σημειωματαριο κηπων

Οκτώβριος 6, 2012

κάκτοι στους δρόμους…

.

.

.

   …και που σκοντάφτω πάνω τους από καιρό :

.

.

   πέρα από τήν ποιητική λιτότητα τής δίκαιης διαπίστωσης, θέλω να τονίσω ότι τό ατονικό πάντως κυριαρχεί στους δρόμους – ίσως είναι και θέμα βιασύνης βέβαια (πάντως σύνθημα σε πολυτονικό δεν νομίζω να ’χω δει ποτέ) : αυτό που μ’ ενδιαφέρει όμως εδώ κυρίως είναι ότι τελικά μπήκε ένας τόνος – και, νομίζω καθόλου τυχαία, σε μια λέξη που αισθάνεται κανείς ότι ήθελε ο γραφιτάς νοηματικά να τονίσει : λοιπόν θα γίνει ο τόνος στο μέλλον μόνο συμβολικό σημάδι έμφασης; (όπως έχω ξαναπεί στις περισσότερες λέξεις, και κυρίως στις πολυσύλλαβες, όντως δεν μάς χρειάζεται καθόλου τόνος – διότι ξέρουμε καλά και πού τονίζονται και τό νόημά τους – : εκεί που ο τόνος είναι απαραίτητος είναι στις μονοσύλλαβες (και λίγες άλλες) που γράφονται ίδια, αλλά έχουν (τονισμό και) νόημα διαφορετικό : θέα/θεά, άλλα/αλλά, η και ή, τού είπα και πες του, ως και ώς, αυτός που περπατάει/αυτός πού στα κομμάτια πάει; κλπ κλπ)

.

.

.

   η στάση τού αλμπέρτο κασίγιας που προστάτεψε κόσμο στη μαδρίτη μ’ έκανε να ζηλέψω (που δεν έχω δει όλα αυτά τά χρόνια τής αγανάκτησης παρόμοια σκηνή επικίνδυνης αλληλεγγύης στην πόλη μου) : περισσότερο όμως θαύμασα και ζήλεψα τήν επάνοδο εκείνου τού κόσμου τήν επομένη : κάνω λοιπόν μια προσπάθεια να εκλογικέψω τή διαφορά ήθους στις διαδηλώσεις από εδώ ώς εκεί ως εξής : για τήν πρώτη μέρα θα ’λεγα ότι, όπως φαίνεται, οι άνθρωποι που ο εστιάτορας (ή διευθυντής, ή σερβιτόρος, και λοιπά αδιάφορα) προστατεύει, δεν τού τά έχουνε σπάσει, δεν τού τά σπάνε, και δεν τόν κλέβουνε όση ώρα είναι μέσα στο μαγαζί του, τήν ώρα δηλαδή που εκείνος ρισκάρει και τή ζωή του ακόμα απλώνοντας χέρια και φωνές και έρωτα συνολικά προς τόν κόσμο για να προστατέψει έναν κόσμο ( : μέσα στο μαγαζί βλέπω είναι κύριοι κυρίες και κουκουλοφόροι – δεν νομίζω ότι κανείς απ’ αυτούς στο μεταξύ τόν περιφρονεί ως αστό μικροαστό ή εχθρό που κινείται από κάποιου είδους υστεροβουλία – μόνο στη φιλοσοφημένη αυτή χώρα κάποιοι ντόπιοι υπερεπαναστάτες διατύπωσαν τήν άποψη ότι τό κάνει για να διαφημίσει τό μαγαζί του (και αυτό ακριβώς είναι και η ουσία τού προβλήματος)) – επομένως : για τή δεύτερη μέρα έχω να πω ότι η επάνοδος με σκοπό να τόν ευχαριστήσουν (και τόν ευχαριστούν αδιακρίτως όπως βλέπουμε, κύριοι κυρίες και κουκουλοφόροι) υποδηλώνει μια ενεργή ακόμα ζωή ενός πολιτισμού που προέρχεται πιθανώς και από τήν παράδοση ενός κινήματος αναρχικού και ενός εμφύλιου, που εκδραματίστηκαν (στην κυριολεξία) προστατεύοντας ενισχύοντας και πατώντας πάνω στην ιδέα μιας κοινωνίας που επιζητεί τραγικά τήν ισότητα – και όχι ενός εμφύλιου βεβιασμένου που ξεκίνησε πατώντας πάνω στα άθλια παιχνίδια διεθνών αθλίων και ως παράπλευρη απώλεια είχε (πέρα από τήν εξαφάνιση μέσω θανάτου βασανιστηρίων και εξοριών μιας ολόκληρης γενιάς που δικαιούμαι να πιστεύω ότι ήταν καλύτεροι όταν ξεκίναγαν απ’ ό,τι όταν κατέληγαν) να μάς στρογγυλοκαθίσουν στο σβέρκο λογικές αλληλοδιαδοχικής χουντικής χυδαιότητας, δοσιλογισμού και κομμουνιστοφαγίας – και ήθη μ’ άλλα λόγια ενγένει που διατρέχουν τραγικά έως σήμερα τήν κοινωνία και τό θυμικό μας και τό ασυνείδητό μας – σταθεροποιώντας έτσι και ανάγοντας σε ιδεολογικό κανόνα ένα διαρκές ξεκαθάρισμα άθλιων και μη, οικονομικών και μη, ψυχολογικών και μη, λογαριασμών : όμως η ψυχολογία είναι ακριβώς κληρονομική με τήν έννοια ότι διαμορφώνεται κυρίως καθοδόν : έτσι δεν μπορώ να ξεχάσω και τήν καμαρωτά αναρχική, επί τής ουσίας εαυτούλικη επαρχιώτικη και αήθη συμπεριφορά ντόπιου συλληφθέντος (απαξιώ να αναφέρω περισσότερα) που μετά τήν πανστρατιά για τήν απελευθέρωσή του εξερχόμενος τής φυλακής αρνήθηκε να αρθρώσει έστω μια λέξη ευχαριστίας προς όσους τόν υποστήριξαν διότι (είχε έτοιμη και τήν αναρχοειδή αρλούμπα) : «δικό τους θέμα, δεν έχω λόγο εγώ να τούς ευχαριστήσω, τό έκαναν επειδή τό ήθελαν» : με τέτοια ακριβώς μυαλά, διαχυμένα αυτάρεσκα υπό μορφήν ιδεολογίας, είναι που στην πόλη αυτή δεν υπάρχει πρώτη μέρα, δεν υπάρχει και δεύτερη.

.

.

   φώκνερ : αυτή κύριε είναι η παραίτησή μου

   από τόν πολύ ωραίο και χρήσιμο τόπο «letters of note» βρήκα τό εξής τού φώκνερ :

.

.

   (εφόσον ζω στο καπιταλιστικό σύστημα, τό περιμένω η ζωή μου να επηρεάζεται από τά βίτσια τών λεφτάδων. Αλλά να μέ πάρει και να μέ σηκώσει αν θελήσω ποτέ να σταθώ και σούζα σ’ ό,τι γουστάρει ο κάθε περιπλανώμενος σκερβελές που ’χει τά δυο σέντσια που τού χρειάζονται για ν’ αγοράσει γραμματόσημο.

   αυτή, κύριε, είναι η παραίτησή μου.)

   διαβάστε τίς λεπτομέρειες τής ιστορίας εδώ – εγώ σημειώνω απλώς πως τό ’24 ο φώκνερ ήταν 26 χρονών και δεν είχε εκδώσει ακόμα τίποτα – κι απ’ ό,τι ξέρω εκδόθηκε μεν η «βουή και τό πάθος» τό ’29, και τό «καθώς ψυχορραγώ» (που τό ’γραψε μερικές συνεχόμενες νύχτες κατά τίς οποίες δούλευε νυχτοφύλακας σε κάποια φυτεία – ενώ δεν έχουμε ιδέα τί άλλα προβλήματα είχε εκεί) τό ’30 : επομένως δεν έχω κι εγώ ιδέα ποιο βιβλίο έγραφε ή σκεφτότανε από τό ’21 ώς τό ’24 που δούλεψε στο ανωτέρω πανεπιστημιακό ταχυδρομείο, όταν και συνέβη τό παραπάνω ωραίο περιστατικό, και γράφτηκε τό ωραιότατο αυτό γράμμα

.

.

.

   δεσποινίς μπουλανζέ

   τέλος για σήμερα (έχω σκοπό να κάνω κι άλλες τέτοιες αναρτήσεις με σκόρπιους κάκτους στον δρόμο – όπως είχα άλλωστε υποσχεθεί και στον δύτη) δείτε αυτήν τήν ταινία τού bruno monsaingeon (αν έχετε καιρό ολόκληρη – ειδάλλως προτείνω από τό 23΄27΄΄ και μετά οπωσδήποτε –) για μια μεγάλη, πολύ μεγάλη δασκάλα μουσικής – που έφτιαξε ολόκληρη σχολή και βοήθησε συνθέτες σολίστες και μαέστρους να βρουν τόν καλύτερο εαυτό τους, τή mademoiselle nadia boulanger (τήν ταινία τή βρήκα εδώ)

.

.

.

.

.

.

τά χέρια τής δεσποινίδας μπουλανζέ, 90 ή 19 χρονών | επάνω : photo by lewis hine : hyman alpert, newsboy, 1909 / από εδώ | τό γκράφιτι από δω | φωτογραφία william faulkner, 1940 από εδώ

.

.

.

Advertisements

64 Σχόλια »

  1. (όπως έχω ξαναπεί στις περισσότερες λέξεις, και κυρίως στις πολυσύλλαβες, όντως δεν μάς χρειάζεται καθόλου τόνος – διότι ξέρουμε καλά και πού τονίζονται και τό νόημά τους – : εκεί που ο τόνος είναι απαραίτητος είναι στις μονοσύλλαβες (και λίγες άλλες) που γράφονται ίδια, αλλά έχουν (τονισμό και) νόημα διαφορετικό : θέα/θεά, άλλα/αλλά, η και ή, τού είπα και πες του, ως και ώς, αυτός που περπατάει/αυτός πού στα κομμάτια πάει; κλπ κλπ)

    Προϋποθέτεις ότι ο αναγνώστης ή αυτός που γράφει ξέρει ήδη καλά Ελληνικά. Τι γίνεται όμως αν είναι Αλβανός ή Αφγανός, δεδομένου ότι ο τόνος στα Ελληνικά είναι ελεύθερος; Ή φαντάσου ένα Ελληνάκι να προσπαθεί να διαβάσει ένα κείμενο με άγνωστες σ’ αυτό λέξεις.

    «–Και στα Ρώσικα ελεύθερος είναι ο τόνος, αλλά δεν έχουν τονικό σημάδι. Αυτοί δηλαδή πώς τα καταφέρνουν;»

    Στο σχολείο χρησιμοποιούν τονικά σημάδια.

    Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Οκτώβριος 7, 2012 @ 6:35 μμ | Απάντηση

    • μα η γλώσσα δεν λειτουργεί με βάση αυτούς που δεν την ξέρουν (και τη μαθαίνουν σαν ξένη γλώσσα), αλλά με βάση αυτούς τών οποίων είναι η μητρική. Με την ίδια λογική (κι όχι μόνο στα ρώσικα, που δεν την ξέρω αλλά από φίλους μου έχω μάθει ότι είναι «δύσκολη» γλώσσα, έχει και κλίσεις νομίζω όπως τα γερμανικά και τα ελληνικά) εγώ έβαζα τονικά σημάδια και στα αγγλικά όταν τα πρωτομάθαινα, μαζί με τα σημάδια προφοράς, που επίσης μού ήταν απαραίτητα (πολύ περισσότερο στα αγγλικά να πούμε απ’ ό,τι στα γερμανικά – ειδικά στην προφορά) : συνεπώς, όταν μαθαίνουμε μια ξενη γλώσσα μάς χρειάζονται προφανώς και οι τόνοι – εγώ μιλάω για τούς «φυσικούς ομιλητές» τής ελληνικής, που στα μεν προφορικά, με όπλο τούς «φυσικούς» τονισμούς και τα συμφραζόμενα, γίνεται σαφές αν λες «η» ή «ή», αλλά στο γραπτό που δεν υπάρχει ο χρωματισμός τής φωνής είναι απαραίτητος ο τόνος (για να μην σού πω και για το στοιχείο αισθητικής (που μπαίνει σίγουρα στην περιοχή τού γραπτού λόγου, και κάνει αφόρητο – για μένα τουλάχιστον, αλλά νομίζω και για όλους όσους αγαπούν το διάβασμα και ζουν μ’ αυτό) φράσεις με αλλεπάλληλα μου μου, του του και η η…

      έπειτα, όπως έχω νομίζω ξαναπεί, εγώ μολονότι οπαδός τού ατονικού από παλιά, έχω καταλήξει να χρησιμοποιώ μια μορφή τού μονοτονικού – πιστεύω ότι τουλάχιστον στην παρούσα φάση ο τόνος χρειάζεται (αλλά κυρίως – κι αυτό είναι το αστείο – στα μονοσύλλαβα (που έχουν όμοια άτονα κλπ κλπ)) (όπως για τον ίδιο λόγο πιστεύω ότι κάνουν κι ένα καλό τά πολυτονικά κείμενα που κυκλοφορούν, γιατί με το πολύ κακό και πολύ πρόχειρο μονοτονικό που εφαρμόζεται διαισθάνομαι ότι κάπου χάνεται η αίσθηση τής διαφοράς μεταξύ όμοιων λέξεων (μού έχουν έρθει, για να ξαναγυρίσουμε και στο προηγούμενο ποστ) απορίες σχετικά με τις διαφορές τών διαφόρων «που», ας πούμε … Έπειτα, ένα περίεργο φαινόμενο που προέκυψε με την «νομιμοποίηση» τού μονοτονικού είναι πως δημιουργήθηκε σε πολλούς ανθρώπους η εντύπωση ότι μαζί με τούς τόνους καταργήθηκε και η ανάγκη για τά σημεία τής στίξεως – αυτό τό πράγμα χρήζει ιδιαίτερης ανάλυσης σίγουρα! (Όπως θα μπορούσε κανείς να κάνει ποστ και με τις διάφορες προφορές – που στα ελληνικά, και ειδικά λόγω «γλωσσικού προβλήματος» δεν έχουμε μάθει να τις αναλύουμε νομίζω όσο πρέπει (και να τις καταλαβαίνουμε, συνεπώς) : προσωπικά έχω βρει φοβερά ενδιαφέρον το ότι στα χωριά οι άνθρωποι αλλάζουν χιαστί (!=δεν ξέρω πώς αλλιώς να τό πω : αντιμεταθέτουν;;;) την προφορά τού |ο| και τού |ου| – … αλλά γι’ αυτό (αν μπορέσω!) άλλοτε 🙂

      καλησπέρα! άντε πάω να δω τί μού απάντησες στο «δικό σου», κι αν βρήκες κι άλλο θέμα 😀

      Σχόλιο από χαρη — Οκτώβριος 7, 2012 @ 7:12 μμ | Απάντηση

      • Οι «φυσικοί ομιλητές» της Ελληνικής δεν υπάρχουν! Για να μάθεις τη γλώσσα δεν αρκεί να την έχεις ως μητρική, αλλά πρέπει να πας και σχολείο καμιά δεκαριά χρόνια. Ξεχνάμε πόσα πράγματα που τώρα μας έχουν γίνει δεύτερη φύση δεν τα ξέραμε και χρειάστηκε να πάμε σχολείο για να τα μάθουμε.

        Στα Γερμανικά και τ’ Αγγλικά ο τόνος (υποτίθεται ότι) δεν είναι ελεύθερος, αλλά πέφτει στην πρώτη «σημαντική» συλλαβή (όπως στο μέτρο του Beowulf). Όμως εξαιτίας του μεγάλου αριθμού ρωμανικών δανείων (ιδίως στ’ Αγγλικά), άλλες λέξεις τονίζονται με τον γερμανικό τρόπο, άλλες με τον ρωμανικό. Στ’ Αγγλικά μάλιστα πολλές ρωμανικές λέξεις μπορεί να τονίζονται και με τους δύο τρόπους (π.χ. ádult και adúlt). Σε κάποιες περιπτώσεις ο τονισμός αλλάζει το νόημα της λέξης (an óbject, to objéct). Μύλος…

        Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Οκτώβριος 7, 2012 @ 7:39 μμ | Απάντηση

        • τώρα, μη μού αρχίζεις τις παραδοξολογίες, ότι «δεν υπάρχουν φυσικοί ομιλητές», να χαρείς! (θα μιλάμε για ώρες άσε που νομίζω ότι για τη γλωσσολογία το θέμα είναι λυμένο : το τί μαθαίνουμε, κι αν μαθαίνουμε ή ξεμαθαίνουμε στο σχολείο, είναι άλλο ζήτημα…)

          για τ’ αγγλικά υπάρχει κι ένα καλό γλωσσολογικό βλογ εδώ :
          http://phonetic-blog.blogspot.gr/

          πρέπει να φύγω και βιάζομαι, αν μού απαντήσεις θα σέ βρω πιο αργά 😉

          Σχόλιο από χαρη — Οκτώβριος 7, 2012 @ 7:51 μμ | Απάντηση

          • Ενδιαφέρον το ιστολόγιο!

            Εννοώ ότι δεν υπάρχουν φυσικοί ομιλητές των Ελληνικών όπως τα μιλά και τα γράφει κάποιος μορφωμένος.

            Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Οκτώβριος 7, 2012 @ 8:29 μμ | Απάντηση

            • τί ‘ναι αυτό που ‘πες τώρα; άλογα με πορτοκάλια μπερδεύεις; 😯

              Σχόλιο από χαρη — Οκτώβριος 8, 2012 @ 6:05 μμ | Απάντηση

            • Δεν καταλαβαίνω. Θέλεις να γίνεις πιο συγκεκριμένη;

              Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Οκτώβριος 8, 2012 @ 6:14 μμ | Απάντηση

              • το είπα με την έννοια ότι μπερδεύεις ιδιότητες που προϋπάρχουν, με άλλες που «έπονται» : η ιδιότητα δε τού «μορφωμένου» είναι ιδιαίτερα επισφαλής : η έννοια τού φυσικού ομιλητή προηγείται – άσε που με το «μορφωμένος» συνήθως εννοούμε «ημιαμόρφωτος» (που καμαρώνει για τα τρία κολυβογράμματα που έμαθε στο σχολείο να πούμε – κι αν πήγε και λίγο παραπάνω έχουμε τα διάφορα φαινόμενα επιδειξιομανίας γλωσσικής (στα ελληνικά τουλάχιστον, με τη γνωστή προηγηθεία τυραννία τής καθαρεύουσας) (και μπαίνει φυσικά εδώ μετά και η επίδειξη ξενογλωσσομάθειας, που κάνει ακόμα πιο προβληματική και σχιζοφρενική τή σχέση του με τη μητρική του γλώσσα)

                : από την άλλη, αν κάποιος γίνει πραγματικά «μορφωμένος» δεν μπορεί παρά να γυρίσει κάποια στιγμή με σεβασμό, θαυμασμό και συντριβή (!!!) στη φυσική γλώσσα που τού ‘μαθε η μανα του (και να καταλάβει ότι η «μόρφωση» στα γλωσσικά ειδικά, στην χώρα αυτή ειδικά, είναι το βασικό όργανο απώθησης κάθε τι φυσικού – εκτός αν γίνει «πραγματική μόρφωση» που τότε όμως θα απωθησει και θα ανατρέψει τον ίδιο της τον εαυτό… )

                και άλλα τέτοια ήθελα να σού πω που θα μπορούσαμε να τα συζητάμε βέβαια ώρες και μέρες / πάντως νομίζω ότι δεν μπορείς να μιλάς για τον «φυσικό ομιλητή ως μορφωμένο» : είναι δλδ (κτγμ) σαν να μιλάς για τον «φυσικό ομιλητή ως χοντρό, λεπτό, ψηλό, κοντό, μαυρομάλλη, μαυρομάτη – κλπ : η έννοια τού φυσικού ομιλητή γλωσσικά υπερκαλύπτει τις άλλες του "ιδιότητες"- αφορά μια σχέση του με τη γλώσσα απ' την οποία θα προέλθουν οι μεταγενέστερες μεταλλάξεις – ή και η ενυπάρχουσα/ή μεταγενέστερη/ δημιουργικότητά του (πιθανόν) –

                κλπ κλπ 🙂

                Σχόλιο από χαρη — Οκτώβριος 8, 2012 @ 7:13 μμ | Απάντηση

                • Κάνω τον διαχωρισμό μεταξύ φυσικών Ελληνικών και μορφωμένων Ελληνικών.

                  Τα φυσικά Ελληνικά τα μαθαίνει κανείς από τη μάνα του και δε χρειάζεται ούτε σχολείο να πάει ούτε να ξέρει να διαβάζει ή να γράφει ούτε γραμματική χρειάζεται να έχει μάθει. Είναι σωστό λοιπόν να κάνει κανείς λόγο για «ϕυσικούς ομιλητές της Ελληνικής».

                  Αντιθέτως τα μορφωμένα Ελληνικά δεν έχουν φυσικούς ομιλητές. Δεν τα μαθαίνει κανείς απ’ τη μάνα του, αλλά στο σχολείο. Απ’ αυτή την άποψη τα μορφωμένα Ελληνικά είναι δεύτερη γλώσσα όχι μόνο των Αφγανών που τα μαθαίνουν στο σχολείο, αλλά και των Ελλήνων. Ειδικά μια γλώσσα με την ιστορία της Ελληνικής τη μαθαίνεις και τη μαθαίνεις και τη μαθαίνεις μέχρι να τελευτήσεις. Πριν έναν αιώνα τα μορφωμένα Ελληνικά θα τα αποκαλούσα «λόγϊα Ελληνικά», αλλά σήμερα που δεν μαθαίνει κανείς Καθαρεύουσα μια τέτοια ονομασία θα ήταν υπερβολική. Να τα πω «καλλιεργημένα Ελληνικά»; (Υπόψιν μου έχω τον διαχωρισμό μεταξύ ομιλουμένης Αραβικής και Αραβικών του σχολείου και των ΜΜΕ. Τα ομιλούμενα μπορεί να μην γράφονται καν, όπως συμβαίνει με τη διάλεκτο του Μαρόκου. Ή ας σκεφτούμε τον διαχωρισμό μεταξύ διαλεκτικών Γερμανικών και Hochdeutsch. Η τοπική διάλεκτος μπορεί πάλι ούτε καν να γράφεται. Δεν υπάρχουν φυσικοί ομιλητές Hochdeutsch).

                  Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Οκτώβριος 8, 2012 @ 7:46 μμ | Απάντηση

                  • κοίτα, η σχέση τής προφορικής με τη γραπτή γλώσσα (αυτή που εσύ ονομάζεις «μορφωμένη», και σού εξήγησα γιατί θεωρώ τόν όρο πολύ συζητήσιμο) είναι τόσο σύμπλοκη πολύπλοκη και πολύπλευρη (και διαλεκτική εντέλει), που δεν θα μάς έφταναν όχι τρία σχόλια αλλά ούτε διατριβή τριών χιλιάδων σελίδων για να την αναλύσουμε πλήρως και ικανοποιητικά (και αν)

                    εν συντομία και τηλεγραφικά, σού λέω τη γνώμη μου ως εξής :

                    1 η φυσική γλώσσα είναι παντοδύναμη και παραμένει (και καιροφυλακτεί) στο βάθος, όποια «μορφή» τής γλώσσας του κι αν μεταχειρίζεται ο φορέας της

                    2 εξαυτού προκύπτει το ενδιαφέρον φαινόμενο, η μεν προφορική μορφή να εξελίσσεται διαρκώς και «ελεύθερα», η δε γραπτή ενώ προσπαθεί να παραμείνει ακίνητη, να υποκύπτει σταδιακά και με τον χρόνο πάντα στις απαιτήσεις τής προφορικής ( : εκεί, για να το πω συνοπτικά, οφείλονται και τα (αστεία) «λάθη» που κάνουν όσοι προσπαθούν να μιλήσουν «καθωσπρέπει» (και «μπαμπινιωτικά») : αν προσέξεις, κανείς δεν κάνει λάθη προς τη μεριά τής αρχαίας – όλοι κάνουν λάθη προς τη μεριά τής δημοτικής – Και, από την άλλη, όλοι μιλάνε τόσο περισσότερο «μπαμπινιωτικά» όσο, αντί να μιλάνε αβίαστα στη δημοτική, μιλάνε μεταφρασμένη καθαρεύουσα)

                    3 όσο μεγαλύτερη «δύναμη» (και συνεπώς «αυτοπεποίθηση»), και στον πολιτισμό και στην οικονομία, και ενγένει, έχει ένας λαός σε δεδομένη χρονική στιγμή, τόσο πιο άνετα και εύκολα και ακομπλεξάριστα ενσωματώνει στη γλώσσα του απλοποιήσεις ορθογραφικές και εξελίξεις λεκτικές και συντακτικές που τού υπο(επι-)βάλλει η προφορική χρήση : παλιό παράδειγμα τά ελληνικά στην αρχαία αθήνα, σύγχρονο τα αμερικάνικα – αλλά και οι γερμανοί όπως καλύτερα εσύ θα ξέρεις, δεν πάνε πίσω (πρόσφατη (προ δεκαετίας) επίσημη αποδοχή στα hochdeutsch τών απλοποιήσεων και τής ορθογραφίας και τού συντακτικού – με κατάργηση τών πολλών κεφαλαίων, τού εσ-τσέτ, αλλά και τής σύνταξης με το ρήμα στο τέλος σε πολλές περιπτώσεις, κ.ά, κ.ά.)

                    βαριέμαι για περισσότερα, όλ’ αυτά σηκώνουν ξεχωριστό ποστ 🙂

                    Σχόλιο από χαρη — Οκτώβριος 9, 2012 @ 11:00 μμ | Απάντηση

                    • κανείς δεν κάνει λάθη προς τη μεριά τής αρχαίας – όλοι κάνουν λάθη προς τη μεριά τής δημοτικής

                      Καλά, αυτό εξηγείται απ’ το γεγονός ότι η Δημοτική είναι μητρική γλώσσα, ενώ τα λόγια Ελληνικά πρέπει να τα διδαχθεί κανείς.

                      Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Οκτώβριος 10, 2012 @ 4:50 μμ

                    • και οι γερμανοί όπως καλύτερα εσύ θα ξέρεις, δεν πάνε πίσω (πρόσφατη (προ δεκαετίας) επίσημη αποδοχή στα hochdeutsch τών απλοποιήσεων και τής ορθογραφίας και τού συντακτικού – με κατάργηση τών πολλών κεφαλαίων, τού εσ-τσέτ, αλλά και τής σύνταξης με το ρήμα στο τέλος σε πολλές περιπτώσεις

                      Το ß δεν καταργήθηκε, άλλαξαν οι κανόνες χρήσης του. Στην Ελβετία είναι που το ß δεν χρησιμοποιείται καθόλου.

                      Οι λεγόμενες απλοποιήσεις στην ορθογραφία έφεραν χάος. Τα παιδιά δεν ξέρουν πια τι είναι σωστό και τι λάθος κι εδώ και κάτι χρόνια μεγάλες εφημερίδες και περιοδικά ανακοίνωσαν ότι δεν θα χρησιμοποιούν τους νέους επίσημους κανόνες ορθογραφίας, αλλά ένα δικό τους σύστημα!

                      Οι κανόνες της σύνταξης με το ρήμα στο τέλος δεν έχω ακουστά ν’ άλλαξαν τελευταία. Οι κανόνες αυτοί έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν ήταν απόλυτοι. Αν μάλιστα εξετάσεις πολύ παλιά κείμενα (π.χ. του 1500), γίνεται το σώσε.

                      Κάτι ορθογραφικές απλοποιήσεις του τύπου Filosofie αντί για το «δύσκολο» Philosophie μού κάθονται στο στομάχι…

                      Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Οκτώβριος 10, 2012 @ 4:56 μμ

  2. Alberto Casillas: un documental explica cómo nació el «mito» del 25S

    Η Ισπανία πρέπει να είναι ιδανικό μέρος για να πεθάνεις ως ήρωας: ταυρομαχώντας, πολεμώντας κατά του Φράνκο το ’36, βάζοντάς τα με τα ΜΑΤ το 2012…

    Η Κίνα είναι ενδοστρεφές κράτος. Οι Κινέζοι θεωρούν ότι γύρω τους κατοικούν βάρβαροι: οι Βόρεοι Βάρβαροι, οι Δυτικοί Βάρβαροι, οι Νότιοι Βάρβαροι κτλ. Παρά την ενδοστρέφεια, πριν κάπου δύο χιλιάδες χρόνια έκαναν μια κατακτητική εκστρατεία προς τα δυτικά, στην οποία συνάντησαν κάποτε έναν πολιτισμένο λαό. (Δεν ξέρουμε ποιον. Τους Πέρσες, τους Έλληνες, τους Ρωμαίους;). Κατάπληκτοι που υπάρχουν κι άλλοι πολιτισμένοι λαοί εκτός απ’ τους ίδιους, οι Κινέζοι ονόμασαν αυτόν τον λαό «Κινέζους της Δύσης». Θα έλεγα ότι οι Ισπανοί είναι οι «Έλληνες της Δύσης».

    Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Οκτώβριος 7, 2012 @ 7:01 μμ | Απάντηση

    • γράφαμε ταυτόχρονα!
      ωραίο αυτό με τούς κινέζους!

      Σχόλιο από χαρη — Οκτώβριος 7, 2012 @ 7:13 μμ | Απάντηση

    • Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Οκτώβριος 7, 2012 @ 7:17 μμ | Απάντηση

    • μερσί και για το βίντεο (στις σκηνές πλήθους άκουσα κάποιον να φωνάζει σαν στα ελληνικά «Λες κι είμαστε χούντα…πάρτε το χαμπάρι»; ή μού φάνηκε;

      Σχόλιο από χαρη — Οκτώβριος 7, 2012 @ 7:18 μμ | Απάντηση

      • Δεν ξέρω. Σε ποιο σημείο;

        Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Οκτώβριος 7, 2012 @ 7:20 μμ | Απάντηση

        • βίντεο χάφινγκτον, δες και άκου από 6΄.33΄΄

          Σχόλιο από χαρη — Οκτώβριος 7, 2012 @ 7:24 μμ | Απάντηση

          • Προς hijo de punta μου φέρνει, αλλά δεν είμαι καθόλου σίγουρος.

            Είν’ εύκολο να μπερδέψει κανείς τη γλώσσα των Δυτικών Ελλήνων με τη δική μας. 🙂

            Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Οκτώβριος 7, 2012 @ 7:52 μμ | Απάντηση

          • Σαν hijo de punta ή κάτι τέτοιο μού ακούγεται, αλλά δεν είμαι καθόλου σίγουρος.

            Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Οκτώβριος 7, 2012 @ 8:21 μμ | Απάντηση

          • (Αυτή την απάντηση τη γράφω τρίτη φορά. Να δούμε αν θα εμφανιστεί επιτέλους!)

            Σαν hijo de punta ή κάτι τέτοιο μού ακούγεται, αλλά δεν είμαι καθόλου σίγουρος.

            Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Οκτώβριος 7, 2012 @ 8:23 μμ | Απάντηση

          • Φυσικός ομιλητής της Ισπανικής άκουσε «¡Εstán disparando estos hijos de puta!», τουτέστιν «Συνεχίζουν να ρίχνουν αυτοί οι μαλάκες!».

            Να βάλουμε άλλους 5-10 να τ’ ακούσουν και στο τέλους κάνουμε ψηφοφορία. 🙂

            Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Οκτώβριος 8, 2012 @ 4:41 μμ | Απάντηση

            • 😆 ο καθένας δλδ ό,τι θυμάται χαίρεται!

              (προφανώς οι ισπανόφωνοι ξέρουν καλύτερα! (δύσκολο να ήταν έλληνας άλλωστε στη διαδήλωση, αν και κάποιος τή δεύτερη μέρα πάσαρε στον κασίγιας μια ελ σημαία))

              υγ : δεν ξέρω γιατί στα κρατούσε τα σχόλια (μυστήριο…)

              Σχόλιο από χαρη — Οκτώβριος 8, 2012 @ 6:09 μμ | Απάντηση

      • υγ : το προηγούμενο βίντεο τής χάφινγκτον εννοούσα – αυτό δεν το είδα ακόμα 😀

        μα καταιγιστικός (και ταχύτατος) είσαι βρε Λύκε!

        edit : ναι, το ήξερα αυτό 🙂

        Σχόλιο από χαρη — Οκτώβριος 7, 2012 @ 7:20 μμ | Απάντηση

        • Το περιστατικό με τον Αλμπέρτο δεν είναι σαν τη διαφήμιση της Guardian; Αν τον δεις μόνο του να κάνει τις χειρονομίες σα να διώχνει κάποιον από μπροστά του, νομίζεις ότι τα ΜΑΤ πάνε να κάνουνε ντου κι αυτός θέλει να τους απομακρύνει. Στο βίντεο της Huffington όμως φαίνεται ότι δεν επίκειται κανένα ντου. Και στις φωτογραφίες που τον κρατάει ο ματατζής, είναι σα να τον δέρνει, ενώ στην πραγματικότητα τον προστατεύει απ’ τις πέτρες που ρίχνονται προς τα ΜΑΤ.

          Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Οκτώβριος 7, 2012 @ 8:27 μμ | Απάντηση

          • φυσικά και μπορεί να επίκειται ντου, όπως και κυνηγητά έχουν προηγηθεί – αλλιώς δεν θα τρέχανε τόσοι πολλοί να βρουν καταφύγιο στο μαγαζί του

            το βίντεο τής γκάρντιαν είναι πολύ έξυπνο αλλά τονίζει *ένα μέρος* μόνο τής πραγματικότητας (με την έννοια ότι παίρνει ένα μεμονωμένο (και «απλό») γεγονός, από πολλές μεριές) – η πραγματικότητα μιας διαδήλωσης όμως ας πούμε είναι πολύ πιο πολύπλοκη και πολύπλευρη – πρέπει να’σαι εκεί για να έχεις πραγματικά σφαιρική εικόνα, και πάλι ίσως να μην μπορείς να τα δεις όλα μέσα στην ταραχή σου, το τρέξιμο, κτλ

            τα γεγονότα κράτησαν πολύ περισσότερη ώρα (είμαι σίγουρη) απ’ όσο δείχνουν τα βίντεα, και γι’ αυτό ακριβώς και το κάθε βίντεο δείχνει και κάτι ελαφρώς διαφορετικό – πάντως αυτό που έχεις στον σύνδεσμό σου είναι όντως ενδιαφέρον γιατί δείχνει τα πράγματα από μια γωνία – και μια χρονική στιγμή – που τα άλλα δεν έπιασαν (ή ίσως έκριναν άσκοπο να προβάλουν, ακριβώς επειδή δείχνει μια «πιο ανθρώπινη» πλευρά ενός ματατζή…)

            Σχόλιο από χαρη — Οκτώβριος 8, 2012 @ 6:22 μμ | Απάντηση

            • τώρα που το είδα καλύτερα το βίντεο τής χάφινγκτον, γιατί εχτες βιαζόμουνα, αν προσέξεις στο 3.33 υπάρχει μια πρώτη φευγαλέα εικόνα τού κασίγιας που παρακολουθεί την εξέλιξη τής διαδήλωσης (τα υπόλοιπα έρχονται συνεχόμενα μετά, και η σκηνή που λες με τον ματατζή – απ’ ό,τι καταλαβαίνω ο εστιάτορας, αφού τούς έβαλε όλους μες στο μαγαζι και στάθηκε μπροστά για να κλείσει την πόρτα στα ματ (τα οποία «συνεδριάζουν» παραπέρα επι κάποια λεπτά για να δουν τι θα κάνουν) πετάχτηκε πολύ έξω και μπροστά κάποια στιγμή (ίσως μιλώντας στους διαδηλωτές; δεν ξέρω – δυστυχώς τα ισπανικά μου είναι κινέζικα 😉 ) και τον πήρε ένας μπάτσος και τον γύρισε πίσω στην πόρτα του))

              Σχόλιο από χαρη — Οκτώβριος 8, 2012 @ 6:45 μμ | Απάντηση

            • Μα τα ΜΑΤ δεν έκαναν να πλησιάσουν προς την πόρτα, να πεις ότι ετοιμάζονταν για ντου.

              Αλλά θα μου πεις «Εσύ Λύκε κρίνεις ψύχραιμα απ’ το δωμάτιο που βρίσκεσαι, όπου επικρατεί ησυχία, τάξη και ασφάλεια και δε βρομάει δακρυγόνο. Ο Αλμπέρτο όμως»;

              Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Οκτώβριος 8, 2012 @ 6:48 μμ | Απάντηση

  3. Η ταινία για τη Νάντια δυστυχώς δεν παίζει στη Γερμανία. Ευτυχώς υπάρχει και ο <a href="http://www.youtube.com/user/PianoVirtuosity/videos"Κατσαρής.

    Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Οκτώβριος 8, 2012 @ 6:53 μμ | Απάντηση

    • κρίμα που δεν παίζει η νάντια στη γερμανία (γιατί άραγε;)

      ο κατσαρής (επειδή στη σελίδα του γίνεται χαμός και δεν μπορώ τώρα να ψάξω) έχει μήπως κανένα βίντεο που κάνει μάθημα με τη μπουλανζέ;

      το δεύτερο λινκ-κατσαρή που έβαλες δεν βγαίνει (παρόλο που προσπάθησα να το «διορθώσω» λιγο) με τίποτα!

      Σχόλιο από χαρη — Οκτώβριος 8, 2012 @ 7:22 μμ | Απάντηση

      • Unfortunately, this video is not available in Germany because it may contain music for which GEMA has not granted the respective music rights.
        Sorry about that.

        Αυτά παθαίνει όποιος θέλει να ζει σ’ ευνομούμενη χώρα. 🙂

        Η δεύτερη παραπομπή είναι ίδια με την πρώτη, αλλά κακογραμμένη. Ξέχασα το > μετά το «videos»», με αποτέλεσμα η λέξη «Κατσαρής» να πιαστεί ως μέρος της διεύθυνσης, γι’ αυτό δεν σου βγαίνει.

        Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Οκτώβριος 8, 2012 @ 7:35 μμ | Απάντηση

      • Ο Κατσαρής διδάσκει ο ίδιος στις μαθήτριές του και στον μαθητή του.

        (Αν ήμουν ο Κατσαρής και είχα τέτοιες μαθήτριες, θα είχα πρόβλημα).

        Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Οκτώβριος 8, 2012 @ 7:48 μμ | Απάντηση

        • τί πρόβλημα; εννοείς πως αυτές είναι καλές πιανίστριες κι εσύ δεν είσαι; 😛

          Σχόλιο από χαρη — Οκτώβριος 11, 2012 @ 6:07 μμ | Απάντηση

          • 🙂

            Αν ήμουν ο Κατσαρής δεν θα είχα τέτοιο πρόβλημα, θα ήμουν προφανώς καλύτερος πιανίστας από εκείνες, όσο καλές και να ‘ναι.

            Εννοώ ότι θα είχα πρόβλημα συγκέντρωσης, πρόβλημα να εκπληρώσω τα παιδαγωγικά (ή μάλλον παρθεναγωγικά) μου καθήκοντα απερίσπαστος από άλλου είδους σκέψεις.

            Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Οκτώβριος 11, 2012 @ 11:59 μμ | Απάντηση

            • τρίχες 🙂 τότε η μπουλανζέ θα’πρεπε να’χει διακορεύσει ένα πλήθος αγοράκια (που μεγάλωσαν κι έγιναν ωραίοι μαέστροι και συνθέτες)
              δεν πάει έτσι : το βλέπεις απέξω (ξέρεις το ανέκδοτο με τον δάσκαλο τού ζεν και τον μαθητή του και το τηλέφωνο; ε, έτσι πάει!)

              Σχόλιο από χαρη — Οκτώβριος 12, 2012 @ 12:44 πμ | Απάντηση

              • Όχι, δεν το ξέρω το ανέκδοτο. Για πες.

                Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Οκτώβριος 12, 2012 @ 1:29 πμ | Απάντηση

                • ε, να, λέει γι’ αυτόν τον γιόγκι που δεν εννοούσε να πάρει στα σοβαρά κάποιον που ‘θελε να γίνει μαθητής του όσο δεν καταλάβαινε ότι στην ερώτηση «όταν κάνεις αυτοσυγκέντρωση και χτυπήσει το τηλέφωνο, το σηκώνεις ή δεν το σηκώνεις;» η απάντηση δεν έπρεπε να είναι «δεν το σηκώνω», αλλά «δεν το ακούω»

                  (ηθικόν δίδαγμα : όταν είσαι μέσα (στο πιάνο) δεν ασχολείσαι με την εμφάνιση αυτού που το παίζει 🙂 )

                  Σχόλιο από χαρη — Οκτώβριος 12, 2012 @ 3:10 μμ | Απάντηση

  4. Λύκε (γι’ αυτό και το επόμενο : )

    αυτοί που κάνουν αυτά τα λάθη έχουν πάει σχολείο και θέλουν να επιδείξουν τα λόγϊα ελληνικά τους ακριβώς – και ακριβώς, αυτό μ’ ενδιαφέρει, ότι η δημοτική επιστρέφει και τούς κυνηγάει

    εντάξει, μην μπλέξουμε τώρα με τα πολλά γερμανικά – οι γερμανόφωνοι ελβετοί ποτέ δεν είχαν το ες-τσετ απ’ ό,τι ξέρω – αλλά για το ότι οι απλοποιήσεις έχουν μπερδέψει τα παιδιά δεν απορώ – πρώτον οι γερμανοί στο εκπαιδευτικό τους σύστημα είναι σαδομαζοχιστές (αλλά πιθανώς όλα τα «εκπαιδευτικά» συστήματα έχουν τέτοιο σύμπλεγμα – πάντως οι γερμανοί το παραέχουν) και με τη μανία τους να τα εξηγούν όλα, τα εξηγούν και τα ταξινομούν με τέτοια σχολαστικότητα – και μικρονοϊκότητα πολλές φορές – που στο τέλος μπλέκουν τα μπούτια τους – κι αυτοί και τα παιδάκια : έπειτα εδώ υπάρχει το πρόβλημα που υπήρξε και σε μάς με την καθιέρωση τής δημοτικής : οι διδάσκοντες δεν τα είχαν διδαχτεί καλά, και δεν τα είχαν χωνέψει (άσε που δεν τα χώνευαν και γενικά οι περισσότεροι) – υποθέτω ότι κάτι παρόμοιο πρέπει να συνέβη και με τούς «λόγϊους» γερμανούς

    εγώ πιστεύω ότι (αφού στην αρχή απλώς έγινε ένα πρώτο βήμα – για την κατάργηση ενός γράμματος πού ήταν κάπως εμβληματικό τής γλώσσας τους – έστω και υπό διάφορους όρους («να μην προηγείται μακρό φωνήεν ή δίφθογγος» κλπ κλπ)) στο μέλλον θ’ αναγκαστούν να υποκύψουν εντελώς (σε καμιά πενηνταριά χρόνια πάλι)

    αλλά τι είναι πενήντα χρόνια μπρος στην αιωνιότητα 😛

    (χαίρομαι που λες ότι στα μεσαιωνικά η σύνταξη είναι αλλιώς – κι εσύ μάλλον τα ξέρεις καλύτερα αυτά – εγώ απλώς ακούω ότι στα προφορικά τους δεν ακολουθούν πια τον φοβερό και άκαμπτο κανόνα για το ρήμα στο τέλος (στις δευτερεύουσες))

    σού κάθονται στο στομάχι ως έλληνα, γιατί το ph παραπέμπει σε δικιά μας λέξη, αλλά για ρώτα και τα γερμανάκια (αυτοί οι κανόνες ορθογραφίας και γραμματικής που «υπενθυμίζουν» την ελληνική τους καταγωγή σ’ αυτούς (και σε μάς τήν λατινική τους – σε άλλα αντίστοιχα) είναι από την ρωμαϊκή κατάκτηση ακόμα – νομίζω – και, καιρός είναι να αποδεχτούμε το γεγονός ότι σήμερα δεν λειτουργούν (παρά μόνο μουσειακά, και μόνο για τούς φιλόλογους – το «λάθος» τής κριστίν λαγκάρντ που ανέφερα σε προηγούμενο ποστ είναι ενδεικτικό για τό ότι ακόμα και υπερ-μορφωμένοι «κλωτσάνε» προς αυτή την κατεύθυνση…)

    Σχόλιο από χαρη — Οκτώβριος 11, 2012 @ 6:42 μμ | Απάντηση

    • η δημοτική επιστρέφει και τούς κυνηγάει

      Ναι, αλλά και τ’ Αρχαία επιστρέφουν και μας κυνηγούν. Λέμε «η λέξη», όχι «η λέξις», αλλά στον πληθυντικό η παλαιά τρίτη κλίση επιστρέφει: «οι λέξεις», όχι «οι λέξες».

      Εδώ μια γλώσσα μπορεί να ‘ναι νεκρή δύο χιλιάδες χρόνια και ν’ αναστηθεί (στο σημερινό Ισραήλ).

      Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Οκτώβριος 12, 2012 @ 12:03 πμ | Απάντηση

      • πάλι μπερδεύεις άλογα με πορτοκάλια 😀 : η επιβίωση τύπων τής παλιότερης γλώσσας δεν σημαίνει «δύναμη» αλλά «αδράνεια» και κεκτημένη ταχύτητα – η δημοτική δεν τούς αναγνωρίζει αυτούς τούς τύπους για δικούς της : τούς χρησιμοποιεί, μέχρι να γενικευτούν οι πραγματικά δικοί της τύποι – που άλλωστε έχουν σκάσει προ χρόνων μύτη (βλ. τύπος «οι μέθοδες» που προς το παρόν μάς φαίνονται ίσως ακραίοι – κι εγώ η ίδια σπανίως τούς χρησιμοποιώ – αλλά δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι θα επικρατήσουν μακροπρόθεσμα)

        τα γίντις εννοείς για το ισραήλ, ή άλλα εβραϊκά; δεν τα ξέρω καλά τα εκεί! αλλά εκεί οπωσδήποτε έιχαν ειδικούς ψυχολογικοπολιτικούς λόγους να κάνουν πολλά απ’ αυτά που κάνανε… Δεν νομίζω ότι μοιάζουμε – ή ότι γενικώς τούς μοιάζουνε πολλοί…

        Σχόλιο από χαρη — Οκτώβριος 12, 2012 @ 12:55 πμ | Απάντηση

        • Όχι, δεν εννοώ τα γίντις, αυτά θεωρούνταν παρακατιανά στο Ισραήλ, αλλά τα Εβραϊκά, που ήταν νεκρά ήδη την εποχή του Χριστού, ο οποίος ως γνωστόν μιλούσε Αραμαϊκά. Κι όμως δύο χιλιάδες χρόνια αργότερα τα Εβραϊκά αναστήθηκαν.

          Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Οκτώβριος 12, 2012 @ 1:31 πμ | Απάντηση

          • παίζεις σε δικό σου γήπεδο (πιθανόν!) : δεν ξέρω αν τα μιλάνε όλοι, και πώς, αυτά τα αρχαία αλλά και τι προβλήματα (ψυχολογικά και άλλα) έχει δημιουργήσει στον πληθυσμό (αλλά και στην εκπαίδευση) η επιβολή μιας άγνωστης εν πολλοίς γλώσσας : κάτι έχω ακουσει πάντως ότι πολλοί (κυρίως παλιοί, κυρίως όσοι ήρθαν από γερμανία) επιμένουν στα γίντις

            εν πασ περ έχω την υποψία ότι στο ισραήλ πρέπει να υπάρχει (μαζί με τ’ άλλα του προβλήματα) και γλωσσικό πρόβλημα 😦

            Σχόλιο από χαρη — Οκτώβριος 12, 2012 @ 3:17 μμ | Απάντηση

            • Μιλιούνται πολλές γλώσσες. Νομίζω πως αν ξέρεις Ρωσικά, δεν έχεις πρόβλημα συνεννόησης στο Ισραήλ.

              Israel wanted—and succeeded—in building a new form of Jew who spoke a secular, modernized Hebrew, symbolic of the strong biblical kings who fought their enemies as hard as the Maccabees, at times before they were even attacked.

              Yiddish was actively repressed in Israel; in the 1960s, Prime Minister Levi Eshkol was constantly chided by his cabinet whenever he dared use a Yiddish colloquialism in state meetings.

              Στα Νεοεβραϊκά δίνεται νέο νόημα σε παλιές λέξεις:

              A visitor to the State of Israel is confronted by kabbalah several times every day. When he enters a hotel, he is obligated to face a desk, behind which a large sign reads “Kabbalah”; in English, the same sign reads “Reception.” When he purchases anything or pays for a service he receives a piece of paper on which the word “Kabbalah” is written in large Hebrew letters. If there is an English translation on that piece of paper, it reads “Receipt.” The term will pop up in scores of contexts. If he is invited to a reception, the Hebrew term for the event is “kabbalat panim” (literally, “receiving the face”). If he wishes to visit a bank or a government office he must first check the kabalat kahal—the hours in which clerks receive the public, the equivalent of the English “open.” Every professor, of any discipline, is engaged every week in a kabbalistic hour, sheat kabbalah, that is, office hour, in which his door is open to students.

              Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Οκτώβριος 12, 2012 @ 3:39 μμ | Απάντηση

              • επιβεβαιώνεις τις υποψίες μου!

                και τι εξευτελισμός τής καββάλα είναι κι αυτός! 😯

                αλλά πρέπει να φύγω τώρα – θα σού πω μόνο το εξής που μού θύμισε η φράση «Yiddish was actively repressed in Israel κλπ» : το ισραήλ δεν καταπιέζει μόνο τη γλώσσα τών εβραίων όπως τη μιλούσαν στη γερμανία – και συνεπώς όπως μιλιέται κι απ’ τούς επιζώντες τού ολοκαυτώματος – καταπιέζει και τούς ίδιους τούς επιζώντες 😦 (κάτι είχα αναφέρει σ’ ένα προηγούμενο ποστ αλλά δεν προλαβαίνω τώρα να ψάξω – υπήρξε πάντως ένα βιβλίο (μιας ελληνίδας, νομίζω τής φραγκίσκης αμπαζοπούλου) όπου αναφερόταν αυτό)

                Σχόλιο από χαρη — Οκτώβριος 12, 2012 @ 3:53 μμ | Απάντηση

                • Βρίσκω δύο πιθανόν σχετικά βιβλία της:

                  Το ολοκαύτωμα στις μαρτυρίες των Ελλήνων Εβραίων. Θεσσαλονίκη, Επίκεντρο, 2007. Σελ.: 237. ISBN: 978-960-458-138-2 (1η έκδοση: Παρατηρητής, 1993)

                  Ο άλλος εν διωγμώ: η εικόνα του Εβραίου στη λογοτεχνία: ζητήματα ιστορίας και μυθοπλασίας. Αθήνα, Θεμέλιο, 1998. Σελ.: 366. ISBN: 960-310-230-Χ

                  Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Οκτώβριος 12, 2012 @ 4:11 μμ | Απάντηση

                  • υπήρξε εκτενής αν θυμάμαι αναφορά και συζήτηση για το βιβλίο, παλιά, στο περιοδικό «αντί» αλλά (παρόλο που και άλλη φορά το χρειάστηκα) δεν μπόρεσα να το ξαναβρώ

                    Σχόλιο από χαρη — Οκτώβριος 15, 2012 @ 4:03 μμ | Απάντηση

    • για το ότι οι απλοποιήσεις έχουν μπερδέψει τα παιδιά δεν απορώ

      Απλοποιήσεις ήταν μόνο στην πρόθεση, αλλά όχι και στο αποτέλεσμα.

      Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Οκτώβριος 12, 2012 @ 12:04 πμ | Απάντηση

    • έγινε ένα πρώτο βήμα – για την κατάργηση ενός γράμματος πού ήταν κάπως εμβληματικό τής γλώσσας τους

      Μπα, απλώς εκλογικεύθηκε η χρήση του.

      Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Οκτώβριος 12, 2012 @ 12:06 πμ | Απάντηση

      • θες να πεις ότι αποφάσισαν να λάβουν υπόψη τους την παρούσα χρήση – σ’ έναν οδηγό που έχω από τότε που έγινε η αλλαγή και έτυχε να’μαι εκειπέρα, βλέπω πως αποφάσισαν να «το γράφουν όπως το ακούνε» – εγώ νομίζω ότι και σήμερα ένας γερμανός δεν θα’ναι σίγουρος πάντως να μού πει αν ακούει όντως μακρό φωνήεν πριν από το ες-τσετ, αλλά … κάθε αρχή και δύσκολη , αυτό να λέγεται, και ειδικά για έναν τόσο σχολαστικό και εκλογικευτικό λαό όπως οι γερμανοί

        Σχόλιο από χαρη — Οκτώβριος 12, 2012 @ 1:02 πμ | Απάντηση

        • Η διάκριση μεταξύ βραχέων και μακρών φωνηέντων είναι σαφής στα Γερμανικά. Μετρήσεις που είχαν γίνει τη δεκαετία του ’60 είχαν βρει πως η σχέση διάρκειας μακρών-βραχέων ήταν 5 προς 2 στα Γερμανικά (ενώ ήταν 5 προς 4 στα Γαλλικά). Επιπλέον τα μακρά διαφέρουν απ’ τα βραχέα και στην άρθρωση, η οποία ενδεχομένως να συντελεί στη διάκριση περισσότερο κι απ’ τη διάρκεια.

          Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Οκτώβριος 12, 2012 @ 1:40 πμ | Απάντηση

          • θέλω να ελπίζω ότι αυτές οι μετρήσεις δεν ήταν σαν τού σαββόπουλου – αυτό που εγώ ξέρω είναι ότι προσωπικά δεν ακούω διαφορετικά το a φερειπείν πριν από το ß και το a πριν από το ss – Περισσότερο εμπιστεύομαι πάντως μια διαφορά που μπορεί να υπάρχει στην άρθρωση απ’ ό,τι στην έκταση τού φθόγγου

            αλλά νομίζω το παρακάνουμε : δεν είμαι φιλόλογος (για σένα δεν ξέρω 🙂 ) και η γνώμη μου απλώς είναι πως οι προσαρμογές και οι απλοποιήσεις στα γερμανικά έγιναν με δυσκολία (όπως γίνονται άλλωστε και εδώ : ) αυτό το δείχνει και το ότι διατήρησαν το ß στα κύρια ονόματα, και χωρίς καμιά δικαιολογία άρθρωσης ή έκτασης τών φθόγγων εκεί

            το ίδιο τσιγκούνηδες είμαστε στις απλοποιήσεις και εδώ (και το λέω εγώ που, για λόγους που ούτε κι εγώ καλά-καλά δεν έχω καταλάβει, επιμένω μερικές φορές σε «παλιότερες» γραφές – χωρίς να έχω την παραμικρή αυταπάτη ότι θα επιζήσουν για πολύ : ) όσον αφορά τα δικά μας «διπλά» πχ, όπου (σ’ εμάς) δεν υπάρχει καμιά διαφορά προφοράς, κι όμως τα καταργούμε με το σταγονόμετρο (ενώ αντίθετα έχουμε άλλα «διπλά» που ποτέ δεν γράφτηκαν, και γράφονται μόνο καμιά φορά από «αμορφωτους» ακριβώς επειδή ακούγονται – οπως στη λέξη «όλλα» πιχι)

            εδώ οι κύπριοι βέβαια διαφέρουν βάζουν διπλά με την οκά – και στην αρχή τής λέξης 😀

            Σχόλιο από χαρη — Οκτώβριος 12, 2012 @ 3:38 μμ | Απάντηση

            • Οι μετρήσεις ήταν επιστημονικότατες· μάλιστα είχαν ανακαλύψει ότι το «ου» στην αγγλική λέξη do δεν είναι μονόφθογγος, αλλά πεντάφθογγος ή εξάφθογγος, κάτι σαν ieaou, αν θυμάμαι καλά.

              Το α στα Γερμανικά είναι ειδική περίπτωση, διότι οι φθογγολόγοι διαφωνούν για το αν υπάρχουν δύο α, ένα πρόσθιο κι ένα οπίσθιο, ή μόνο ένα. Δηλαδή το γερμανικό α είναι κάπως σαν το σημείο G της γυναίκας 🙂 .

              Επίσης η παρουσία του μακρού ανοιχτού ε, δηλαδή του äh, συνιστά ανωμαλία, διότι όλα τ’ άλλα μακρά φωνήεντα είναι κλειστά, γι’ αυτό υπάρχει κι η υποψία ότι εισήχθηκε τεχνητά στη γλώσσα από γραμματικούς που νόμιζαν ότι όφειλε να υπάρχει και ότι ο αγγράμματος κόσμος το είχε ξεχάσει, δηλαδή η ύπαρξή πιθανώς οφείλεται σε hypercorrection.

              Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Οκτώβριος 12, 2012 @ 4:02 μμ | Απάντηση

              • μα είναι αδύνατο να μεταγραφούν οι ήχοι στο χαρτί – πάντα κάτι κατά προσέγγιση θα γράφεται / φυσικά καταλαβαίνω τις ανάγκες τών σχολαστικών και τών γλωσσολόγων, αλλά νομίζω ότι τούς ξεφεύγουν απίστευτα πράγματα – που τώρα (τους τελευταίους αιώνες that is) με τα μηχανήματα θα μπορουσαν να διαπιστωθούν πιο «φυσικά» / στ’ αγγλικα ας πούμε, από την εμπειρία μου, και χωρίς ειδικές μελέτες, μπορώ να πω ότι δεν υπάρχει κανένα φωνήεν «μονόφθογγο», αλλά τώρα πώς μεταγράφονται όλ’ αυτά…

                Σχόλιο από χαρη — Οκτώβριος 15, 2012 @ 3:58 μμ | Απάντηση

            • Στα κύρια ονόματα διατηρείται η αρχική ορθογραφία (ή η έλλειψη ορθογραφίας). Το επίθετο Μάγιερ γράφεται με οκτώ τρόπους: Mair, Mayr, Meir, Meyr, Maier, Mayer, Meier, Meyer, δηλαδή με όλους τους πιθανούς συνδυασμούς των δυνατοτήτων να γραφτεί:
              με a ή με e·
              με i ή με y·
              χωρίς ή με e πριν το r. 2 × 2 × 2 = 8.

              Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Οκτώβριος 12, 2012 @ 4:06 μμ | Απάντηση

              • …και που, αν το ψάξεις σχολαστικά, μπορεί να δεις ότι δεν προφέρονται όλα το ίδιο

                Σχόλιο από χαρη — Οκτώβριος 15, 2012 @ 4:00 μμ | Απάντηση

    • εγώ απλώς ακούω ότι στα προφορικά τους δεν ακολουθούν πια τον φοβερό και άκαμπτο κανόνα

      Δεν τον ακολουθούσαν ποτέ. Ο κανόνας αυτός είναι προσεγγιστικός. Αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα περιγράφεται πολύ δύσκολα με κανόνες.

      Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Οκτώβριος 12, 2012 @ 12:19 πμ | Απάντηση

      • μα συμφωνούμε εδώ νομίζω : αυτό λέω κι εγώ : ότι οι «αλλαγές» ακολουθούν τις νεότερες χρήσεις

        Σχόλιο από χαρη — Οκτώβριος 12, 2012 @ 1:06 πμ | Απάντηση

    • το “λάθος” τής κριστίν λαγκάρντ

      Τέτοιες καταστάσεις υπάρχουν και στα Τούρκικα. Το φρούτο λέγεται meyve, απ’ τ’ Αραβικά. Στον πληθυντικό υπάρχουν τρεις δυνατότητες: meyva, που είναι ο αραβικός (ας πούμε ο λόγιος) πληθυντικός, meyveler, που είναι ο τουρκικός πληθυντικός και meyvalar, που συνδυάζει αραβικό και τουρκικό πληθυντικό. Αυτή η τρίτη δυνατότητα θεωρείται λανθασμένη και ειναι σαν τα criterias της Lagarde, που στον ελληνικό πληθυντικό criteria κόλλησε την αγγλική κατάληξη πληθυντικού -s.

      Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Οκτώβριος 12, 2012 @ 12:29 πμ | Απάντηση

      • εδώ παίζεις μόνος σου και στο γήπεδό σου! δεν έχω ιδέα (δυστυχώς) απ’ αυτές τις γλώσσες
        κάποτε προσπάθησα να μάθω αραβικά αλλά δεν άντεξα πέρα απ’ το αλφάβητο και κάτι άλλα ψιλά 😳

        Σχόλιο από χαρη — Οκτώβριος 12, 2012 @ 1:10 πμ | Απάντηση

        • Παίζω στο δικό μου γήπεδο και βάζω αυτογκόλ. Σύμφωνα με το λεξικό η λέξη meyve ή meyva είναι περσική. Τώρα αν έχει περάσει και στ’ Αραβικά και αν όσα έγραψα παραπάνω έχουν μια δόση αλήθειας, δεν το ξέρω. Πάντως έτσι μού το είχαν εξηγήσει, όπως το ‘γραψα.

          Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Οκτώβριος 12, 2012 @ 3:41 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: