σημειωματαριο κηπων

Μαΐου 18, 2012

ο εθνικισμός οι επίδοξοι δικτατορίσκοι και η ποίηση μετά τό άουσβιτς

.

  

.

   διακοπή τών καβαφικών για άλλη μια φορά σήμερα (αυτές είναι οι εκλογικές περιπέτειες τού καβάφη…)

   αλλά καθώς πάμε για νέες εκλογές αισθάνομαι τήν ανάγκη να ανατρέξω στα προεκλογικά συμβάντα τών αμέσως, προ δεκαημέρου, προηγούμενων :

   μόνο που αυτό σήμερα δεν είναι ανάρτηση αλλά μάλλον κατάβαση και μάλλον, επιπλέον, κάτι σαν γράμμα, τελείως μάταιο όμως :

   και μάταιο και άχρηστο, γιατί αυτοί στους οποίους θα απευθυνόταν δεν θα τό διάβαζαν ποτέ, όσοι θα τό διαβάσουν ήδη όλ’ αυτά τά ξέρουν, και καταλήγει τελικά να είναι ένα γράμμα που επιστρέφει ως μονόλογος στον αποσβολωμένο εαυτό του : αυτή είναι και η μόνη του χρησιμότητα – η χρησιμότητα που έχουν συνήθως με άλλα λόγια όλα τά γραφτά : να ειπωθούν, τά πράγματα, απλώς : και να τά πω κατασκευάζοντας (επιπλέον) τήν (καταχωνιασμένη) αυταπάτη ότι θα μπορούσε να τ’ ακούσει, σ’ ένα άλλο σύμπαν, και κάποιος απ’ αυτούς που ψήφισαν στις εκλογές έναν επίδοξο δικτατορίσκο – για να διαμαρτυρηθούν που η πολιτική ζωή στη χώρα δεν αποτελείται από τελείως άψογους δημοκράτες :

   περίεργο φάρμακο μα τήν αλήθεια : ακόμα και τά παιδιά ξέρουν ότι δεν πρέπει να παίζουν με τά κρυμμένα πηγάδια, γιατί μπορεί να πέσουν μέσα : ακόμα και τά άλογα ζώα έχουν ισχυρότερο ένστικτο αυτοσυντήρησης – δουλεύουν με τή μύτη, μυρίζονται καλά τούς εχθρούς τους ακόμα κι αν είναι τυφλά, και δεν βλέπουν καθόλου. Ακόμα κι αν πεινάνε και τούς ρίξεις τροφή, τή μυρίζουν πριν τή φάνε – οι γάτες σίγουρα – τά μυρίζονται δηλαδή τά σάπια

   μόνο εμείς ως ανώτερο είδος έχουμε αναπτύξει τόσο τό μυαλό μας που να χάσουμε όλες τίς άλλες αισθήσεις – και τό μυαλό μας δουλεύει και μονόπαντα : δεν είναι τέλειοι δημοκράτες αυτοί που κυβερνάνε, φέρε αυτούς που μισούν τήν ίδια τήν έννοια τής ελευθερίας εν τή γενέσει της : τό τέλειο φάρμακο – ποιό άλλο ζώο μπορεί να ’ναι τόσο ηλίθιο;

   η αλήθεια είναι ότι αρχικά δεν ήθελα ν’ ασχοληθώ ούτε γι’ αστείο μαζί τους – μού χαλάει και τήν όλη αισθητική τό θέμα, πέρα από τό ότι θα τό θεωρούσα και μάταιο διότι είναι παμπάλαια και τά λόγια κι η ρητορική τους, παμπάλαια κι επαναλαμβανόμενα : τό ζήτημα είναι απλώς ότι οι αρουραίοι αυτού τού είδους αρχίζουν κι αποκτάνε δύναμη όταν η ζωή μας δυσκολέψει – και ξέρουμε καλά πόσο έχει δυσκολέψει : και τό ότι ερμηνεύουμε τά πράγματα διαφορετικά δεν αλλάζει και πολλά πράγματα σε όσα παράλογα μάς έχουν κάτσει στο σβέρκο (αν και από μία άλλη άποψη μπορεί και να τ’ αλλάξει κάποτε όλα εντελώς) : αλλά μ’ έτρωγε και τό σαράκι κι έκατσα να τούς δω στην τηλεόραση –

.

  

.

   αυτό που μού ’κανε καταρχάς εντύπωση είναι τό πόσο, οι δημοσιογράφοι που τούς μιλάνε, είναι καταβάθος εντελώς ανίκανοι (για να μην πω τό φαρμακερό απρόθυμοι) να τούς αντιμετωπίσουν – και πόσο, ακόμα και μέσα από τίς διακηρυγμένες αντιρρήσεις τους, παίζουνε στο δικό τους γήπεδο τελικά : θα ’θελα κάπως αλλιώς να γίνει δηλαδή τό πράγμα – χωρίς να σημαίνει ότι αυτό που θα ’θελα θα ’ταν και τό σωστό, ή και ότι θα ’ταν πράγματι πραγματοποιήσιμο : διότι είμαι σίγουρη ότι κανένα από τά πρόσωπα που βασανίστηκαν απ’ τήν τελευταία δικτατορία τους (εκείνοι που βασανίστηκαν επί μεταξά δεν ζούνε πια νομίζω), (τήν ξεχασμένη δηλαδή (πια) χούντα τών συνταγματαρχών που οι νεοεισελθόντες αστέρες τής βουλής θαυμάζουν) δεν θα καταδεχόταν ούτε να τούς φτύσει, όχι να τούς μιλήσει κιόλας – αλλά πολύ θα τό χαιρόμουν τελοσπάντων τουλάχιστον αν, καπάκι με τό αρλουμποειδές τους θράσος, κι αντί να μιλάει μόνο ένας τραγουδιστής ή ένας συγγραφέας αστυνομικών (όχι πως δεν είπαν και κάνα σωστό) είχαμε τήν κίττυ αρσένη ή τή νατάσα μερτίκα ή τήν δώρα καλλιπολίτη (κι άλλες, κι άλλους – απ’ αυτές που με κίνδυνο τής ζωής τους αυτοαμυνόμενες, αντιστάθηκαν κάποτε) και να πουν δυο κουβέντες δηλαδή όχι σ’ αυτούς αλλά σε μάς : ένα αδιόρατο άρωμα να αναδινόταν επιτέλους για τό τί περάσανε κάποτε άνθρωποι στα χέρια αυτών που δεν γουστάρουν τή δημοκρατία, ούτε τήν ατελή ούτε, πολύ περισσότερο, τήν τέλεια – αυτήν που θα ’ξερε δηλαδή να τούς κόψει σίγουρα και τά πόδια και τόν βήχα

   ή έστω κάποιος να διάβαζε απ’ τό βιβλίο τής αρσένη ή τού κοροβέση δυο αποσπάσματα περί τών βασανιστηρίων τους, και μια που ο μουστακλής ή ο καράγιωργας δεν ζούνε πια, θα μπορούσανε να βάζανε τό βίντεο κείνο όπου ο μουστακλής δεν μπορούσε να μιλήσει παράλυτος απ’ τά βασανιστήρια, κι έκανε απλώς νοήματα για τό τί πέρασε – κραυγάζοντας μονάχα «όχι, όχι» όταν τόν ρώτησαν αν στη διάρκεια τής ανάκρισης μίλησε. Όχι για τούς ίδιους τούς χουνταίους – αυτοί τά ξέρουν, και θέλουν να τά ξανακάνουν και χωρίς αναστολές, όπως φάνηκε ξεκάθαρα (όποιος έχει μάτια βλέπει) – αλλά για σάς (θα ’γραφα στο γράμμα, αν τό ’γραφα) που τούς ψηφίσατε : γιατί πάνω σας πατάνε, και με τή δικιά σας ψήφο θέλουν να ξαναχτίσουν τήν κόλαση

   : πατώντας πάνω στις ατέλειες τής δημοκρατίας είναι που βασιλεύει (χωρίς καθόλου να δύει) τό θράσος τους – όπως πάνω στις ίδιες ατέλειες βασιλεύει ακριβώς ο γενικός θυμός ημών τών υπολοίπων…

   φυσικά δεν είναι κακό να θυμώνουμε – είναι τό πρώτο υλικό απ’ τό οποίο κατασκευάζεται λόγω ενός γενικού και σχεδόν ακατανόητου έρωτα προς τόν κόσμο η μανιασμένη και πεισματωμένη πράξη που αργότερα, μάλλον αφηρημένα (ή μεγαλόστομα) ονομάζεται αντίσταση, ενώ θα ’πρεπε να ονομάζεται απλώς έρωτας – ή αγάπη, ή καλοσύνη. Και αυτό ξέροντάς το οι χουνταίοι προσπαθούν να σάς πάρουν τό όπλο τού θυμού μες απ’ τά χέρια και να σάς κάνουν να στρέψετε τό όπλο αυτό εναντίον σας κι εναντίον μας – ν’ αυτοκτονήσετε δηλαδή σαν μανιασμένα και πεισματωμένα να μισείτε τόν κόσμο όλο – ιθαγενείς κι αλλόθρησκους και τόν εαυτό σας μαζί –

 

   δεν θ’ αναλύσω ένα προς ένα τά «επιχειρήματα» που άκουσα – δεν τό αντέχει τό στομάχι μου, ομολογώ – κι έτσι, ένα δυο τρία πράγματα μόνο :

   καταρχάς, σε σχέση μ’ αυτή τή θρασύτατα και επιδεικτικότατα αποενοχοποιημένη προβολή τής ιδεολογίας, και τό «δεν είμαστε ναζιστές, είμαστε εθνικιστές» : επειδή δηλαδή ποντάρουν στην εγγενή λεξιλαγνεία που γεννιέται σε λούμπεν και όχι μόνο στρώματα τής εδώ κοινωνίας, επιχειρώντας να τά απαλλάξουν από τίς ελάχιστες αλλά υπαρκτές ενοχές για τήν εγγενή τους έλλειψη παιδείας : είναι τό ίδιο – αν και λίγο χειρότερο – : μού κάνει εντύπωση δηλαδή πόσο ο σημερινός φασισμός στη χώρα αυτή (κι ίσως όχι μόνο) δεν επενδύεται καν με τήν ανάγκη τού παλιού εκείνου γερμανικού ή ιταλικού για τά προσχήματα : ο «εθνικοσοσιαλισμός» μπορεί να ήταν μια μπαρούφα επί τής ουσίας ως νόημα, είχε όμως ένα νόημα όταν συνόδευε τήν ιδέα τού εθνικισμού ως «γενικού μίσους» με μια απόπειρα οικειοποίησης και τής ιδέας μιας «γενικής αγάπης» στο όνομα τού σοσιαλισμού : αυτό λοιπόν δεν (τούς) χρειάζεται πλέον : σκέτο μίσος φτάνει, και χωρίς να κρύβεται

   αυτό είναι ένα επιχείρημα που δεν μπορεί να διατυπωθεί βέβαια ως έχει : εκείνο όμως που λέγεται ανοιχτά, στοχεύει πάλι κουτοπόνηρα στην συμπλεγματική ωραιοπάθεια τού απαίδευτου : δεν συμφωνούμε με κείνα, γιατί ήταν ξένα : εμείς έχουμε τά δικά μας – και τα δικά μας είναι πάντα κάποιοι δικτάτορες – ο μεταξάς που είπε τό όχι ( η ιστορία ως κακοχωνεμένο σύνθημα), ο παπαδόπουλος και ο παττακός (που στη φυλακή ανήκαν στις ψυχούλες (τούς παίρνει μαζικά και ελεήμων η μπάλα μαζί με τούς άλλους «καλούς ανθρώπους, που είναι κατά κανόνα στη φυλακή ακόμα και (ή κυρίως) ως δολοφόνοι»)) : εξάλλου «στη φυλακή δεν είναι πάντα οι κακοί» – νά και η φιλική οικειοποίηση συνθημάτων απ’ τήν περιρρέουσα αναρχίζουσα αμφισβήτηση μιας ξέπνοης κοινωνίας για τήν όντως ανύπαρκτη δικαιοσύνη

   σαν τό τυρί για τό (μόνο όταν δεν κοστίζει) αναρχίζον ήθος ως δόλωμα στη φάκα τής ζαλισμένα αυτάρεσκης άγνοιας τού μέσου αστού – να μην παραβλέψει πάντως κανείς τό γεγονός ότι τό δημοφιλές αναρχίζον δόλωμα στην περίπτωση τού φασίστα διαπράττει διακρίσεις που κάνουν διαυγέστερες τίς επιλογές του, καθώς η αλληλεγγύη αφορά αποκλειστικά τούς δολοφόνους (συμπεριλαμβάνοντας έτσι τούς καταδικασμένους και έγκλειστους τότε δικτάτορες) ενώ αδιαφορεί για τούς μικροκλέφτες και ναρκομανείς προς τούς οποίους κατά κύριο λόγο απευθύνεται μια τέτοια αλληλεγγύη αν είναι όντως ορθολογικής και, κάπως τέλος πάντων, γνήσια ελευθεριακής κατεύθυνσης

   είδα τόν εθνικισμό να τόν αποδέχονται ως αξιοπρεπή όρο χάσκοντας οι δημοσιογράφοι μας : δεν μού κάνει εντύπωση αν και θα μπορούσα να ρωτήσω από πότε λοιπόν άρχισε να θεωρείται ότι ο εθνικισμός (μπορεί να) είναι και καλό πράγμα; (και τί ουσιαστικά σημαίνει εθνικισμός πέραν τού γενικού μίσους που τόν γεννά και τό οποίο μετά, ως αυτοάμυνα κιόλας, τό ανατροφοδοτεί με τή σειρά του ο ίδιος;) Γιατί πέρασαν κάτι αιώνες από τήν εποχή που μπορούσαμε να είμαστε όντα συνηθισμένα που αποδέχονται ήσυχα ότι ο εθνικισμός (όπως και ο μισογυνισμός (πάντα τόν συνοδεύει)) είναι ρατσισμός και τίποτα παραπέρα; Τί αποβλάκωσε αυτές τίς ηλικίες ή τίς γειτονιές ή τά είδη; Και τά αποβλάκωσε όντως, ή απλώς τώρα εκφράζουν ανοιχτά αυτό που κάποτε θεωρούνταν τόσο πολύ βλακώδες κι απαράδεκτο, ώστε ντρεπόντουσαν να τό υπερασπιστούν; Και γιατί τότε ντρεπόντουσαν και τώρα όχι; Και γιατί τώρα δεν θεωρείται ο εθνικισμός δηλαδή χοντρή και απαράδεκτη μαλακία;

   μεγάλα βέβαια και μεταφυσικά ερωτήματα, που εξάλλου έχουν απαντηθεί κι εν πολλοίς : άλλοι λεν ότι πάψαμε να ντρεπόμαστε για τούς εθνικισμούς μας μετά απ’ τήν κατάρρευση τού υπαρκτού, κι απ’ τούς πολέμους που ακολούθησαν μεταξύ βιαίως συνυπαρξάντων και μηδέποτε αλληλοχωνευθέντων λαών, κι άλλοι τονίζουν συγχρόνως τήν κυριαρχία τών αγορών που μετατράπηκε σε μόνη ουσιαστικά κυβέρνηση επί τού πλανήτη ισοπεδώνοντας για λόγους οικονομίας διαφορές που έκρυβαν πίσω τους κάτι ουσιαστικότερο για τά ήδη καταπτοημένα και ομογενοποιημένα άτομα : έτσι η (ομαδική) αυταρέσκεια επέστρεψε ως τό μόνο πρόσωπο που μπορούσε να πάρει τώρα πια η παλιά εκείνη προσπάθεια αυτογνωσίας. Αλλά φυσικά όλ’ αυτά δεν φτάνουν, μοιάζουν και λίγο τεχνοκρατικά, και δικαίως – γιατί απλούστατα όλα αυτά είναι οι λόγοι μετά τόν λόγο :

   αλλά ο λόγος είναι τό ιερό ταμπού που ως συνήθως στις θρησκείες δεν λέμε τ’ όνομά του ποτέ : γι’ αυτό μόλις ακούσουν όλοι τό υποκατάστατο, δηλαδή τόν εθνικισμό πάνε και στέκονται ηλιθιωδέστατα σούζα : γιατί πρόκειται για κάτι εσωτερικό βαθύ και δυνατότερο από τήν ονομασία ενός συμπλέγματος που μπόρεσε να επιζήσει μετά από τέτοιο καταχώνιασμα και τέτοια απαγόρευση ώστε ν’ αντέξει ενενηντατόσα χρόνια, κι όλη τή διάρκεια τής ένδοξης επανάστασης, και να ξαναβγεί άθικτος στην επιφάνεια με τήν παταγώδη κατάρρευση : γιατί αυτό τό γενικό μίσος προς τόν άλλον, και τό άλλο χρώμα, και τήν άλλη και τήν ξένη, και τό άλλο φύλο, ως υποκατάστατο τού έρωτα είναι η απόλυτη μεθαδόνη : η παρηγοριά γι’ αυτό που μάς λείπει, και γίνεται συστηματική προσπάθεια μέσ’ απ’ τήν (ιερή) οικογένεια ώστε να λείψει από νωρίς : μέχρι τώρα τό ξέρουμε να ξεπετάγεται σαν τό πιο ελεήμον ναρκωτικό στις ζωές τών αγοριών που οι πατεράδες τους ήταν «πέραν τού κανονικού» αφέντες – αυτά τά παιδιά κοιτάνε απλώς να γίνουν οι ίδιοι αφέντες με τή σειρά τους, μιμούμενοι και προσκολλώμενοι, υπακούοντας και παρηγορούμενοι, σ’ έναν νέον αφέντη που θυμίζει εκείνον τόν πρώτο – όχι απλώς υποκαθιστώντας τον αλλά κολακεύοντας τήν εικόνα του ταυτόχρονα – κάνοντάς τον τώρα ηθελημένο επιλεγμένο και ιεροποιημένο αρχηγό και ηγέτη

   ο αντόρνο στη μελέτη του για τήν «αυταρχική προσωπικότητα» (που εκπονήθηκε στα χρόνια τής αυτοεξορίας στην αμερική (όπου όλη η παρέα τής σχολής κατέφυγε γλιτώνοντας εγκαίρως από τά κρεματόρια (όλη η παρέα πλήν μπένγιαμιν)) έρευνα που διεξήγαγε με παραδειγματικώς επιστημονικά κριτήρια μια ομάδα φοιτητών υπό τήν εποπτεία του) διαπίστωσε ότι «κλίση προς τόν αυταρχισμό και τή συμβατική συμπεριφορά (που εκ παραλλήλου τόν συνοδεύει) έχουν, παραδόξως όπως φαίνεται εκ πρώτης όψεως, τά αγόρια που είναι επιθετικά, ατίθασα, ανυπάκουα και άτακτα στο σχολείο» – δεν είναι όμως να σού κάνει τελικά εντύπωση : ένα παιδί με τήν ψυχολογία τού κάφκα που, από τήν εποχή ακόμα πριν τό σχολείο, στρέφεται προς τά μέσα και (παράλληλα με τίς μικροσκανταλιές που κάνει) μελετάει με ήρεμον έρωτα και περιέργεια στοχαστικά τόν εαυτό του – μού φαίνεται ότι διαθέτει εντελώς φυσιολογικά τά εχέγγυα για να αναπτύξει κείνη τήν αναρχική συνείδηση που θα καταστήσει αργότερα τό έργο του μοναδικό – συμφωνώντας με ό,τι θα χαρακτήριζε πια και τόν ίδιο ως ενήλικα

   τό παιδί–τραμπούκος όμως έχει έναν μόνιμο φόβο συνοδευόμενον (και πυροδοτούμενον) από μειωμένες αντιστάσεις απέναντι σε κάθε είδους κυριαρχία και επιβολή : φοβάται πάνω απ’ όλα μονίμως μην ανακαλυφτεί πόσο φοβάται τήν οικογένεια που μισεί : και γι’ αυτό τήν μιμείται. Αντίθετα δηλαδή με τό παιδί που επιμένει στον εαυτό του και αναγνωρίζει ελεύθερα τούς φόβους του, πράγμα που είναι ακριβώς τό πρώτο βήμα για να πατήσει πάνω τους και να βρεθεί έτσι ψηλότερα (που θα ’λεγε κι ο χαίλντερλιν – άλλος γερμανόφωνος αυτός, και προϊόν εξίσου αυταρχικής οικογένειας, αν και στην περίπτωσή του ο δήμιος ήταν η μητέρα (όπως και τού ρεμπώ)) :

   ο τραγουδιστής σαββόπουλος στη συνέντευξη (03.00΄ – 03.54΄) που έβλεπα μού έκανε εντύπωση ότι είπε κάτι πολύ σωστό : έκανε δηλαδή τή διάκριση ανάμεσα σ’ αυτούς που φοβώνται (κατά καιρούς διάφορα πράγματα, όπως όλοι μας) και σέ κάποιους άλλους (που παρατήρησε στον στρατό ίσως, αν θυμάμαι καλά) οι οποίοι ήταν ολόκληροι μονίμως ένας φόβος : ο φόβος τούς είχε καταπιεί, τούς είχε σκεπάσει και είχε κυριαρχήσει πάνω τους ολόκληρος : ε, αυτό είναι μια καλή περιγραφή για να καταλάβεις αυτόν που (αυτο)χαρακτηρίζεται ανενδοίαστα ως ρατσιστής – δηλαδή εθνικιστής : καταρχάς η απόλυτη εμπιστοσύνη του στις λέξεις (από μια άποψη δηλαδή η εμπιστοσύνη και καταφυγή προς τήν κοινά αποδεκτή τυπική πραγματικότητα) είναι η τέλεια μάσκα – κι  αυτός ο εναγκαλισμός τού κοινά αποδεκτού λόγου κρύβει ακριβώς τόν απόλυτο τρόμο προς τήν κοινά αποδεκτή καταπίεση που τόν έχει καβαλλικέψει :

   λογικά λοιπόν, αυτό που χαρακτηρίζει στη συνέχεια τήν ψυχοσύνθεση τού ρατσιστή είναι η απόλυτη κι απαρασάλευτη βεβαιότητά του ότι βρίσκεται διαρκώς και εν δικαίω και εν αμύνη : δεν αμφιβάλλει ότι τού επιτίθενται από παντού, συνεπώς οποιαδήποτε δική του πράξη είναι μονίμως και αδιαμφισβήτητα μια πράξη αυτοάμυνας. Μ’ αυτή τήν έννοια δεν είναι απλώς έλλειψη φαντασίας η αδυναμία του να μπει στη θέση τού άλλου αλλά στην κυριολεξία πράξη μιας «αυτοσυντήρησης τής τελευταίας στιγμής» – εξού και οι λογικές αντιφάσεις στις οποίες πέφτει χωρίς καν να τίς καταλαβαίνει : προσέξτε (στη συνέντευξη) τήν ανυπόκριτη κοροϊδία προς τούς ειρηνιστές με τά κουδούνια στα πόδια («για να μην πατήσουν κανένα μυρμήγκι» : εδώ ακριβώς εύκολα θα ’βλεπε κανείς τήν επιτακτική ανάγκη τους να αρνηθούν πως έχουν ζήσει οι ίδιοι τήν πραγματικότητα τού μυρμηγκιού), τόν θαυμασμό – ανυπόκριτο αυτόν – προς τόν στρατό και κάθε τί στρατιωτικό, κι από τήν άλλη τό αθώο ύφος καλοκάγαθου μέσου και λογικού ανθρώπου, που εξοργίζεται όταν από μια πράξη αντίστασης εναντίον ενός δικτατορικού καθεστώτος («μια βόμβα στο άγαλμα τού τρούμαν») «σκοτώθηκε και ένα κοριτσάκι» : τήν ίδια στιγμή βεβαίως αδιαφορεί πλήρως για τούς βασανιζόμενους και δολοφονούμενους από τό ίδιο καθεστώς. Αντίθετα βέβαια με τήν στιγμιαία του αλληλεγγύη προς τό γυναικείο φύλο (αλληλεγγύη που άλλωστε φροντίζει ο ίδιος αμέσως να μετριάσει προσθέτοντας «και ένας αστυνομικός» : «εκείνη τή μέρα σκοτώθηκε εξαιτίας τής βόμβας μια κοπέλα κι ένας αστυνομικός» * ) και αδιαφορώντας μέσα στην ίδια πρόταση για τούς δολοφονημένους από τήν ίδια τή δικτατορία, εκλαμβάνει ακριβώς εκ τών προτέρων τούς δεύτερους ως (δικούς του) εχθρούς, απέναντι στους οποίους η δολοφονία και τά βασανιστήρια αποτελούν μορφή (δικιάς του) «αυτοάμυνας» : θα μπορούσε να πει κανείς ότι τό βασικό χαρακτηριστικό απ’ τό οποίο συνίσταται η σκέψη του είναι η απόλυτη έλλειψη αμοιβαιότητας – αυτή η έλλειψη επιστροφής ήχου από τή συνολική κοινωνία – η απόλυτη αποκοπή του από τό περιβάλλον : αποκοπή που συνοδεύει λογικά τόν ευνουχισμό αισθημάτων μυαλού και σώματος

    ακριβώς η ψυχολογία του τελικά προδίνει αυτή τή βαθύτερη απόρριψη τής ίδιας τής ιδέας τού έρωτα ως συστατικό τού κόσμου : η ίδια η ιδέα τής «καθαρότητας» και τού «μη αναμεμειγμένου αίματος» υποκρύπτει μίσος απέχθεια και αηδία προς τήν ίδια τήν ιδέα οποιασδήποτε συνύπαρξης, συνουσίας, επιμειξίας, φυσιολογικού ή φαντασμαγορικού συνδυασμού ή αγγίγματος – κόσμων, φυλών, φύλων, σωμάτων : υποκρύπτει τήν ίδια τήν άρνηση τής ζωής, η οποία μόνιμα στον εθνικισμό μεταμφιέζεται σε «οπαδό τής αρχέγονης φύσης» : όπου με τούς όρους «αρχέγονος» και «φύση» επικαλείται ο υπάρχων πολιτισμός μέσα από μια μόνιμη αντιστροφή ακριβώς τόν εαυτό του : πως ο «φυσικός άνθρωπος» δηλαδή είναι όχι ερωτικός αλλά βίαιος και δολοφονικός – μ’ αυτό επιτυγχάνεται ένα είδος αδέξιου αλλά επιτήδειου καθαγιασμού τού ίδιου αυτού πολιτισμού ως διαρκούς και αναγκαίου φόνου – : πολέμου που μάς επαναφέρει απλώς «στις πρώτες πηγές». Ο ρατσιστής μέσω τής λατρείας τού στρατού – δηλαδή τής νομιμότητας τών φόνων – έχει ιεροποιήσει τήν απόλυτη εσωτερική του ανικανότητα. Στην πραγματικότητα, και επειδή πρέπει να κρατήσει και τά προσχήματα ότι μετέχει τής γενικής κανονικής ζωής τών άλλων, η πράξη τού έρωτα για τόν ίδιον έχει μετατραπεί σε ψυχρό είδος τιμωρίας προς κατώτερα είδη – μια καλυμένη ή ακάλυπτη μορφή βιασμού αρκεί και με τό παραπάνω, η χρησιμότητά της είναι απλώς να τόν πείσει ότι ανήκει στο είδος που κυριαρχεί και δεν κυριαρχείται : καταπιέζει και δεν καταπιέζεται : πιστεύω ότι από εκεί (πέρα από τόν ενγένει κομφορμισμό του) κατάγεται και η τρομώδης του απέχθεια προς τήν αντρική ομοφυλοφιλία : είναι δυνατόν ο «από πάνω» να πάρει οικειοθελώς τή θέση τού «από κάτω»; (αυτό, μολονότι είναι γενικώς παραδεκτή η υπόγεια ομοφυλοφιλία που διατρέχει τίς λογικές τής στρατιωτικής ζωής – αλλά πρόκειται για μια «διαστροφή» (που συμπεριλαμβάνει εξάλλου φυσιολογικά έναν κακοκρυμμένο ή και ρητό μισογυνισμό) η οποία αφενός μεν πρέπει να παραμείνει εξιδανικευμένη, «πλατωνική», και αν αφετέρου περάσει στον χώρο τής όντως σωματικής «πραγματικότητας» δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να γίνει «έξω» γνωστή)

   αυτοί είναι λίγοι από τούς λόγους τής σχιζοφρένειας τού ρατσιστή να θεωρεί τόν εαυτό του μονίμως απειλούμενο και από παντού, και να πιστεύει ότι είναι διαρκώς δικαίως αμυνόμενος – έτσι που η οποιοαδήποτε άμυνα (ή αυτοάμυνα) τών άλλων να μετατρέπεται αυτομάτως σε κακοήθη επίθεση εναντίον του

   μην πιστέψουμε αφελώς ότι είναι αφελής : η ηλιθιότητά του είναι καλά καταχωνιασμένη και, επί τής επιφανείας, διαθέτει πολύπλοκα και σχεδόν ευφυή συστήματα αυτοπροστασίας – και κάποτε κάποιο είδος γνώσεων που παρουσιάζονται στους αφοσιωμένους του οπαδούς ως δείγματα περίπου σοφίας : να μη ζητάμε όμως και πολλά από τέτοιες ομάδες : ο αρχηγός αγαπάει τήν ποίηση – ο αρχηγός έχει διαβάσει και ποιήματα – : η απόλυτη πειθαρχία που αυτονόητα κυριαρχεί σε τέτοιες συνάξεις σαν τό πιο λογικά αντεστραμμένο υποκατάστατο τής άναρχης ερωτικής πράξης (και γι’ αυτό στην κυριολεξία ειλικρινά δεν καταλαβαίνουν πώς μπορεί εσύ κι εγώ να μην εννοούμε τήν ομορφιά και τήν ιερότητα αυτού τού τελετουργικού), οι απότομες δηλαδή και σπασμωδικές κινήσεις μιας πειθήνιας υποταγής ανακαλούν, από μακριά κι από τήν ανάποδη, τήν ξεχασμένη τελετουργία τής απόλυτης ελευθερίας τού έρωτα : η πειθαρχία όμως αυτή δεν τούς επιβάλλει να διαβάζουν οι ίδιοι τήν ποίηση : αρκεί που ο αρχηγός ξέρει

   πολύ λυπήθηκα όμως τήν ανεπάρκεια τού δημοσιογράφου θεοδωράκη που άφησε αυτό τό διαμάντι να πέσει κάτω και δεν τό μάζεψε : «είμαι πάντα με τούς χαμένους και τούς ντεσπεράντος τής ιστορίας» «τολμώ να πω, αν και δεν είναι και τόσο συναφές (…), ότι μέ γοητεύουν οι κολασμένοι ποιητές και συμβολιστές τού 19ου αιώνος – γενικά πιστεύω ότι η ζωή είναι μια ποίηση – κι ότι πρέπει να τή φτάνουμε στα άκρα – μόνο έτσι έχει σημασία» (« – πόσο στα άκρα όμως;» – «όσο πάει»)

.

.

   η αθώα πάντως αυτή πρόταση περί ποίησης (όσο και η ίδια η στιγμή τής συνέντευξης) είχε ένα επίσης, πολύ γενικότερο, ενδιαφέρον : μια που ανέφερα τόν αντόρνο πιο πάνω, ας συνεχίσω για λίγο, και τελειώνοντας, μ’ αυτόν : αν θυμάστε κάποιες αισθητικές απόψεις τού σκοτεινού γερμανού φιλοσόφου, θα ’σαστε τόσο σίγουροι όσο κι εγώ ότι πάνω σ’ εκείνο τό «ακραίο» που ξεστόμισε ο ανωτέρω φασίστας, ο theodor wiesengrund adorno κυριολεκτικά θα κεντούσε – εγώ τώρα απλώς αναλογίζομαι :

   η κτηνωδία τού σύγχρονου χιτλερίσκου βρίσκει εύκολα διέξοδο στην μικροψυχία τής απλής αριθμητικής : τό πράγμα αλλάζει αν δεν ήτανε έξι εκατομμύρια που θανατώθηκαν στα κρεματόρια, αλλά πέντε ή τρία. Και ο παντεπόπτης θετικισμός μπορεί να επεκτείνεται με τήν τεμαχιστική του λογική στο συναίσθημα, που έχει επομένως τό δικαίωμα να αγγίζει τά πάντα, λες και τό χέρι που στραγγαλίζει τόν κόσμο μπορεί να παραμένει μέρος ενός σώματος εξίσου αθώου με τήν ίδια τή φύση απ’ τήν οποία έλκει τήν μακρινή του καταγωγή : Τό ίδιο τό χέρι τού χίτλερ είναι σε θέση να ζωγραφίζει, όπως τό μάτι τού χρυσαυγίτη να διαβάζει ένα ποίημα

   η φράση τού αντόρνο ότι «μετά τό άουσβιτς τό να γράφεται ποίηση αποτελεί βαρβαρότητα» δεν σήμανε μόνο αυτό που έλεγε (και που δεν ήταν και τόσο τραγικό, για να ξεσηκώσει τέτοια συζήτηση : από μια άποψη, αυτό που είπε είναι και κυριολεκτικά αλήθεια, παρ’ όλο που ο ίδιος αργότερα τό εξήγησε – αν και είναι ζήτημα αν τό εξήγησε επί τό ηπιότερο ή τό ακόμα σκληρότερο) – στην πραγματικότητα, ο αφορισμός αυτός σημαίνει κάτι που όντως ισχύει και σήμερα ότι δηλαδή «μετά τό άουσβιτς καμιά ποίηση δεν γράφεται (είτε αναφέρεται σ’ αυτό είτε όχι) σαν τό άουσβιτς να μην υπήρξε» : Αισθάνεται όμως κανείς τήν ανάγκη να τό επιτείνει, τέτοιες μέρες, και να τό υπερβεί ή να τό υπερβάλει ακόμα και ώς τό «μετά τό άουσβιτς και η ίδια η ανάγνωση τής ποίησης αποτελεί μιας μορφής βαρβαρότητα». Γιατί η τέχνη δεν αυτονομείται μόνο έναντι τού δημιουργού της. Αυτονομείται σε τέτοιο βαθμό απέναντι στην ίδια της τήν ελευθερία ώστε μέσα στις συνθήκες τής υπάρχουσας ανελευθερίας να εκπραγματίζεται τραγικά με τή σειρά της, ως εμπόρευμα ακόμα και προεκλογικό,  και να δίνει τό δικαίωμα στον αστό να πιστεύει ότι τόν «εκφράζει» αυτό ακριβώς που τόν ανατρέπει και τόν εκμηδενίζει

.

.

.

* σημειώσεις και σύνδεσμοι :

«μπουμπουλίνας 18» | «η ταράτσα τής μπουμπουλίνας» | «ανθρωποφύλακες» | αντόρνο, η ποίηση μετά τό άουσβιτς (πολύ καλή ανάλυση από τόν mindful pleasures) | αντόρνο (κ.ά) : για τήν «αυταρχική προσωπικότητα», μετάφραση (τή βρήκα τώρα ψάχνοντας, δεν τήν έχω διαβάσει (γενικά τό βιβλίο στην αρχική του μορφή είναι δυσεύρετο, κυκλοφορεί μια έκδοση συμπτυγμένη)) | μαρκούζε : «εξουσία και οικογένεια» στα ελληνικά | κάφκα, «γράμμα στον πατέρα» στα ελληνικά

για τή «βόμβα τρούμαν» (μάϊος 1971) : «14/5 : έκρηξη βόμβας στο άγαλμα τρούμαν, σκοτώνεται ο αστυφύλακας αθ. κωνστάντακας» | για τό φοιτητικό κίνημα τής δικτατορίας, συνοπτικά ημερολογιακά και περιληπτικά : βόμβες που μπήκαν, βασανιστήρια, δίκες παράνομων οργανώσεων, καταδίκες σε θάνατο κλπ | ο ιός : «η γνωστή άγνωστη αντίσταση στη χούντα» / ελευθεροτυπία 1997 | μάϊος 1971 : «έκρηξη βόμβας στο άγαλμα τρούμαν, σκοτώνεται ο αστυφύλακας αθ. κωνστάντακας, ο οποίος πλησίασε τή βόμβα κατά τήν ώρα που η αστυνομία περίμενε τούς πυροτεχνουργούς (14/5)»

τηλεόραση «πρωταγωνιστές» : για τήν ποίηση και τά «άκρα» (από 2.19΄) | για τούς θάλαμους αερίων

. 

.

.

.

.

.

Advertisements

63 Σχόλια »

  1. σε τόσο βαριά θέματα, είναι σχεδόν παράταιρο να απευθύνει κανείς συγχαρητήρια, αλλά καταλαβαίνεις πώς τα εννοώ
    η άρεντ, έχει πει «fascists should be treated as clowns», και νομίζω πως πράγματι αυτή είναι μια αποτελεσματική στάση, γιατί χτυπάει στη ρίζα-το καθεστώς τρομοκρατίας που προσπαθούν να επιβάλλουν..
    επίσης περί φαντασίας, ποίησης και ανικανότητας κοίτα κι αυτό «Arendt’s description of Adolf Eichmann’s use of stock phrases, clichés, and slogans to resolve his “crisis of conscience” can be understood as an extinguishing of the light of imaginative powers by which conscience navigates moral quandaries through the use of metaphor.» http://therelativeabsolute.wordpress.com/category/ha-shoah/
    τελικά δλδ, το όλο ζήτημα φαίνεται να εκπορεύεται από τη ραγδαία αποψίλωση του νοήματος-οπότε δώσε μας καβάφη πάραυτα, είναι θέμα αντίστασης 🙂
    την καλησπέρα μου χάρη

    Σχόλιο από xtina — Μαΐου 18, 2012 @ 6:50 μμ | Απάντηση

    • καλησπέρα χριστίνα (να μην πω και καλημέρα 😉 )! σ’ ευχαριστώ για όλα, και πολύ για το λινκ, πολύ ωραίος τόπος και θα τον επισκέπτομαι! (αυτός ακριβώς είν’ ο «κίνδυνος» της φαντασίας, «απελευθερώνει» δυνάμεις (οι καλλιτέχνες κι οι φιλόσοφοι το ξέρουνε, οι φασίστες το φοβούνται)
      για τον καβάφη αφού επιμένεις θα φροντίσω 🙂

      Σχόλιο από χαρη — Μαΐου 19, 2012 @ 12:29 πμ | Απάντηση

  2. διακοπή τών καβαφικών για άλλη μια φορά σήμερα (αυτές είναι οι εκλογικές περιπέτειες τού καβάφη…)

    Πριν λίγη ώρα μού γεννήθηκε η υποψία ότι ο λόγος που δημοσιεύεις σε συνέχειες το καβαφικό σου δοκίμιο είναι ότι το έχεις μόνο σε χειρόγραφη ή τυπωμένη μορφή, αλλά όχι ψηφιοποιημένο! Είναι έτσι; Θες καθόλου βοήθεια με την πληκτρολόγηση;

    Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Μαΐου 18, 2012 @ 10:01 μμ | Απάντηση

  3. Μπράβο Χάρη, καιρό είχα να διαβάσω τέτοιο κείμενο. Αυτό που λέει ο/η xtina παραπάνω ότι είπε η Άρεντ (fascists should be treated as clowns) μ’ έβαλε σε σκέψεις (το είχα σκεφτεί κι εγώ, αλλά δεν έχω καταλήξει).

    Σχόλιο από Δύτης των νιπτήρων — Μαΐου 18, 2012 @ 10:35 μμ | Απάντηση

    • Δύτη σ’ ευχαριστώ πολύ (εννοείται)!
      αυτό με το «κλόουν» που είπε η χριστίνα με βάζει κι εμένα σε σκέψεις: και πώς θα το μεταφράζαμε ακριβώς; (κλόουν παλιάτσο μήπως καραγκιόζη; )
      ευχαριστίες και για τα μπαζιστικά, ξέρεις – παρόλο που’χω απομακρυνθεί εσχάτως εσύ με κάνεις να επιστρέφω – 🙄
      φιλιά – λέγαμε με τον Μπουκάν τις προάλλες να βρεθούμε και καλά θα’ταν να ‘σουν κι εσύ – αλλά… (μακριά για καιρό σε βλέπω 😀 )

      Σχόλιο από χαρη — Μαΐου 19, 2012 @ 12:39 πμ | Απάντηση

      • Στις εκλογές ίσως μπορούμε να το κανονίσουμε.
        Ήθελα όμως να συνεισφέρω με ένα δείγμα της καταραμένης ποίησης όπως την εννοεί ο ΝΜ. Έπεσα σ’ αυτό: http://panosz.wordpress.com/2012/05/18/eggs-7/ Ο τίτλος είναι μάλλον ανακριβής («σατανιστικά»), αλλά έχει ενδιαφέρον. Αυτό που λες φιλική οικειοποίηση συνθημάτων απ’ τήν περιρρέουσα αναρχίζουσα αμφισβήτηση μιας ξέπνοης κοινωνίας, ή αλλιώς, η οικειοποίηση της εικόνας του «καταραμένου», του «απόβλητου», αλλά απόβλητου με τη θέλησή του, γιαυτό και οι συγγένειες με κάποιους, χμ, «στρασερικούς αναρχικούς». Για τους άλλους απόβλητους, μένουν τα Νταχάου ή, πιο λάιτ, οι Αμυγδαλέζες και η διαπόμπευση για λόγους δημόσιας υγείας.

        Σχόλιο από Δύτης των νιπτήρων — Μαΐου 19, 2012 @ 12:56 πμ | Απάντηση

        • να το δω και να μην το πιστέψω 🙂 🙂
          άντε, γιατί ο φίλος μας το πάει από αναβολή σε αναβολή – όχι ότι δεν πνίγεται στη δουλειά, αλλά να τον σπρώξουμε και λίγο –
          γι’ αυτό στο οποίο με έστειλες τι να πω τώρα τέτοια ώρα; ( : omg ο νίτσε θα χοροπηδάει ανάποδα)
          τους ‘στρασερικούς΄ δεν τούς ξέρω, να μού τους εξηγήσεις παρακαλώ (για τα άλλα όμως είμαστε βέβαια σύμφωνοι…)

          Σχόλιο από χαρη — Μαΐου 19, 2012 @ 1:17 πμ | Απάντηση

        • Μπορεί να λέω βλακείες για τον όρο (γούγλισε το ελληνικό κάτω-κάτω να δεις), αλλά αυτό που είχα στο μυαλό μου ήταν ένας μηδενιστικός ατομισμός, ας πούμε, στυλ Ρένου Αποστολίδη ξέρω γω.

          Σχόλιο από Δύτης των νιπτήρων — Μαΐου 19, 2012 @ 1:21 πμ | Απάντηση

          • δεν νομίζω βλακείες, δλδ κάτι λίγα από τη βίκι τα κατάλαβα και νομίζω ότι μέσα είχες πέσει
            (θα διαβάσω αύριο καλύτερα)
            ναι, περίπτωση ρένου (ο πρώτος εμπράκτως μουτζώσας τη βουλή ας πούμε, π(ρο)χ(ούντας)) Και τι κρίμα, στο σχολείο μού άρεσε τόσο η «Νόμιμη»!

            Σχόλιο από χαρη — Μαΐου 19, 2012 @ 1:30 πμ | Απάντηση

            • Ρένος = sui generis δεξιός αναρχικός
              Στρασσερικοί = Αντικαπιταλιστές Εθνικοσοσιαλιστές (δες στο γουγλ, Μαύρος Κρίνος)

              Σχόλιο από Michalis Melidonis — Μαΐου 19, 2012 @ 12:54 μμ | Απάντηση

              • θενξ, Μιχάλη
                έτσι φαίνεται πως είναι λοιπόν (πότε, πού, λέγαμε για τις λέξεις που χάνουν το νόημά τους; : ο αντικαπιταλισμός φτάνει να γινει ακίνδυνος, άμα σαν μαϊντανός κολλάει παντού…)
                το κακό ( ; ) με τον Ρένο είναι πως ήταν καλός συγγραφέας (θα μπορούσε να γίνει καλύτερος ίσως) (τον βοήθησε κι ο μπαμπάς του με τις ανθολογίες του υποθέτω)

                Σχόλιο από χαρη — Μαΐου 19, 2012 @ 9:14 μμ | Απάντηση

  4. Χτες έγραψα ότι ο Μιχαλολιάκος είναι «ένας bully μπούλης», και νταής και φοβισμένος, ένας θρασύδειλος. Η έκφρασή σου «το παιδί-τραμπούκος» είναι αυτή που έψαχνα και δεν έβρισκα. Τον είδα πώς είχε πετάξει έν’ αντικείμενο προς τον Κολλάτο σε ζωντανή μετάδοση. Τότε είχε ακόμα μαύρα μαλλιά και δεν φορούσε γυαλιά, ήταν όμως χοντρός όπως τώρα. Υποψιάζομαι ότι από παιδί ήταν χοντρός. Τον φαντάζομαι ένα παλιόπαιδο, να βασανίζει ζώα, να χτυπά τους συμμαθητές του, να κάνει το παπαδάκι στον εκκλησιασμό, να καλύπτει την αποκλίνουσα συμπεριφορά του με χοντρά ψεύδη κτλ. Κάποτε το παλιόπαιδο μεγάλωσε, μάζεψε τους ομοίους του κι έκανε «σύνδεσμο».

    Ας σταχυολογήσω κι άλλες εκφράσεις:
    «συμπλεγματική ωραιοπάθεια τού απαίδευτου»·
    «αυτό που χαρακτηρίζει στη συνέχεια τήν ψυχοσύνθεση τού ρατσιστή είναι η απόλυτη κι απαρασάλευτη βεβαιότητά του ότι βρίσκεται διαρκώς και εν δικαίω και εν αμύνη»·
    «Ο ρατσιστής μέσω τής λατρείας τού στρατού – δηλαδή τής νομιμότητας τών φόνων – έχει ιεροποιήσει τήν απόλυτη εσωτερική του ανικανότητα»·
    «η πράξη τού έρωτα για τόν ίδιον έχει μετατραπεί σε ψυχρό είδος τιμωρίας προς κατώτερα είδη – μια καλυμένη ή ακάλυπτη μορφή βιασμού αρκεί και με τό παραπάνω, η χρησιμότητά της είναι απλώς να τόν πείσει ότι ανήκει στο είδος που κυριαρχεί και δεν κυριαρχείται»·
    «μην πιστέψουμε αφελώς ότι είναι αφελής : η ηλιθιότητά του είναι καλά καταχωνιασμένη».

    Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Μαΐου 18, 2012 @ 11:35 μμ | Απάντηση

    • μια που άργησα τις απαντήσεις Λύκε, είπα να τα πω από δω μαζεμένα, και για τα δυο:
      καταρχάς, για τον καβαφη έτσι είναι – μα δεν το ‘πα από την αρχή ότι τα αντιγράφω; νόμιζα, αλλά ίσως το ξέχασα – (δυσκολίες προς το παρόν δεν έχω, αλλά δεν έχω και πολύ χρόνο (όπως όλοι μας, αυτό είν’ το πρόβλημα) αλλά μερσί, θα σ’ έχω υπόψη μου για ό,τι προκύψει! 🙂 )
      χαίρομαι που σού πρόσφερα λύση για τά τραμπούκικα :mrgreen: θα περάσω κι απ’ τα δικά σου να δω τι εννοείς! (έχω χάσει συνέχειες, το ξέρω – )
      η εικόνα που δίνεις τού κωλόπαιδου νομίζω είναι αντικειμενικότατη – όλοι πρέπει να’χουμε ζήσει τέτοια όντα στο σχολείο 👿 (δυστυχώς)
      αν σ’ αρέσανε οι φράσεις που σταχυολογείς, χαίρομαι…

      Σχόλιο από χαρη — Μαΐου 19, 2012 @ 12:52 πμ | Απάντηση

      • Ναι, οι φράσεις σταχυολογήθηκαν ως εύστοχες. (Έπρεπε να είχα γράψει «ανθολογώ» αντί «σταχυολογώ» ώστε να είναι σαφές ότι πρόκειται γι’ άνθη. Δυστυχώς μόνο ο διαχειριστής του ιστολογίου μπορεί να διορθώνει τα σχόλια, όχι ο συγγραφέας τους…).

        Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Μαΐου 19, 2012 @ 1:16 πμ | Απάντηση

        • καλά αυτό με τα άνθη τώρα με σκλάβωσε 🙂 ! αν και τα στάχυα τα κακόμοιρα τι μάς φταίνε; μια χαρά φυτά είναι Λύκε μερσί!

          αυτό που λες για τη διόρθωση σχολίων είναι όντως πρόβλημα, δεν ξέρω γιατί είναι έτσι : ο μπλογκάρχης είναι σαν δικτάτορας σ’ αυτή την περίπτωση 😦

          Σχόλιο από χαρη — Μαΐου 19, 2012 @ 1:23 πμ | Απάντηση

          • Είναι έτσι διότι ο σχολιαστής μπορεί να είναι κακόβουλος. Φαντάζου π.χ. τον Μιχαλολιάκο να σχολιάζει, να τον κράζουν, να διορθώνει αυτά που είχε γράψει πιο πάνω και μετά να κατηγορεί τους επικριτές του ότι δεν ξέρουν ούτε να διαβάσουν.

            (Δυστυχώς κακόβουλος μπορεί να είναι και ο κάτοχος του ιστολογίου και να βάλει στο στόμα του σχολιαστή πράγματα που ο τελευταίος ποτέ δεν είπε. Θεωρητικά τουλάχιστον. Δεν έχω ακούσει ποτέ να συνέβη κάτι τέτοιο).

            Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Μαΐου 19, 2012 @ 1:34 πμ | Απάντηση

            • 1 χα χα χα! πράγματι, δεν την είχα σκεφτεί αυτήν την εκδοχή (τού σχολιαστή : πράγματι έτσι θα γινόταν 😆 )

              2 ούτε κι εγώ!

              Σχόλιο από χαρη — Μαΐου 19, 2012 @ 1:37 πμ | Απάντηση

              • το πιο δύσκολο σ’αυτό το θέμα είναι ν’αποφύγει κανείς τις απλουστεύσεις και να κοιτάξει βάζοντας όσο γίνεται σε παρένθεση την ιδεολογία του. τότε μπορεί να δει και πράγματα άκρως ενοχλητικά, που όμως δείχνουν και την κατεύθυνση της αντίστασης..
                το προφίλ του αντεστραμμένα φοβικού είναι νομίζω ακριβές πάντα, όπως και η ανικανότητα να αντιμετωπιστεί η τραυματική πραγματικότητα-οπότε σχηματίζεται ένα ψευδές φαντασιακό για υπεραναπλήρωση (η περσόνα του εκδικητή κλπ).εδώ νομίζω κολλάει και η πρόταση της άρεντ, στην αποκάλυψη του προσωπείου-δλδ, της γελοιότητας του κλόουν, της φάρσας που επιστρέφει μπούμερανγκ, της θλίψης που κουβαλάει κάτω από το ζωγραφισμένο χαμόγελο.διαφορετικά, αν αποδεχτεί κι αντιδράσει κανείς στο φαντασιακό υπερεγώ, επιβεβαιώνει το σχήμα και το τροφοδοτεί, του δίνει κύρος.
                σε μια εποχή γενικευμένης ανασφάλειας και αδυναμίας, μπορεί κανείς να καταλάβει γιατί αυξάνονται τα ποσοστά τους .επίσης σε μια εποχή κατάρρευσης του νοήματος (των λέξεων, των εννοιών, ιδεολογιών κλπ) λόγω της διαρκούς μετακύλησής του, μπορεί κανείς να δει γιατί κάποιοι αγκιστρώνονται στην μονοσήμαντη ερμηνεία, την ουσιοκρατεία (με οποιαδήποτε μορφή).
                και κάτι τελευταίο: ας μην έχουμε κατά νου κάποια τερατώδη μονοδιάστατα ανδρείκελα- το ίδιο άτομο που θα σαπίσει στο ξύλο ένα μετανάστη, μπορεί να κλάψει και να φερθεί στοργικά σ’ένα αδέσποτο γατάκι. συναισθηματισμός και ανικανότητα αυθεντικής συγκίνησης είναι όψεις του ίδιου νομίσματος.
                και μια τελευταία απορία μου-αν γνωρίζετε βοηθήστε με να καταλάβω!λέγεται ότι οι περισσότεροι της Χ.Α. είναι ποινικοί, εκκρεμούν αποφάσεις εναντίων τους κλπ.για να ασκήσει κάποιος δημόσιο λειτούργημα δεν πρέπει να έχει καθαρό ποινικό μητρώο; βάση αυτού δεν θα έπρεπε να αποκλειστούν από τις αξιώσεις τους;

                την καλημέρα μου!

                Σχόλιο από xtina — Μαΐου 19, 2012 @ 8:20 πμ | Απάντηση

                • απολύτως σωστά νομίζω τα ψυχαναλυτικά (σου) Χριστίνα : (στο περί αγάπης για τα ζώα να μην ξεχνάμε επίσης ότι και οι χιτλερικοί ήταν επιδεικτικά ζωόφιλοι (κυρίως με σκύλους βέβαια, αλλά το νόημα μεταφερότανε…)

                  εγώ έχω παντως ένα πρόβλημα με τον (τη λέξη) «κλόουν» : νομίζω ότι εμπεριέχει όλα αυτά, τα κρυφά και φανερά νοήματα, στις δυτικοευρωπαϊκές κουλτούρες (φαντάζομαι μέσω κομέντια ντελ’ αρτε) (και φυσικά έτσι είναι απολύτως σαφής η φράση τής άρεντ για ένα δυτικό αναγνωστικό κοινό) ενώ στα ελληνικά, που χάσαμε αυτή τη φάση, είναι πιο μονοδιάστατα φιλικός ο κλόουν, και θλιμμένος έστω (ήταν, για μενα τουλάχιστον, ως παιδί – μέσω τσίρκων) – Νομίζω ότι ο «παλιάτσος» έχει περάσει σα λέξη περισσότερο μια υποψία γελοιότητας – και φυσικά η λέξη φασουλής (τώρα μού ήρθε!), ή ο καραγκιόζης εντελώς –

                  για το τελευταίο, δεν ξέρω ούτ’ εγώ (αναμένεται απάντηση από νομομαθείς – που δεν ξέρω πάντως να συχνάζουν εδώ – ή αν συχνάζουν, δεν μιλάνε 😦 )

                  καλησπέρα σου 🙂

                  Σχόλιο από χαρη — Μαΐου 19, 2012 @ 9:32 μμ | Απάντηση

            • Πριν λίγη ώρα έπεσα σ’ ένα ιστολόγιο που επιτρέπει την επεξεργασία των σχολίων αφού έχουν δημοσιευθεί: http://www.staparaskinia.gr/

              Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Μαΐου 25, 2012 @ 2:37 μμ | Απάντηση

              • πήγα αλλά δεν κατάλαβα θεό
                (πού τα βρίσκεις;…)

                Σχόλιο από χαρη — Μαΐου 25, 2012 @ 6:03 μμ | Απάντηση

                • Κατά λάθος. Δεν διαβάζεται. Εκτός αυτού ο διαχειριστής έσβησε όλα τα σχόλια μιας ανάρτησης (μια ντουζίνα, τα τρία δικά μου), διότι προφανώς εξέθεταν την αγγλαμάθειά του.

                  Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Μαΐου 25, 2012 @ 7:16 μμ | Απάντηση

                  • άρα πάλι ο μπλογκάρχης λύνει και δένει 😦
                    (το είδα ότι δεν διαβάζεται!)

                    Σχόλιο από χαρη — Μαΐου 25, 2012 @ 8:39 μμ | Απάντηση

      • θα σ’ έχω υπόψη μου για ό,τι προκύψει!

        Να μ’ έχεις υπόψη διότι έτσι όπως πας, το αφιέρωμα που άρχισες τη μέρα των γενεθλίων του Καβάφη δε σε βλέπω να το τελειώνεις πριν την επέτειο του θανάτου του 🙂

        Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Μαΐου 19, 2012 @ 3:56 μμ | Απάντηση

        • 😆 τουτέστιν χα χα: δεν έχεις και πολύ άδικο! (θα επανέλθω λοιπόν Λύκε) 🙂

          Σχόλιο από χαρη — Μαΐου 19, 2012 @ 9:35 μμ | Απάντηση

  5. κι αυτό!στο τέλος της ανάρτησης http://thestranger.wordpress.com/2011/07/28/hello-xiti/

    Σχόλιο από xtina — Μαΐου 19, 2012 @ 8:26 πμ | Απάντηση

    • καλά, το βλογ εξαιρετικό – θα τό’χω υπόψη μου (και οι φωτογραφίες θαύμα! 😀 )

      Σχόλιο από χαρη — Μαΐου 19, 2012 @ 9:36 μμ | Απάντηση

  6. Reblogged this on grassrootreuter and commented:
    Ένα κείμενο από το Σημειωματάριο κήπων που αξίζει να διαβαστεί προσεκτικά

    Σχόλιο από fancypunk — Μαΐου 19, 2012 @ 11:02 πμ | Απάντηση

  7. Μπράβο, Χάρη!

    Σχόλιο από Stavrula — Μαΐου 19, 2012 @ 12:42 μμ | Απάντηση

    • 🙂 το λαμβάνω σοβαρά υπόψη γιατί ξέρω ότι είσαι αυστηρή! (πώς να σέ λέω μόνο δεν ξέρω, είμαι ακόμα κολλημενη με το άλλο 😉 )

      Σχόλιο από χαρη — Μαΐου 19, 2012 @ 9:40 μμ | Απάντηση

  8. Ο οδηγός του τανκ του Πολυτεχνείου απαντά στον N. Μιχαλολιάκο
    http://www.pheme.gr/article.aspx?id=3924
    http://www.nooz.gr/greece/o-xeiristis-tou-tank-diapseidei-ton-mixaloliakou

    Υποστήριξε – όπως και ο κ. Μιχαλολιάκος στην επίμαχη συνέντευξη στον Alpha- ότι περνώντας πάνω από την πύλη δεν σκότωσε φοιτητές, ωστόσο θυμάται με ενοχή τον σοβαρό τραυματισμό της τότε φοιτήτριας και νυν καθηγήτριας πανεπιστημίου Πέπης Ρηγοπούλου.
    «Αυτές οι πράξεις, αυτά τα γεγονότα δεν σβήνουν όσα χρόνια κι αν περάσουν», σημείωσε.
    «Μέσα στο Πολυτεχνείο δεν είδα θύματα. Τι αλλάζει όμως; Τι σημασία έχει αν τα θύματα ήταν μέσα στο Πολυτεχνείο ή στους γύρω δρόμους;».
    «Αυτό που ξέρω εγώ και έζησα είναι ότι αν δεν ανοίγαμε σειρά για να φυγαδεύσουμε τους φοιτητές από τους αστυνομικούς, θα είχαμε πολλά θύματα. Κι αυτό δεν είναι μύθος»,

    Σχόλιο από Michalis Melidonis — Μαΐου 19, 2012 @ 12:58 μμ | Απάντηση

    • ξανα-θενξ Μιχάλη (αυτό με τη φυγάδευση τό’χω ακούσει κι εγώ από πρώτο χέρι – άλλωστε οι φαντάροι που είχαν συρθεί εκεί αναγκαστικά πρέπει να είχαν ήδη (τουλάχιστον) συγκινηθεί με το προηγηθέν σύνθημα «είμαστε άοπλοι, είσαστε αδέλφια μας»)

      Σχόλιο από χαρη — Μαΐου 19, 2012 @ 9:43 μμ | Απάντηση

  9. αν δεν σε πειράζει προώθησα το κείμενο στο facebook… σε φιλώ

    Σχόλιο από Δέσποινα — Μαΐου 19, 2012 @ 4:24 μμ | Απάντηση

    • δεν με πειράζει καθόλου Δέσποινα, απλώς δεν έχω λογαριασμό για να το δω…
      (με πειράζει μόνο που ‘χουμε χαθεί γμτ!)
      φιλιά κι από μένα

      Σχόλιο από χαρη — Μαΐου 19, 2012 @ 9:46 μμ | Απάντηση

      • δεν έχουμε χαθεί.. ο χώρος εδώ είναι συνώνυμος με την ελευθερία και τον αναζητώ συχνά έστω και για λίγο… για μια ανάσα για μια σκέψη.. για την γνώση που χαμογελά με ένα άλλον τρόπο.

        Σχόλιο από Δέσποινα — Μαΐου 23, 2012 @ 2:34 μμ | Απάντηση

  10. κι ένας άλλος, …πιο υπόγειος φασισμός: http://fanthis.blogspot.com/2012/05/blog-post_7074.html#links

    Σχόλιο από βασίλης — Μαΐου 21, 2012 @ 1:53 μμ | Απάντηση

  11. αυτό είναι η περιρρέουσα λογική τών καθωσπρέπει τής χώρας Βασίλη, δυστυχώς (αλλά (αφού σε καλωσορίσω) να βάλω κι εγώ δύο συνδέσμους που βρήκα εσχάτως τώρα):

    1 καγκελαρία ρουστικάνα για να γελάσουμε λίγο

    και

    2 βίδεο για να (κλαψο)γελάσουμε, επίσης

    Σχόλιο από χαρη — Μαΐου 22, 2012 @ 5:44 μμ | Απάντηση

    • Μιχαλολιάκος Τετράγωνος Φασίστας
      Ananonymos

      This video is not available in your country. Learn more.
      Sorry about that.

      Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Μαΐου 22, 2012 @ 6:03 μμ | Απάντηση

      • φαντάζομαι εννοείς πως εκεί που είσαι δεν προβάλλεται 😦
        εδώ το βλέπουμε (ακόμα)!

        Σχόλιο από χαρη — Μαΐου 23, 2012 @ 4:35 μμ | Απάντηση

        • Ναι, αυτό εννοώ. Το ίδιο έχει συμβεί και μ’ άλλα βίντεο σχετικά με την ΧΑ, π.χ. κάποια απ’ τα βίντεο με το εγέρθουτου.

          Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Μαΐου 23, 2012 @ 7:10 μμ | Απάντηση

          • γλιτώνετε μιας μορφής (ψυχική + αισθητική) οδύνη εκεί στον βορρά μού φαίνεται

            Σχόλιο από χαρη — Μαΐου 31, 2012 @ 3:45 πμ | Απάντηση

            • Με αντάλλαγμα την άγνοια…

              Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Μαΐου 31, 2012 @ 11:44 πμ | Απάντηση

            • Μόλις με την τέταρτη προσπάθεια κατάφερα ν’ ακούσω κι εγώ το Golden Dawn Song («Χρυσαυγίτες στο δρόμο περνάνε») και να θαυμάσω τα λεβεντόπαιδά μας. Τις τρεις πρώτες έφαγα στη μάπα το σύνηθες σε τέτοιες περιπτώσεις μήνυμα

              This video is not available in your country. Learn more.
              Sorry about that.

              Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Ιουνίου 4, 2012 @ 1:23 μμ | Απάντηση

  12. σχόλιο : μέχρι τώρα το είδα σε πολλές εκδοχές, αλλά μετά έμαθα ότι επενέβη το φασιστικό κόμμα και το κατέβασαν απ’ το γιουτούμπ (κάπου το βρήκα κι εγώ μαύρο, και να μην παίζει), γι’ αυτό ανέβασα αυτή την εκδοχή που είδα να υπάρχει ακόμα – χωρίς να την έχω δει ολόκληρη – Χωρίς να συμπαθώ (καθόλου) την κυρία κανέλη, πρέπει να επισημάνω ότι μόνο αυτή και η κυρία δούρου, δλδ μόνο δύο γυναίκες (σύμπτωση; ) αντιμετώπισαν με τη δέουσα εχθρότητα τους φασίστες στην τηλεόραση – και χαρακτηριστικό είναι το πώς όλοι οι άλλοι κάθονται και κοιτάνε όταν ο φασίστας επιτίθεται

    τα κομματικά παιχνίδια που θα γίνουν με αφορμή αυτό το βίντεο δεν μέ ενδιαφέρουν
    η πραγματικότητα τής τρέχουσας πολιτικής μας δυστυχώς μπορεί να συνοψιστεί και στο «να τον χαίρονται αυτοί που τον ψηφίσανε»

    Σχόλιο από χαρη — Ιουνίου 7, 2012 @ 6:26 μμ | Απάντηση

    • Το σημερινό το αντιλήφθηκα νωρίς και το είδα σε αρκετές εκδοχές, συμπεριλαμβανομένης και της τουρκικής . Δεν φαντάζομαι ότι θ’ απαγορευτεί στη Γερμανία, διότι δεν περιέχει φασιστική προπαγάνδα ή φασιστικά σύμβολα.

      Οργίστηκαν αυτοί που θα περίμενε κανείς να οργιστούν, π.χ. οι αριστεροί. Είμαι περίεργος να δω τι επίδραση θα έχει το συμβάν πάνω στους συνηθισμένους πολίτες που ψήφισαν ΧΑ. Θα κάνουν τον Κασιδιάρη ίνδαλμά τους ή θα τον αποκηρύξουν;

      Ενδιαφέρον είναι ότι αρκετοί απ’ όσους καταδίκασαν τη βία του Κασιδιάρη, δεν είχαν κάνει το ίδιο με άλλα περιστατικά βίας. Πολλοί δεξιοί (αντίστοιχα αριστεροί) πολιτικοί, δημοσιογράφοι και άλλα δημόσια πρόσωπα έχουν προπηλακισθεί, έχουν φάει αβγά, γιαούρτια, νεράτζια και νερά από αριστερούς (αντίστοιχα δεξιούς) «αγανακτισμένους». Εργαζόμενοι που δεν θέλουν ν’ απεργίσουν εμποδίζονται βίαια (απ’ το ΠΑΜΕ). Τη νύχτα Έλληνας νοικοκύρης κυνήγησε και σκότωσε Αλβανό διαρρήκτη. Ο καθένας καταγγέλλει τη βία του άλλου. Ή καταδικάζεις τη βία στο σύνολό της ή καθόλου. Αλλιώς είμαστε σαν τους ειρηνιστές που αντιτίθενται φέρ’ ειπείν στον πόλεμο στο Ιράκ, αλλά κάνουν τα στραβά μάτια για την Τσετσενία και δεν ξέρουν ούτε πού πέφτει το Νταρφούρ.

      Η ήττα ή η νίκη του φασισμού δεν θα έρθει στα τηλεοπτικά στούντιο, αλλά στις κάλπες. Και να δείχνουν η Κανέλλη και η Δούρου την «δέουσα εχθρότητα» που είπες, τι θα βγει αν τα λεβεντόπαιδα επανεκλεγούν πανηγυρικά; Άλλωστε η βία της ΧΑ είναι γνωστή, ένα κοινό μυστικό, και μάλιστα το ατού της. Δε θυμάμαι πού διάβασα ότι λήστεψαν κάποια, το 100 την παρέπεμψε απλώς στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής της κι έτσι εκείνη πήρε τη ΧΑ. Στείλανε μια μεγάλη ομάδα και το άλλο πρωί της είπανε: «Ψάχναμε όλη νύτα, δεν έχουμε φάει τίποτα, αλλά στο τέλος θα τον βρούμε». Τέτοια αίσθηση του καθήκοντος πού να τη βρεις αλλού!

      Του Κασιδιάρη τού έρχεται γάντι ο αφορισμός σου «Ο ρατσιστής μέσω τής λατρείας τού στρατού – δηλαδή τής νομιμότητας τών φόνων – έχει ιεροποιήσει τήν απόλυτη εσωτερική του ανικανότητα». Ο άνθρωπος είναι κινητή αποθήκη μίσους. Να είναι άραγε σε θέση ν’ αγαπήσει; Ο Χρόνης Μίσσιος περιγράφει έναν βασανιστή που εκτός υπηρεσίας ήταν καλός οικογενειάρχης, αγαπούσε τα παιδιά του, τα πήγαινε βόλτα, έπαιζε μαζί τους κτλ. Τον παρακολουθούσε διότι τού είχαν αναθέσει να τον σκοτώσει κι εκείνος ρωτούσε: «Μα είστε σίγουροι ότ’ είν’ αυτός; Μη φάμε λάθος άνθρωπο άδικα».

      Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Ιουνίου 7, 2012 @ 9:12 μμ | Απάντηση

      • Ενδιαφέρον είναι ότι αρκετοί απ’ όσους καταδίκασαν τη βία του Κασιδιάρη, δεν είχαν κάνει το ίδιο με άλλα περιστατικά βίας.

        Μια απόφαση είναι:

        είναι άστοχο να συγκρίνετε τον Κασιδιάρη με τη βία που έχει αριστερή προέλευση και πετάει γιαούρτια. Όχι επειδή το γιαούρτι είναι το όριο της Δημοκρατίας, αλλά είναι εντελώς διαφορετικές περιπτώσεις. Ο Κασιδιάρης θα σου έκοβε την καρωτίδα ακόμα και σε συνθήκες κοινωνικής γαλήνης και προσωπικής νηφαλιότητας. Ο Κασιδιάρης, ως άτομο και πρακτική, δεν είναι προϊόν των άκρων, όπως τα γιαούρτια στους πολιτικούς. Η ψήφος στον Κασιδιάρη είναι προϊόν των άκρων.

        Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Ιουνίου 8, 2012 @ 11:17 πμ | Απάντηση

      • Μια απόφαση είναι:

        Ψηφοφορία

        Πιστεύετε ότι πρέπει να απαγορευτεί η λειτουργία της Χρυσής Αυγής;
        Ναι 58%
        Όχι 37%
        Δεν έχω άποψη 5%.

        Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Ιουνίου 8, 2012 @ 11:18 πμ | Απάντηση

  13. καλά τα λες γενικά, πάρε τώρα κι αυτό που είδα μόλις τώρα 😦
    και περισσότερα αύριo 🙂

    Σχόλιο από χαρη — Ιουνίου 8, 2012 @ 2:17 πμ | Απάντηση

    • Το είδα κι αυτό… Μου φαίνεται πως ο διάλογος ως τρόπος επίλυσης διαφορών και προβλημάτων χάνει σταθερά έδαφος εκεί κάτω. Ένας απ’ τους λόγους για τους οποίους αυτό είναι κακό είναι ότι στην ΕΕ συνηθίζεται οι διαφορές να λύνονται με διάλογο. Αν λοιπόν βγει αύριο μια κυβέρνηση και κάνει π.χ. μονομερή (δηλαδή χωρίς διάλογο) καταγγελία των Μνημονίων, η αντίδραση της ΕΕ θα είναι απρόβλεπτη.

      Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Ιουνίου 8, 2012 @ 10:43 πμ | Απάντηση

  14. επανέρχομαι στα χτεσινά σου: λες:

    1 «…διάβασα ότι λήστεψαν κάποια, το 100 την παρέπεμψε απλώς στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής της κι έτσι εκείνη πήρε τη ΧΑ. Στείλανε μια μεγάλη ομάδα και το άλλο πρωί της είπανε: «Ψάχναμε όλη νύτα, δεν έχουμε φάει τίποτα, αλλά στο τέλος θα τον βρούμε». Τέτοια αίσθηση του καθήκοντος πού να τη βρεις αλλού!..»
    εμένα εξακολουθεί να μού κάνει (πάντα) εντύπωση η «αθώα» (δήθεν) (κακοήθη θα την έλεγα εγώ) ανεπάρκεια τών «δημοσιογράφων» – ιδιαίτερα της τηλεόρασης: αναπαράγουν την ιστορία όπως τη λέει μια γριά γυναίκα η οποία ισχυρίζεται ότι το τηλέφωνο τών χρυσαυγιτών το βρήκε τυχαία στην εφημερίδα, την ακούνε άναυδοι να λέει όλα αυτά τα ωραία (την άκουσα κι εγώ: «δεν φάγαμε για μεσημέρι κυρία μου, τρέχουμε να τούς βρούμε») κι η ευήθης κυρία τούς πιστεύει, ο ευήθης δημοσιογράφος πιστεύει τήν κυρία, και ούτε κατά διάνοια δεν σκέφτεται κανείς να τής κάνει την απλή ερώτηση «Και τί έγινε; τούς βρήκανε; Ή τόση νηστεία πήγε χαμένη;»

    Τό ότι – ιδιαίτερα – οι γυναίκες στον δρόμο (και στα σπίτια τους) νιώθουν απροστάτευτες είναι γεγονός. Αυτό που μέ προβληματίζει (τρόπος τού λέγειν δλδ) είναι τό πώς μερικές νομίζουν ότι δεν τίς περιφρονούν οι χρυσαυγίτες όσο ακριβώς τίς περιφρονούν και τα όργανα τής τάξεως: το πώς δλδ δεν καταλαβαίνουν ότι απευθύνονται στην ίδια οικογένεια, με διαφορετικό αριθμό τηλεφώνου…

    2 «…αρκετοί απ’ όσους καταδίκασαν τη βία του Κασιδιάρη, δεν είχαν κάνει το ίδιο με άλλα περιστατικά βίας…» : καμία (απολύτως) αντίρρηση ότι σ’ αυτό (το άλυτο πρόβλημα) βρίσκεται μία από τις ρίζες τού προβλήματος

    3 το ότι μόνο γυναίκες αντιμετώπισαν τούς φασίστες στην τηλεόραση με την δέουσα εχθρότητα (ο κυριος μαΐλης του κκε, πχ, ήταν ανεπαρκέστατος στον διάλογό του με τον φασίστα, κι έγινε κοινώς ρόμπα * ) δεν δείχνει τίποτα παραπάνω από το ότι οι διαμαρτυρίες για την «ανανδρία» τού χρυσαυγίτη επιβεβαιώνουν για άλλη μια φορά τον ρατσισμό τής γλώσσας (αυτή η άποψη σηκώνει ξεχωριστό ποστ βεβαια 🙄 )

    4 τέτοιες ιστορίες σαν αυτές τού μίσσιου (κι ακόμα πιο σκληρές) έχω ακούσει κι εγώ, κι από πρώτο χέρι (κι αυτό σηκώνει ξεχωριστό ποστ 😦 )

    * το αξιοπερίεργο (…) είναι πως στο γιουτούμπ η συζήτηση κόβεται εγκαίρως (όσο κι αν έψαξα δεν βρήκα τη συζήτηση ολόκληρη, και το σημείο δλδ που ο χρυσαυγίτης κατηγορεί τον μαΐλη για σταλινισμό, και διάφορα άλλα, και ο «κομμουνιστής» τραυλίζει αξιολύπητα)

    edit 2 : τελικά το βρήκα (στο κανάλι τών χρυσαυγιτών), αν έχεις τα νεύρα, δες εδώ από 30΄ώς 36

    Σχόλιο από χαρη — Ιουνίου 8, 2012 @ 3:57 μμ | Απάντηση

    • 1: Σωστή η απορία σου! Γιαγιά, μ’ εφημερίδα, που μάλιστα περιέχει το τηλέφωνο της ΧΑ δεν κολλάνε. (Εκτός κι αν «εφημερίδα» ονόμασε κάποιο περιοδικό ή φυλλάδιο της ΧΑ. Η γιαγιά μου τα τετράδια τα έλεγε «βιβλία». Μάταια της εξηγούσα τη διαφορά. Περίεργο, τώρα που το σκέφτομαι, διότι τη διαφορά μεταξύ defter και kitap πρέπει να την καταλάβαινε).

      3: Σωστό!

      4: «Από πρώτο χέρι»; Μπρρ… Ως ανάρτηση θα ήταν το λιγότερο ενδιαφέρουσα.

      Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Ιουνίου 8, 2012 @ 4:24 μμ | Απάντηση

      • μ’ έβαλες να ψάξω όπως βλέπεις (πράγμα που σηκώνει αποζημίωση για ψυχική φθορά…)

        η γιαγιά σου ήξερε ξένες γλώσσες δλδ

        σ’ αυτά που έβαλες στο σχόλιό σου από τό πρόταγκον, τι να σού πω… κάθε φορά που ακούω δικαιολογίες για τα γιαουρτώματα κλπ τις βρίσκω πάντα ευρηματικές απλώς

        για την απαγόρευση έχω αναστολές, καθότι είμαι εναντίον τών απαγορεύσεων γενικά, αλλά εδώ κλίνω προς το ότι κόμματα που ρέπουν τα ίδια προς τις απαγορεύσεις μάλλον πρέπει να απαγορεύονται

        Σχόλιο από χαρη — Ιουνίου 8, 2012 @ 4:39 μμ | Απάντηση

        • 😳 Λυπάμαι… Πάντως αν πας να μου κάνεις μήνυση δε θα βγάλεις άκρη, θα σου πουν: «Μα κυρία μου, τέτοια τρώμε στη μάπα καθημερινά, αν κάθε φορά παίρναμε αποζημίωση θα ‘χαμε γίνει ζάμπλουτοι!».

          🙂 Δε θα το έθετα ακριβώς έτσι… Έλεγε π.χ.: «Σαράπ στα τούρκικα είναι το κρασί και στ’ αυστραλέζικα το „σκάσε“!» (şarap ~ shut up). Αν ήξερες καμιά βρισιά στα τούρκικα, π.χ. οροσπού τσοτζούκ (ορθό: orospu çocuğu), σού έλεγε γελώντας: «Καλέ εσύ φαρσί τα ξέρεις τα τούρκικα!».

          Δικαιολογία δεν ήταν, αλλά έκανε τέλος πάντων μια χρήσιμη διάκριση μεταξύ βίας λόγω συνθηκών και βίας που πηγάζει από μέσα σου ανεξαρτήτως συνθηκών.

          Βασικά ένας καλός εισαγγελέας χρειάζεται, να συγκροτήσει δικογραφία που να καίει τη ΧΑ.

          Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Ιουνίου 8, 2012 @ 5:32 μμ | Απάντηση

        • Grèce : les méthodes de l’Aube Dorée pour nettoyer Athènes de la criminalité des immigrés:

          Les gens de l’Aube dorée, c’est tragique mais, ont non seulement nettoyé les quartiers, mais quand quelqu’un se fait voler son sac, ou quand quelqu’un est propriétaire d’un appartement, qui loue et qu’il y a des squats d’immigrés, et bien ils n’appellent plus la police, ils appellent l’Aube dorée. Et non seulement ils nettoient les appartements des immigrés mais ils le repeignent, ils changent la serrure et ils vont le donner à tout le monde. »
          « C’est comme ça qu’ils ont investi les capitales […] en faisant ce travail social, avec les personnes âgées, avec les propriétaires. »
          « Comme ce que font les frères musulmans dans les pays arabes »

          (Απομαγνητοφωνημένο κείμενο εδώ).

          Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Ιουνίου 12, 2012 @ 5:28 μμ | Απάντηση

  15. Χρόνια πριν, εγκλωβισμένος μέσα σ’ ένα αυτοκίνητο παρακολούθησα ένα θέαμα, τραγικό αλλά και κάπως…επικό, επιτρέψτε μου τη λέξη.
    Ένα αυτοκίνητο εκπαίδευσης νέων οδηγών, είχε μπλοκάρει ένα άλλο. Το πρώτο είχε την μαθήτρια και τον δάσκαλο, ο οποίος – εμφανώς – ήταν μικρόσωμος!
    Απότο δεύτερο, είχε βγεί ένα γομάρι – έτσι μπορώ να χαρακτηρίσω όσους παχύσαρκους, προσπαθούν να επιβληθούν με τον όγκο τους – μενόμενο για την παρατυπία, αλλά μάλλον, τον διέκρινε ο ρατσισμός απέναντι στην γύναίκα και άπειρη οδηγό και τον δάσκαλό της.
    Φώναζε, έβριζε και απειλούσε την μαθητευόμενη οδηγό, όταν ο δάσκαλος άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου ξαφνικά και έπεσε με φόρα πάνω στο κτήνος. Επακολούθησε μια σύντομη άνιση μάχη, όπου παρενέβησαν οι τριγύρω και τους χώρισαν.
    Αυτή την προσπάθεια της αντίδρασης του δασκάλου, θα περίμενα να δω, από τους υπολοίπους συμμετέχοντες της εκπομπής, την ώρα που ο φασίστας ξυλοκοπούσε κάποιο άλλο μέλος του τηλεοπτικού πάνελ.
    Φυσικά, ψύχραιμοι κάθοταν στην καρέκλα τους και παρακολουθούσαν τον ξυλοδαρμό, επικροτώντας (;) σιωπηρά αυτό το φαινόμενο ωμής βίας, που συνεβαινε δίπλα τους!
    Αναρωτιέμαι, μήπως τόσα χρόνια, που παρακολουθούσαμε, απαθείς, την εξάπλωση της βίας -γιατί αυτή δεν είναι μόνο το ξύλο και οι χυδαίες εκφράσεις, αλλά και η καταπάτηση των νόμων, η φοροδιαφυγή, το φακελλάκι, η ανοχή στον ισχυρό να αυθαιρετεί – είμαστε συμμέτοχοι για το ξεσκέπασμά της;

    Οι τελευταίες παράγραφοι, είναι συγκλονιστικές!!!

    Σχόλιο από vromikesskepsis — Ιουνίου 10, 2012 @ 12:25 μμ | Απάντηση

    • μουσικέ 🙂 σού επιτρέπω τή σκέψη (δεν σού επιτρέπω τον πληθυντικό!): η ιστορία που αφηγήθηκες είναι όντως τραγική: επιβεβαιώνει και μια δική μου σκέψη και εντύπωση (από την περιβάλλουσα πραγματικότητα) που μέ κατατρώει χρόνια τώρα:
      οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι, και οτιδήποτε πλέει επί τού αφρού τής επικαιρότητας δημιουργούν μια εικόνα φαρμακερή για το ποιόν των ανθρώπων που κατοικούν αυτή τη χώρα: ξέρω κι εγώ ότι υπάρχουν άνθρωποι (έστω και λίγοι, ή φαίνονται λίγοι ακριβώς επειδή δεν πλέουν σαν φελλοί επί τού αφρού αυτού) που δεν ευθυγραμμίζονται με τη γενική αρλούμπα, υποκρισία, και θρασυδειλία – υπάρχουν όντως άνθρωποι ανάμεσά μας που έχουν και γενναιότητα και μεγαλοψυχία: αλλά είναι λίγοι, κρυμμένοι, η αξιοπρέπειά τους δεν τούς επιτρέπει να βγαίνουν στην τηλεόραση ας πούμε – η κατάρα μας είναι ότι όταν τα πράγματα δυσκολέψουν (βλ. μια χούντα) μόνο αυτοί βγαίνουν μπροστά και βάζουν το κεφάλι τους στον ντορβά – ύστερα ξαναπαίρνει μπρος η πολιτική ζωή με τους πολιτικάντηδες και τη γλίτσα τού λάιφστάιλ – κάπως έτσι έγινε με τη μεταπολίτευση…

      θέλω δλδ να πιστεύω ότι ο μικρόσωμος καθηγητής οδήγησης που ως δαυίδ τα ‘βαλε με τον γολιάθ εξακολουθεί να μην είναι εντελώς μόνος – αν και θα εξακολουθεί να είναι άγνωστος

      ευτυχώς που έχεις παρατηρητικότητα!

      μακάρι να’χουν λίγη απ’ αυτήν την παρατηρητικότητα και όσοι βλέπουν τηλεόραση (για μένα, η παγωμένη ακινησία τών υπόλοιπων – στο επεισόδιο με τη βία εναντίον τών 2 γυναικών – ήταν απολύτως εικονογραφική τής ψευδεπίγραφης αυτής μεταπολίτευσης που ζήσαμε – είτε πνέει τα λοίσθια τώρα, είτε όχι)

      θεωρώ εαυτήν απολύτως συνυπεύθυνη για το χάλι μας σκεφτόμενη τις περιπτώσεις που δεν πήρα απόδειξη από κάποιον για τη δουλειά που μού έκανε – το λέω ειλικρινά –

      σ’ ευχαριστώ για το σχόλιο, ε; 😀

      Σχόλιο από χαρη — Ιουνίου 10, 2012 @ 2:31 μμ | Απάντηση

      • Δύο πράγματα που μου άρεσαν:

        ο μικρόσωμος καθηγητής οδήγησης που ως δαυίδ τα ‘βαλε με τον γολιάθ

        θεωρώ εαυτήν απολύτως συνυπεύθυνη για το χάλι μας σκεφτόμενη τις περιπτώσεις που δεν πήρα απόδειξη από κάποιον για τη δουλειά που μού έκανε

        Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Ιουνίου 10, 2012 @ 6:09 μμ | Απάντηση

        • ναι:
          υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι (τούς θεωρούμε κατά κανόνα φτωχότερους από μας – που δεν είναι…), εστιάτορες, ταβερνιάρηδες (τούς λέμε κι ευχαριστώ που μάς ταΐζουν – που κι αν, και δεν…), γιατροί (έχω υπάρξει αυτόπτης μάρτυρας για το πώς ζητάν το φακελλάκι σε δημόσια νοσοκομεία χωρίς να ντρέπονται – και δεν θα ξεχάσω ποτέ τό πώς κοκκίνισε από θυμό και ντροπή το πρόσωπο φίλου μου συγγραφέα, άνθρωπου (εκτός από αριστερού) και τίμιου έως βλακείας, που τού ζήτησε με τουπέ το φακελλάκι της η αναισθησιολόγα πριν γίνει εγχείριση στη γυναίκα του), ιδιωτικές κλινικές που για να σού δώσουν απόδειξη πρέπει να τις απειλήσεις με μήνυση (και να τα χαλάσεις με τον γιατρό σου), μανάβηδες, μπακάληδες, ταξιτζήδες, καταστηματάρχες (όλοι ποντάρουν στο ότι θα τούς λυπηθείς ή θα ντραπείς να τους φέρεις «σε δύσκολη θέση» (μια κι είναι «φτωχοί βιοπαλαιστές» (εμείς δλδ είμαστε «βιοπαλαιστές ζάπλουτοι»)) για να μη μιλήσω ακόμα και για τούς εκδότες, και πάω στα απολύτως προσωπικά δικά μου που μέ κάνουν (αυτά κι αν μέ κάνουν…) να ντρέπομαι – και τα συμβόλαια (το αποικιοκρατικό είναι ήπιο) που πρέπει να υπογράψουμε αν θέλουμε να γίνει ποτέ το βιβλίο μας βιβλίο (κακή μας μοίρα) – και τα ποσοστά (τα ελάχιστα) που ποτέ δεν θα πάρουμε, αν δεν τούς βοηθήσουμε προηγουμένως να χτίσουνε βίλα (που – καλή μας μοίρα – υπάρχουμε και μερικές που δεν τούς βοηθάμε 😳 )
          τέτοια

          υγ: και για να συνδυαστεί επαρκώς με την ανάρτηση και τα λπ σχόλια, μεγάλο μέρος τών ανωτέρω (των «φτωχών βιοπαλαιστών») μάς λεν άμα λάχει και «γυναικούλες» (τό’χω ακούσει σε (πανάκριβη) ιδιωτική μαιευτική από γυναικολόγο, χωρίς ίχνος αναστολής) : κατόπιν τούτου, η χ.α. ξεφυτρωνει φύεται ριζώνει και ανθίζει «απροειδοποίητα» + «αδικαιολόγητα»

          Σχόλιο από χαρη — Ιουνίου 13, 2012 @ 4:32 μμ | Απάντηση

          • Η «δύσκολη θέση», η αμηχανία, ο κίνδυνος μη χαλάσεις τη σχέση σου με κάποιον…

            Το πρόβλημα αυτό πρέπει να είναι απόρροια του ότι στην Ελλάδα η σχέση μεταξύ πελάτη κι επαγγελματία, καθώς και εργαζόμενου κι εργοδότη, δεν είναι απρόσωπη, όπως στη Δυτική Ευρώπη, αλλά σχέση μεταξύ φίλων, γειτόνων κτλ. ή σχέση μεταξύ πατέρα και παιδιού (ή θείου κι ανηψιού).

            Σχόλιο από Ein Steppenwolf — Ιουνίου 13, 2012 @ 4:54 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: