τα ανοίγουν εκεί, επί τόπου – μ’ έπιασε τέτοια θλίψη (που ξεφτίλιζαν με τέτοιο τρόπο τις τελετουργίες… – α, όλα κιόλα) που μού’ρθε να τους σπάσω στο ξύλο (τους γονείς, όχι τα παιδάκια) : μπορώ να σού πω ότι απ’ αυτήν την άθλια εικόνα, και την γελοιοποίησή της απ’ τον τσέστερτον, αποφάσισα την ανάρτηση!

      2 : λέει γι’ αυτά ο έκο ;

      3 : ε, ναι, εννοείται

      Σχόλιο από χαρη — Δεκέμβριος 10, 2012 @ 6:01 μμ | Απάντηση

      • Ναι, ο Έκο γράφει και για τα περίεργα μουσεία των ΗΠΑ. Θα σού πω αργότερα και τον τίτλο του δοκιμίου.

        Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Δεκέμβριος 10, 2012 @ 7:01 μμ | Απάντηση

        • Με τα μουσεία των ΗΠΑ ασχολείται το πρώτο μέρος του βιβλίου: «Nel cuore dell’impero: viaggio nell’iperrealtà», «Στην καρδιά της αυτοκρατορίας: ταξίδι στην υπερπραγματικότητα». (Το λογοπαίγνιο με τον υπερρεαλισμό πάει χαμένο).

          Το δοκίμιο «I castelli incantati», «Τα μαγεμένα κάστρα», ασχολείται ειδικά με τη μεταφορά μνημείων απ’ την Ευρώπη στις ΗΠΑ.

          Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Δεκέμβριος 15, 2012 @ 8:44 μμ | Απάντηση

          • α ωραία, μιλ μερσί – δεν το ήξερα το βιβλίο (αλλά γενικά στον έκο δεν είμαι και πολύ διαβασμένη)

            θα μπορούσαμε ίσως να το πούμε «υπερρεαλιστικότητα» ;

            δε μού λες, πόσες γλώσσες ξέρεις ; 🙂

            Σχόλιο από χαρη — Δεκέμβριος 15, 2012 @ 8:53 μμ | Απάντηση

            • http://en.wikipedia.org/wiki/History_of_Wiltshire

              the priory’s tithe barn was also demolished and shipped to Hearst Castle in San Simeon, California to be rebuilt, but Hearst lost interest in the project and sold the materials, which have recently been rediscovered, still in crates. A campaign is under way to have the barn returned and re-erected in Bradenstoke.

              http://en.wikipedia.org/wiki/Hearst_Castle

              The Neptune Pool patio features an ancient Roman temple front, transported wholesale from Europe and reconstructed at the site.

              Η «υπερρεαλιστικότητα» δυστυχώς δε θυμίζει την «πραγματικότητα» παρά μόνο στους γλωσσομαθείς, δηλαδή σ’ αυτούς που δεν χρειάζονται μετάφραση.

              Πού να θυμάμαι τώρα; 🙂

              Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Δεκέμβριος 15, 2012 @ 9:45 μμ | Απάντηση

              • για την υπερρεαλιστικότητα έχεις δίκιο – τ’ άλλα θα τα κοιτάξω αργότερα με την ησυχία μου (γιατί τώρα ασχολούμαι να διορθώνω και να σβήνω… 😉 )

                Σχόλιο από χαρη — Δεκέμβριος 15, 2012 @ 10:30 μμ | Απάντηση

  6. Κι όμως, το καράβι του Chesterton, έχει καταλάβει κάτι παραπάνω από τη μισή θάλασσα και οι καρχαρίες έχουν λιγοστέψει κάτι περισσότερο από τους μισούς.
    Μιά νέα παγανιστική λατρεία ανατέλλει, με το ίδιο αντικείμενο μα για ακριβώς αντίθετους λόγους!
    Η νέα λατρεία των ζώων δεν είναι για το σεβασμό που νοιώθουν οι άνθρωποι στις ζωώμορφες θεότητες, αλλά στη σπανιότητα της τροφής!
    «ή πως πρέπει να επιτρέπεται στον δύστυχο καρχαρία να καταβροχθίζει κανένα νέγρικο πόδι από καιρού εις καιρόν, τότε τόν άνθρωπο αυτό θα τόν περνούσα από ναυτοδικείο – ως προδότη τού σκάφους.» Το γνωστό παράδειγμα της δημοσιογραφικής ορθότητας πως είδηση δεν είναι ο σκυλός που δάγκωσε άνθρωπο, αλλά ο άνθρωπος που δάγκωσε σκύλο, τώρα πλέον, έχει αντιστραφεί πλήρως. Είδηση είναι μόνο όταν ο καρχαρίας μασάει κάποιο τρυφερό ποδαράκι – και όχι κατ ανάγκη νέγρικο- μιας και το ανθρώπινο είδος, εδώ και χρόνια τώρα, θεωρεί πως είναι τόσο ανώτερο ώστε απαγορεύει κάθε συνήθεια των καρχαριών να τσιμπάνε ποδαράκια, χεράκια κ.λ.π

    Σε γενικές γραμμές τα λέει καλά ο Chesterton, αλλά για τα δεδομένα εκείνης της εποχής που η ανθρωπότητα δεν είχε πετάξει από πάνω της την προβιά του προβάτου και ντρεπόταν για τα μεγάλα της δόντια, όπου βύθιζε κάθε τόσο σε διάφορα τρυφερά μέλη -ανθρώπινα ή μη.
    Αυτά και πάλι😊

    Σχόλιο από vromikesskepsis — Δεκέμβριος 9, 2012 @ 9:36 μμ | Απάντηση

    • καλά τα λες για τη «νέα λατρεία τών ζώων» – κι επίσης όπως λες και για την εποχή που γράφει (ο τσεστ.) – εδώ είχα έναν πειρασμό να βάλω και τις απόψεις τής γιουρσενάρ ας πούμε, για τα ζώα (που είναι οι τελείως αντίθετες από τις δικές του – αλλά θα βάραινε – έχει πάντως υπερασπίσεις για τα ζώα και απορρίψεις τής ζωοφαγίας, γενικά, σε όλο της το έργο – κι εγώ έχω μερικά εδώ (αν δεν βαριέσαι) για ένα γαϊδουράκο, ή για τον σκύλο της (αναμνήσεις από τα παιδικά της χρόνια, κάτω-κάτω στην ανάρτηση (είπαμε, αν δεν βαριέσαι))

      Σχόλιο από χαρη — Δεκέμβριος 10, 2012 @ 6:13 μμ | Απάντηση

      • Μμμ! Δε βαριέμαι καθόλου. Το αντίθετο μάλιστα. Το διαβάζω οπωσδήποτε😊

        Σχόλιο από vromikesskepsis — Δεκέμβριος 10, 2012 @ 6:18 μμ | Απάντηση

        • να ‘σαι καλά βρε Οδυσσέα – χαίρομαι, δεν ξέρεις πόσο! (μην το παρεξηγήσεις αυτό που θα σού πω, αλλά είσαι από τους ελάχιστους εικαστικούς που ξέρω («ξέρω», έστω και ιντερνετικά δλδ…) που έχουν τόσο καλή σχέση με το διάβασμα – τέσπα, άλλη φορά μπορεί να πούμε ιστορίες…)

          απ’ ό,τι βλέπω το ‘πιασες αυτό με την πάνω μπάρα! βολικό, ε; 🙂

          δε μου λες, με την ευκαιρία (μια που πιάσαμε τα τεχνικά) αυτό το τετραγωνάκι που σού βγάζει στα σχόλιά σου (τώρα τελευταία) τι στο καλό είναι; ( = τι πατάς και βγαίνει;)

          Σχόλιο από χαρη — Δεκέμβριος 10, 2012 @ 6:27 μμ | Απάντηση

          • Πού εμφανίζεται το τετραγωνάκι; Μήπως αμέσως μετά τη φράση «Αυτά και πάλι»; Είναι ένα smiley, που αν σ’ εσένα εμφανίζεται ως τετραγωνάκι, τότε σημαίνει ότι απ’ τη γραμματοσειρά (font) που είναι εγκατεστημένη στον υπολογιστή σου απουσιάζει ο συγκεκριμένος χαρακτήρας.

            Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Δεκέμβριος 10, 2012 @ 7:04 μμ | Απάντηση

  7. But it would not justify going into the village Sunday school

    Όμως δεν θα δικαιολογούσαν εκείνον που θα πήγαινε στο χωριό τήν ώρα τού κατηχητικού

    Μάλλον λέει «που θα πήγαινε στο κατηχητικό του χωριού».

    Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Δεκέμβριος 9, 2012 @ 9:52 μμ | Απάντηση

    • μετάφραση είναι βρε Λύκε! (πω πω, πήγες στο πρωτότυπο κι εγώ δεν έχω πάει ακόμα)

      Σχόλιο από χαρη — Δεκέμβριος 10, 2012 @ 6:16 μμ | Απάντηση

      • Διάβασα το πρωτότυπο και τη μετάφραση ταυτόχρονα σε αντιπαραβολή.

        Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Δεκέμβριος 10, 2012 @ 7:06 μμ | Απάντηση

        • το κατάλαβα, μην ανησυχείς! σ’ έχω καταλάβει εγώ!
          (απλώς εννοούσα πως σε μια μετάφραση δεν μεταφραζουμε έτσι, με το υποδεκάμετρο και με το λεξικό βρε παιδί μου – το κλίμα κι η έννοια αποδιδονται κτγμ)

          Σχόλιο από χαρη — Δεκέμβριος 10, 2012 @ 7:23 μμ | Απάντηση

  8. Έχεις το βιβλιαράκι με τη μετάφραση της Ισμυρίδου; Αν ναι, περιέχει μεταφρασμένο όλο το κείμενο ή μόνο αποσπάσματα; Σε περίπτωση που το έχει μεταφράσει όλο, τότε:

    1. Τι γράφει για τον «Mr. M’Cabe»; Ποιος είναι ο κύριος και γιατί είναι τόσο σημαντικά τα γενέθλιά του;

    2. Πώς αποδίδει τον όρο vivisection; Μήπως ως «ζωοτομία»;

    Ευχαριστώ.

    Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Δεκέμβριος 10, 2012 @ 7:09 μμ | Απάντηση

    • όλο το κείμενο λέει ότι περιέχει

      «…γιόρτασε κάτι διαφορετικό – θα συνιστούσα τα γενέθλια τού μίστερ Μακ Κέιμπ» : δεν έχω ιδέα ποιος είναι – έχω κι άλλες απορίες επί τού κειμένου αλλά δεν είχα τον καιρό να ασχοληθώ (επί τής ουσίας δεν νομίζω ότι έχουν και τόση σημασία)

      ζωοτομία, ναι

      παρακαλώ!

      Σχόλιο από χαρη — Δεκέμβριος 10, 2012 @ 7:30 μμ | Απάντηση

      • Βρέθηκε ο McCabe

        Joseph Martin McCabe (12 November 1867 – 10 January 1955) was an English writer and speaker on freethought, after having been a Roman Catholic priest earlier in his life.

        McCabe is also known for his inclusion in G. K. Chesterton’s book Heretics. In a previous essay he took Chesterton to task for including humor in his serious writings. By doing so, he allowed Chesterton to make the quip «Mr. McCabe thinks that I am not serious but only funny, because Mr. McCabe thinks that funny is the opposite of serious. Funny is the opposite of not funny, and of nothing else.»

        On Mr. McCabe and a Divine Frivolity

        Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Δεκέμβριος 11, 2012 @ 9:12 μμ | Απάντηση

        • α, γι’ αυτό λέει : «αν δεν σού αρέσουν τά χριστούγεννα πήγαινε αλλού, γιόρτασε κάτι διαφορετικό – θα συνιστούσα τα γενέθλια τού μίστερ μακ κέιμπ»

          funny+serious (ένας πληγωμένος τσέστερτον!), thanks beaucoup

          υγ : τώρα μόλις είδα ότι μπήκαν και τα άλλα pdf (θενξ αγκαίν γιατί αν δεν το πρόσεχες, ποιος ξέρει πότε θα τό’βλεπα…)

          Σχόλιο από χαρη — Δεκέμβριος 11, 2012 @ 9:24 μμ | Απάντηση

          • ναι κάτι μού ‘χει πει και μένα! έκανε μερικές αναβαθμίσεις στους πελάτες του… (θα ‘χεις και μαίηλ – αργότερα – πρέπει να φύγω τώρα)

            edit : (επειδή μπερδεύτηκε η σειρά : ) το σχόλιο απαντούσε στον Steppenwolf (και δεν θυμάμαι κι εγώ πια πού ! 😯 )

            Σχόλιο από χαρη — Δεκέμβριος 12, 2012 @ 9:58 πμ | Απάντηση

  9. Ως καθαρόαιμο παρακμιακό άτι,τα Χριστούγεννα τα περιμένω για να πάρω την αδειά μου οπότε να απολαύσω τον ελεύθερο χρόνο μου ακούγοντας μανιωδώς μουσική,βλέποντας ταινίες ,διαβάζοντας,ξενυχτώντας και πίνοντας λίγο παραπάνω.
    Καλό Μεσημέρι

    Σχόλιο από moodytimes — Δεκέμβριος 12, 2012 @ 2:02 μμ | Απάντηση

    • γεια σου Moody και καληνύχτα (πλέον)

      τώρα γύρισα και σέ είδα

      έτσι ακριβώς πρέπει να τα περάσεις : όπως τα θέλεις (μόνο να μη σταματήσεις να μάς ρίχνεις κι εμάς μερικά ψίχουλα έστω από ταινίες κι ας είσαι σε διακοπές – εγώ θα ‘θελα βέβαια και λίγο από ποτό 🙂 )

      Σχόλιο από χαρη — Δεκέμβριος 13, 2012 @ 12:02 πμ | Απάντηση

  10. αποδελτίωσα κατιτίς και το έβαλα σκέπη de la vieille dame et des pigeons…

    χαρές χάρη!

    Σχόλιο από katabran — Δεκέμβριος 24, 2012 @ 8:34 μμ | Απάντηση

    • να ‘σαι πάντα καλά katabran και να (μάς) γράφεις! (έρχομαι κι από κεί)
      🙂

      Σχόλιο από χαρη — Δεκέμβριος 24, 2012 @ 8:44 μμ | Απάντηση

      • τίνος λαού αλφάβητο τι λέξεις να ταιριάξω
        για να χωρέσουν οι ευχές που θέλω να σου γράψω!
        🙂

        Σχόλιο από katabran — Δεκέμβριος 24, 2012 @ 8:53 μμ | Απάντηση

        • κι από μένα καλά χριστούγεννα, και να’σαι πάντα έτσι ακούραστη δημιουργική εφευρετική και γλυκειά 🙂

          Σχόλιο από χαρη — Δεκέμβριος 25, 2012 @ 5:10 μμ | Απάντηση

  11. […] σημασία η μεσολάβηση κάποιου ξεκάθαρου διαχωριστικού ορίου ανάμεσα σ’ […]

    Πίνγκμπακ από la vieille dame et les pigeons « Katabran's Blog — Δεκέμβριος 24, 2012 @ 8:37 μμ | Απάντηση

  12. Καλά Χριστούγεννα δίχως ενοχές, λοιπόν :-0

    Σχόλιο από MelidonisM — Δεκέμβριος 25, 2012 @ 1:34 μμ | Απάντηση

    • gaudeamus igitur και πολλές ευχές λοιπόν Μιχάλη !
      🙂
      (δεν ξέρω γιατί το σχόλιο στο κατακράτησε, αφού σέ ξέρει…)

      Σχόλιο από χαρη — Δεκέμβριος 25, 2012 @ 5:05 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: