σημειωματαριο κηπων

5 Ιουλίου 2010

κωνσταντίνα κούνεβα : η άνθρωπος

.

.

.

σε δύο χρόνια ποιος θα θυμάται τήν κωνσταντίνα κούνεβα, πιθανώς σκέφτηκαν (και σωστά όπως πλέον αποδεικνύεται) οι επίδοξοι τιμωροί συμμορφωτές και δολοφόνοι της

θα αποδειχτεί η μνήμη αποκλειστικά και μόνο γυναικεία υπόθεση ξανά; ( : μια γυναίκα πάντως – συμπτωματικό ή όχι – επέστρεψε στην δικαιοσύνη τόν φάκελο να ξανανοίξει, και άντρες επιχείρησαν – και παλιότερα και τώρα – συμπτωματικό ή όχι, να τόν ξανακλείσουνε…)

η είδηση εδώ

 .

.

βέβαια, τό αν θέλαν να τήν σκοτώσουν θα τήν πυροβολούσανε που λέει τό καλό βίντεο είναι και λίγο συζητήσιμο, γιατί μπορεί να ήταν έξυπνο ( : τουλάχιστον έπιασε) να δώσουν από τήν αρχή σε αστυνομία, δικαστές, και λοιπούς ενδιαφερόμενους (…) τό δικαίωμα να κλείσουν γρήγορα τήν υπόθεση (όπως και πάει να (ξανα)γίνει) «θεωρώντας την» ξεκαθάρισμα «προσωπικών» λογαριασμών : και η επίθεση στο «πρόσωπο» τής γυναίκας είθισται να είναι ένα τέτοιο «ξεκαθάρισμα» στις υπανάπτυκτες χώρες – όπου κι εμείς ανήκαμε και ανήκουμε – όχι δηλαδή μόνο τώρα που θλιβόμαστε να ξαναρχόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο με μια τέτοια εκδοχή τού (δικού μας) «εθνικού» (πλέον) προσώπου – : έχουμε άλλωστε δει ανάλογες πρακτικές θρησκευόμενων, άλλων μονοθεϊστικών θρησκειών, οι οποίοι κόβουν μύτες και αυτιά ή ρίχνουν βιτριόλι ώστε να παραμορφώσουν τά πρόσωπα τών γυναικών που διεκδικούν μια (στοιχειώδη) ελευθερία «εγκαταλείποντάς τους» ή «μην υπακούοντας» : ναι, σ’ αυτό πάντως καλά τά λέει τό βίντεο : ένα από τά στοιχεία ανυπαρξίας τής γυναίκας είναι τό να μην μπορεί να είναι παρά μόνο «όμορφη» στο πρόσωπο

όμως η υπόθεση τής κυρίας Κούνεβα δεν μπορεί να τελειώσει εδώ (ακόμα κι εγώ που μόνο μια φορά ξανάγραψα θα επανέλθω) : – για σήμερα μού αρκεί να θυμηθώ  μερικούς στίχους από τό ποίημα μιας γυναίκας που έζησε όλη τή ζωή της στη σκιά άλλων, αντρών, κατά τή γνώμη μου καλύτερή τους :

εγώ γυναίκα, η άνθρωπος,

ποιος είναι και πώς

πιο πολύ μονάχος,

και λέω πως είμαι ακέριος άνθρωπος

και μόνος.

έχω τό δικό μου φως,

και πρέπει μονάχη να είμαι,

εγώ, η άνθρωπος

[τό ποίημα τής ζωής καρέλλη (αδελφής τού πεζογράφου νίκου–γαβριήλ πεντζίκη, θεσσαλονίκη 1901–1998) «Η άνθρωπος» εκδόθηκε τή δεκαετία τού ’50 / εδώ τό ποίημα ολόκληρο]

  

Advertisements

11 Σχόλια »

  1. πραγματικά……. τι να πω…
    πόσο μου άρεσε και πόσο ταυτίστηκα με το άρθρο σου ;

    η Κούνεβα δεν θα ξεχαστεί…
    προσωπικά όλο αυτό που συνέβει έγινε βίωμά μου…
    με την ομάδα μας δουλέψαμε πάνω σε αυτό
    και νομίζω ότι πάντα θα υπάρχει στο μυαλό μου
    σαν πηγή αποκάλυψης (μέσα στον λήθαργο)

    θα προωθήσω την σελίδα

    Σχόλιο από desapoin3ison4 — 6 Ιουλίου 2010 @ 5:54 μμ | Απάντηση

    • αυτό δεν ξέρω πώς λέγεται πια… ήμουν στο γιουτούμπ και ετοίμαζα για το επόμενο να «ακουμπήσω» στην «καινούργια μελαγχολία» (σας) Δέσποινα 🙄 🙂

      σ’ ευχαριστώ λοιπόν (και για τη δουλειά που κάνεις, εννοείται, το ξέρεις, και) για τήν «προώθηση» και σε προειδοποιώ : επουδενί να μην εκληφθεί αυτό ως τίποτ’ άλλο παρά μόνο ως συγχορισμός 😛

      Σχόλιο από χαρη — 6 Ιουλίου 2010 @ 6:40 μμ | Απάντηση

  2. χάρη, αν δεν το έχεις δει, ένα πολύ ωραίο κείμενο για την Κωνσταντίνα Κούνεβα είχε γραφτεί πριν μήνες και στο Radical Desire, με αφορμή την τηλεοπτική συνέντευξή της.

    Σχόλιο από head charge — 6 Ιουλίου 2010 @ 11:37 μμ | Απάντηση

  3. ασφαλώς εξαιρετικό το άρθρο τού Radical Desire, Head, και λυπάμαι που δεν το’χα διαβάσει τότε ( : γράφτηκε νομίζω αμέσως μετά την εκπομπή)

    έχει κομμάτια αστραφτερά, αν και όλο είναι έξοχο :

    » Η διαπίστωση ότι αυτό που μας αποκάλυψε η συνέντευξη Κούνεβα ήταν το μεγαλείο του ανθρώπου είναι ως εκ τούτου παράδοξα παροδηγητική. Όχι, αυτό που η Κούνεβα μετέδωσε με κάθε μία λέξη της ήταν το μεγαλείο αυτού που ξεπερνάει τον άνθρωπο, και μαζί του, όλα τα “ανθρώπινα, πολύ ανθρώπινα” κίνητρά του, είτε αυτά λέγονται εκδίκηση, είτε μνησικακία, είτε φθόνος, είτε επιθυμία για λησμονιά αυτού που είναι τραυματικό, είτε ναρκισιστική αυτοεπιβεβαίωση. Αυτό για το οποίο μαρτύρησε λοιπόν στο ημίφως του δωματίου του Ευαγγελισμού δεν ήταν άλλο από την καθαρή πιστότητα στις επιταγές αυτού που επιτρέπει στον κάθε άνθρωπο να γίνει κάτι περισσότερο από τον εαυτό του, που τον κάνει δηλαδή ικανό να καταστεί αγωγός μιας πολιτικής αλήθειας. Είναι χαρακτηριστικό ότι η συνέντευξη κλείνει με την αυστηρή υπενθύμιση της Κούνεβα ότι δεν πρόκειται για μια προσωπική εξομολόγηση αλλά για μια μαρτυρία με προκαθορισμένους πολιτικούς στόχους· στην απολογητική φράση του Θεοδωράκη (“σας κούρασα”), απαντά απέρριτα και χωρίς ίχνος ενδιαφέροντος για την ανθρωπιστική ρητορική του θύματος: “Πιστεύω να έχουμε κάνει κάτι καλό. Δεν κουράστηκα.” Είναι τα λόγια κάποιου που ενδιαφέρεται όχι για την διαπροσωπική “επικοινωνία” και τον “διάλογο” (αμφότερες ανώδυνα φιλελεύθερες ιδέες) αλλά για την διακήρυξη της πεποίθησής του, τη συνέχιση της διαδικασίας αλήθειας για την οποία μαρτύρησε με άλλα μέσα. Το μπαλάκι της πιστότητας στους χειραφετητικούς αγώνες (και όχι του επαίσχυντου οίκτου ή του ανώδυνου θαυμασμού για τον άλλο) έχει ως εκ τούτου ήδη περάσει στα χέρια μας. »

    ή :

    » είναι και αδύνατο αυτή η “μερική” υποκειμενικότητα (που το μοναδικό διαθέσιμο όνομά της είναι παροδηγητικά ατομικιστικό: «Κωνσταντίνα Κούνεβα») να εγκλωβιστεί στον εαυτό της, να εισαχθεί στην υπολογιστική αριθμητική των ταυτοτήτων αντί να απαιτεί την καταστροφή αυτού που ήδη υπάρχει, την αφάνιση δηλαδή του συμπλέγματος των έμφυλων, εθνοτικών, ταξικών και ιδεολογικών διαχωρισμών που, με τη σειρά τους, καθορίζουν την πραγματικότητα όσων έχουν ήδη ειλημμένο ρόλο και ταυτότητα στην υπάρχουσα κατάτμηση της πολιτικής κοινωνίας. »

    ή :

    » Η δικαιοσύνη στο όνομα της οποίας μιλάει η Κούνεβα έχει ανηλεείς προϋποθέσεις· είναι μια δικαιοσύνη που, αναγκάζοντας κάποια να παραμερίσει τον δικό της αφόρητο πόνο για να μιλήσει από τη θέση μιας συλλογικότητας χωρίς ταυτοποιήσιμη θέση μέσα στην ένοχη ολότητα της “ελληνικής κοινωνίας”, προϋποθέτει επίσης–νηφάλια και χωρίς καμμία δίψα για εκδίκηση–την εξαγνιστική εξάλειψη της τελευταίας με τη σημερινή της μορφή »

    σ’ ευχαριστώ πολύ head.

    Σχόλιο από χαρη — 7 Ιουλίου 2010 @ 5:50 πμ | Απάντηση

  4. Κουνεβα, Γρηγοροπουλος, αν ηταν η γυναικα τους ,το παιδι τους;απο την πρωτη κιολας απειλη του τρομοκρατικου συστηματος θα τους φρουρουσανε συνεχως και η αντιτρομοκρατες θα βαζανε παντου εκρηκτικους μηχανιζμους για να τους σταματησουν…
    οι περισσοτερες καθαριστριες εργαζονται κατω απο συνθηκες καταπιεσης και τρομοκρατιας απο τους εργοδοτες τους,αλλα και κοινωνικης απαξιωσης.

    γεια σου χαρη

    Σχόλιο από aspasia — 7 Ιουλίου 2010 @ 11:40 μμ | Απάντηση

  5. έτσι είναι Άσπα… αν θυμάσαι τότε (ελάχιστα μετά) έγινε και μια απαγωγή μεγαλοαστού και επιστρατεύτηκε το σύμπαν να βρουν τους ένοχους… Βέβαια και με τον Γρηγορόπουλο είχανε μικροπροβλήματα λόγω τής κοινωνικής του καταγωγής που δεν ήταν βέβαια προλεταριακή αλλά σαφώς μεγαλοαστική – γι’ αυτό κι η υπεράσπιση τών δολοφόνων επικεντρώθηκε στον «χώρο» που πήγε για να διασκεδάσει (ο «χώρος» μετατράπηκε στον κυρίως κατηγορούμενο…)

    με την Κούνεβα όμως τα πράγματα ήταν απλούστατα – πάρα πολύ απλά : γυναίκα, φτωχή, μετανάστρια, ευφυής, αξιοπρεπής, ανυπότακτη, δυναμική, συγκροτημένη, μορφωμένη, χειραφετημένη… Τι άλλο χρειάζεται για να θεωρηθεί εκ των προτέρων ανύπαρκτη σε μια συντηρητική καθυστερημένη αυταρχική ρατσιστική κοινωνία μια τέτοια γυναίκα; εξαυτού και η υπόθεση μάλλον θα ξαναμπει στο ράφι… ο χρυσοχοΐδης έβγαλε μια επικήρυξη και νομίζει ότι ησύχασε : ποιους νομίζουν οτι κοροϊδεύουνε δεν ξέρω –

    ξέρεις ήθελα να βάλω κι ένα τραγούδι στην ανάρτηση αλλά σκέφτηκα να μην το βαρύνω το πράγμα μετά το ποίημα τής Καρέλλη : το βάζω τώρα με την ευκαιρία τού σχολίου σου – σ’ ευχαριστώ,

    να’σαι καλά και καλό καλοκαίρι 🙂

    Σχόλιο από χαρη — 8 Ιουλίου 2010 @ 8:48 μμ | Απάντηση

  6. Εκτός από το τραγικό, τραγικότατο συμβάν (που ανακεφαλαίωσε το καθεστώς και τις συνθήκες εργασίας στην Ελλάδα, στις οποίες-ας μη γελοιόμαστε-πολλοί αγανακτισμένοι φίλοι της Κούνεβα συνηγορούν με την συμμετοχή ή την ανοχή τους), το βιτριόλι είχε μία ακόμα σκληρότερη παράπλευρη απώλεια: οι συνθήκες εργασίας στις εταιρίες καθαρισμού έγιναν ακόμα πιο επισφαλείς, η εργοδοσία ακόμα πιο αυταρχική και το κλίμα τρομοκρατίας γιγαντώθηκε σε βαθμό που πια κανείς/καμία δεν σηκώνει κεφάλι. Ενώ θα έπρεπε να είχε συμβεί το ακριβώς αντίθετο…Περίεργα πράγματα συμβαίνουν σε αυτή τη μικρή χώρα. Να ‘σαι καλά που μας τα θυμίζεις Χάρη!

    Σχόλιο από silentcrossing — 11 Ιουλίου 2010 @ 2:11 μμ | Απάντηση

  7. silent καλωσήρθες!(και καλώς να ξαναφύγεις! 😉 )

    επιτέλους ένας φίλος που άρχισε ήδη τις διακοπές του!

    εσύ να’σαι καλά

    Σχόλιο από χαρη — 12 Ιουλίου 2010 @ 8:43 μμ | Απάντηση

  8. Καλημέρα!
    Νομίζω θα σε ενδιέφερε να ρίξεις μια ματιά:

    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=183977

    Σχόλιο από silentcrossing — 17 Ιουλίου 2010 @ 11:54 πμ | Απάντηση

  9. φυσικά και μ’ ενδιέφερε Silent! σ’ ευχαριστώ 🙂

    Σχόλιο από χαρη — 18 Ιουλίου 2010 @ 10:44 πμ | Απάντηση

  10. σευχαριστω χαρη σου ευχομαι αλλοτοσο καλο καλοκαιρι

    ο πονος του ανθρωπου θεαμα «καταξιωμενο»στα ακριβα εδρανα

    Σχόλιο από aspasia — 21 Ιουλίου 2010 @ 7:50 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: