σημειωματαριο κηπων

30 Μαΐου 2010

herbert marcuse «ο μονοδιάστατος άνθρωπος» / 2η συνέχεια

 

        

 

στην πρώτη συνέχεια, εκτός από μια μικρή δικιά μου εισαγωγή και τά πρώτα αποσπάσματα απ’ αυτό τό (ιστορικό αλλά ολοζώντανο) (και διάσημο (όσο κι αν τό ίδιο αντιστέκεται σ’ αυτού τού είδους τούς χαρακτηρισμούς)) βιβλίο, υπάρχουν στο τέλος και μερικοί σύνδεσμοι – πράγμα που θα συνεχίζεται σε κάθε ανάρτηση αφιερωμένη στον μονοδιάστατο άνθρωπο (άνθρωπο για όλες τίς εποχές (δυστυχώς) ουσιαστικά) τού χέρμπερτ μαρκούζε : στο σημερινό ποστ πρόσθεσα στο τέλος κι άλλα βιβλία του που έχουν εκδοθεί στα ελληνικά (να σημειώσω μόνο ότι η πρώτη εμφάνιση τού μαρκούζε στην ελλάδα έγινε στις αρχές τής δεκαετίας τού ’70 από τίς εκδόσεις κάλβος (τό έρως και πολιτισμός – τώρα υπάρχει σε μια επανέκδοση τής δεκαετίας τού ΄80) και είχε βγει κι ένα μικρό βιβλιαράκι στις εκδόσεις «ρόμβος» (ήτανε, αν θυμάμαι καλά, συμπίλημα κάποιων δοκιμίων του με τόν τίτλο «εξέγερση–αναρχισμός–μοναξιά» (δεν υπάρχει πια) : δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι οι εκδόσεις έρασμος είναι κυρίως που έβγαλαν συστηματικά βιβλία τής κριτικής θεωρίας – (δέστε για παράδειγμα μερικούς τίτλους  εδώ, εδώ και εδώ) όλες εκείνες τίς δεκαετίες πριν γίνει η «σχολή τής φραγκφούρτης» πλατύτερα γνωστή στην ελλάδα, και εκδοθούν κάποια «μεγάλα» έργα της (όπως η διαλεκτική τού διαφωτισμού τών χορκχάϊμερ & αντόρνο) και από «μεγάλους» εκδότες
η «κίνηση» (μια που μιλήσαμε και για γκουγκλίσματα αρκετά ώς εδώ) μού δείχνει ότι σάς ενδιαφέρει, κι ας διαβάζετε (οι περισσότεροι ή) οι περισσότερες (βλέπω μόνο αριθμούς!) χωρίς να γράφετε – δεν έχει σημασία, εγώ έτσι κι αλλιώς θα συνεχίσω : και για όσες και όσους μού έγραψαν, και για όσους διαβάζετε σιωπηλοί – για μένα είναι απόλυτα κατανοητές και σεβαστές και οι δύο στάσεις – εξάλλου δεν απόβλεψα στις έτοιμες δημοφιλίες ούτε στα προσωπικά μου γραφτά, τώρα, και με αφορμή τόν μαρκούζε, θα ενδιαφερθώ για τά τέτοια ;

 

 

 

πρώτο μέρος / η μονοδιάστατη κοινωνία / κεφάλαιο 1 : οι καινούργιες μορφές ελέγχου (συνέχεια)

 

είναι χαρακτηριστικός για τή σύγχρονη βιομηχανική κοινωνία ο τρόπος που καταπνίγει τίς ανάγκες εκείνες που ζητούν απελευθέρωση – μαζί και τήν ανάγκη απελευθέρωσης από κάθε άνεση, ανάπαυση και κομφόρ – και παράλληλα στηρίζει και δικαιολογεί τήν καταστροφική δύναμη και τήν καταπιεστική λειτουργία τής κοινωνίας τής αφθονίας. Ο κοινωνικός έλεγχος γέννησε τήν ακατάπαυστη ανάγκη να παράγεται και να καταναλώνεται τό περιττό, τήν ανάγκη τής αποκτηνωτικής δουλειάς που δεν είναι πραγματικά αναγκαία, τήν ανάγκη μορφών ξεκούρασης που υποβοηθούν και οξύνουν αυτή τήν αποκτήνωση, τήν ανάγκη να διατηρούνται απατηλές ελευθερίες, όπως η ελευθερία τού ανταγωνισμού ανάμεσα σε τιμές απ’ τά πριν καθορισμένες, η ελευθερία ενός αυτολογοκρινόμενου τύπου, η ελευθερία τέλος να διαλέγεις ανάμεσα στις μάρκες και στα γκάτζετς.

περιχαρακωμένη από ένα καταπιεστικό σύνολο, η ελευθερία μπορεί να γίνει αποτελεσματικό όργανο καταπίεσης

η δυνατότητα να εκλέγεις ελεύθερα αφέντες δεν εξαλείφει ούτε τούς αφέντες ούτε τούς δούλους

κι αν τό άτομο εκδηλώνει τό ίδιο με τή σειρά του τίς ανάγκες που άλλοι τού επέβαλαν, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι αυτόνομο, απλούστατα σημαίνει ότι ο έλεγχος είναι αποτελεσματικός

ο ετεροκαθορισμός δεν αρχίζει τή στιγμή που γίνεται μαζική παραγωγή ραδιοφώνων και μηχανών τηλεόρασης, τών οποίων ο έλεγχος γίνεται εξάλλου συγκεντρωτικά. Όταν οι άνθρωποι μπαίνουν σ’ αυτή τή φάση, έχουν από πολύ πριν αλλοτριωθεί. Εκείνο που έχει τώρα σημασία είναι ότι αμβλύνεται η αντίθεση (ή η σύγκρουση) ανάμεσα στο δυνατό και στο διαδεδομένο, ανάμεσα στις ικανοποιημένες ανάγκες και στις ανάγκες που δεν έχουν ικανοποιηθεί. Αυτό που ονομάζουν εξίσωση τών τάξεων φανερώνει εδώ τήν ιδεολογική του λειτουργία : τό γεγονός ότι ο εργοδότης κι ο εργάτης βλέπουν τό ίδιο πρόγραμμα στην τηλεόραση, ότι η δακτυλογράφος ντύνεται τό ίδιο καλά με τήν κόρη τού διευθυντού της, ότι ο Νέγρος διαθέτει Κάντιλακ, κι ότι όλοι διαβάζουν τήν ίδια εφημερίδα, δεν σημαίνει κι ότι οι τάξεις εξαφανίστηκαν. Αντίθετα δείχνει μέχρι ποιο βαθμό οι καταπιεζόμενες τάξεις συμμετέχουν στις ανάγκες και τίς ικανοποιήσεις που εξασφαλίζουν τή διατήρηση τών κυρίαρχων τάξεων

μπορεί να γίνει διάκριση ανάμεσα στην ψυχαγωγία και στους εκνευρισμούς που προσφέρει τό αυτοκίνητο ; ανάμεσα στις φρικαλεότητες τής αρχιτεκτονικής και στις ανέσεις που δίνει ; ανάμεσα στη δουλειά για τήν εθνική άμυνα και στη δουλειά για να συσσωρεύουν κέρδη τά τραστ ; ανάμεσα στην προσωπική μας ηδονή και στα εμπορικά και πολιτικά συμφέροντα που σχετίζονται με τήν αύξηση τών γεννήσεων ;

βρισκόμαστε μπροστά σε μια απ’ τίς θλιβερότερες πλευρές τής αναπτυγμένης βιομηχανικής κοινωνίας : τόν ορθολογιστικό χαρακτήρα τής ανορθολογικότητάς της

στο βαθμό που μετατρέπει τόν κόσμο–αντικείμενο σε διάσταση τού ανθρώπινου πνεύματος και σώματος, η ίδια η έννοια τής αλλοτρίωσης γίνεται προβληματική. Οι άνθρωποι αναγνωρίζουν τούς εαυτούς τους στα εμπορεύματά τους, βρίσκουν τήν ψυχή τους στο αυτοκίνητό τους, στην ταινία υψηλής πιστότητας που έχουν, στο σπίτι τους με τά δύο επίπεδα, στον τεχνικό εξοπλισμό τής κουζίνας τους

σήμερα ο τεχνικός έλεγχος έχει γίνει η ενσάρκωση τής Λογικής, είναι στην υπηρεσία όλων τών ομάδων, όλων τών κοινωνικών συμφερόντων – έτσι ώστε κάθε αντίθεση να μοιάζει ακατανόητη και κάθε αντίσταση αδύνατη

η πνευματική και συναισθηματική άρνηση τού κονφορμισμού θεωρούνται σαν δείγμα νεύρωσης και αδυναμίας

τό άτομο έχει κατακτηθεί  ο λ ο κ λ η ρ ω τ ι κ ά  από τή μαζική παραγωγή και διανομή, και η βιομηχανική ψυχολογία έχει από πολύ καιρό ξεπεράσει τά όρια τού εργοστασίου

η απώλεια εκείνου τού πνεύματος όπου η αρνητική σκέψη εύρισκε τή δύναμή της – τήν κριτική δύναμη τού Λόγου – είναι τό ιδεολογικό αντίκρυσμα τής υλικής διαδικασίας με τήν οποία η βιομηχανική κοινωνία αμβλύνει και συμφιλιώνει τίς αντιθέσεις

η έννοια τής αλλοτρίωσης γίνεται προβληματική όταν τά άτομα ταυτίζονται με τήν ύπαρξη που τούς επιβάλλεται, και αφενός πραγματοποιούνται και αφετέρου ικανοποιούνται μέσα σ’ αυτήν. Η ταύτιση αυτή δεν είναι απατηλή· είναι πραγματική. Αυτή όμως η πραγματικότητα δεν αποτελεί παρά ένα ακόμα πιο προχωρημένο στάδιο αλλοτρίωσης· έγινε μ’ άλλα λόγια ολοκληρωτικά αντικειμενική – και τό αλλοτριωμένο υποκείμενο απορροφήθηκε από τήν αλλοτριωμένη του ύπαρξη : Δεν έχει πια παρά μία μόνο διάσταση, σε οποιοδήποτε τόπο και υπό οποιαδήποτε μορφή. Τά επιτεύγματα τής προόδου δεν φοβούνται μη συναντήσουν ιδεολογική αμφισβήτηση και εξάλλου αδιαφορούν για τή δικαίωσή τους : η «πλαστή συνείδηση» τού ορθολογισμού μετατράπηκε ενώπιον τών δικαστών της σε συνείδηση αληθινή

τά προϊόντα πλάθουν και καθορίζουν μια ψυχολογία. Διαμορφώνουν μια πλαστή συνείδηση που είναι ανίκανη να νιώσει τήν πλαστότητά της. Κι όταν τά προϊόντα αυτά γίνουν προσιτά σ’ ένα μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων και σε πολυπληθέστερα κοινωνικά στρώματα, τότε η δημοσιότητα δημιουργεί έναν τρόπο ζωής. Είναι ένας τρόπος ζωής καλύτερος από τόν προηγούμενο, και γι’ αυτό, επειδή είναι καλύτερος, αντιστέκεται σε κάθε ποιοτική αλλαγή. Έτσι διαμορφώνεται η  μ ο ν ο δ ι ά σ τ α τ η   σ κ έ ψ η  κ α ι   σ υ μ π ε ρ ι φ ο ρ ά

η «ριζική αλλαγή τού τρόπου σκέψης μας» βρίσκεται στον τρόπο που τό κυρίαρχο σύστημα εναρμονίζει όλες τίς ιδέες και τίς προσδοκίες μ’ αυτές που τό ίδιο παράγει, στον τρόπο που τίς απορροφά και στον τρόπο που απαλλάσσεται απ’ όσες είναι ασυμβίβαστες μ’ αυτό. Η εγκαθίδρυση αυτής τής μονοδιάστατης πραγματικότητας δεν σημαίνει ότι βασιλεύει ο υλισμός, ότι οι πνευματικές και μεταφυσικές ενασχολήσεις και οι μποέμικες εκδηλώσεις εξαφανίστηκαν. Αντίθετα, κυκλοφορούν πολλά «ας προσευχηθούμε μαζί αυτή τήν εβδομάδα», πολλά «γιατί να μη δοκιμάσουμε τόν Θεό;», πολλά Ζεν, πολύς «υπαρξισμός», πολλοί «μπήτνικς». Αυτές όμως οι μορφές διαμαρτυρίας και υπέρβασης δεν αντιμάχονται τό στάτους κβο, δεν αρνούνται. Αποτελούν μάλλον τό τελετουργικό μέρος ενός πρακτικού μπηχαβιορισμού, τήν ανώδυνη άρνησή του, αφομοιώνονται απ’ τό στάτους κβο γρήγορα κι αποτελούν μέρος τής υγιεινής του δίαιτας.

η μονοδιάστατη σκέψη ευνοείται συστηματικά από τούς χειριστές τής πολιτικής και από τούς προμηθευτές μαζικής πληροφορίας που οι χειριστές αυτοί έχουν στη διάθεσή τους

η κίνηση τής σκέψης αναχαιτίστηκε με φραγμούς που εμφανίζονται σαν όρια τού ίδιου τού Ορθού Λόγου

ο θεωρητικός Λόγος συμμαχεί με τόν πρακτικό Λόγο. Η κοινωνία μάχεται κάθε ενέργεια, κάθε εκδήλωση αντιπολιτευτικού χαρακτήρα· συνακόλουθα, οι έννοιες που εκφράζουν αυτές τίς εκδηλώσεις φαίνονται απατηλές, έχουν χάσει τή σημασία τους. Η ιστορική υπέρβαση μοιάζει πολύ με υπέρβαση μεταφυσική, για τήν επιστήμη λοιπόν και τήν επιστημονική σκέψη είναι ύποπτη.

η «απάτη τού Λόγου» είναι ο Λόγος που εξυπηρετεί, όπως τό έχει κάνει συχνά μέχρι σήμερα, τά συμφέροντα τής καθεστηκυίας τάξης

έρχεται σε σύγκρουση με τήν ελεύθερη σκέψη και συμπεριφορά όταν αυτή προσπαθεί να διασταλεί από τή δοσμένη πραγματικότητα και να συλλάβει τίς απαγορευμένες εναλλακτικές λύσεις. Ο θεωρητικός και ο πρακτικός Λόγος, ο ακαδημαϊκός και ο κοινωνικός μπηχαβιορισμός έχουν κοινό πεδίο δράσης : τήν εξελιγμένη κοινωνία όπου η επιστημονική και τεχνική πρόοδος γίνεται όργανο καταπίεσης

ο όρος «πρόοδος» δεν είναι ουδέτερος όρος· είναι μια κίνηση προς σκοπούς ειδικούς που τούς καθορίζουν οι διάφοροι τρόποι βελτίωσης τής ανθρώπινης ζωής. Η προχωρημένη βιομηχανική κοινωνία βρίσκεται κοντά στο στάδιο εκείνο όπου, αν διαρκέσει η πρόοδος, η τωρινή διεύθυνση και οργάνωσή της θα αναστατωθούν. Τό στάδιο αυτό θα έρθει όταν η υλική παραγωγή θα αυτοματοποιηθεί σε τέτοιο βαθμό που θα είναι δυνατό να ικανοποιηθούν όλες οι βασικές ανάγκες, με χρόνο εργασίας ελάχιστο

στο επίπεδο αυτό, η τεχνική πρόοδος θα υπερφαλαγγίσει τό χώρο τής αναγκαιότητας όπου ήταν μέσο εκμετάλλευσης και καταπίεσης, και όπου η λογική της περιοριζόταν σε καλούπια. Η τεχνολογία τότε θα υποταχτεί στο ελεύθερο παιχνίδι τών δυνατοτήτων τού ανθρώπου στην πάλη για τήν ειρήνευση τής φύσης και τής κοινωνίας. Ο Μαρξ ένα τέτοιο στάδιο οραματιζόταν όταν μιλούσε για τήν «κατάργηση τής εργασίας»

μια ποιοτική μεταβολή θα απαιτήσει ακόμα τή μεταβολή τών τεχνικών βάσεων που στηρίζουν αυτή τήν κοινωνία – τών τεχνικών βάσεων που επιτρέπουν στους οικονομικο–πολιτικούς θεσμούς να επιβάλλουν στον άνθρωπο μια «δεύτερη φύση». Η τεχνική τής βιομηχανοποίησης είναι τεχνική πολιτική, και, σαν τέτοια, έρχεται σε άμεση αντίθεση με τούς στόχους τού Λόγου και τής Ελευθερίας

σ’ αυτό τό στάδιο αντί για αφθονία και ελευθερία έχουμε εισβολή τής καταπίεσης σ’ όλες τίς σφαίρες τής ατομικής ζωής, ενσωμάτωση από μέρους της κάθε αντίθετης τάσης, και απορρόφηση όλων τών κινημάτων ιστορικής αμφισβήτησης. Ο τεχνολογικός ορθολογισμός εκδηλώνει τόν πολιτικό του χαρακτήρα όταν γίνεται ο μέγας αγωγός τής τελειότερης καταπίεσης, οικοδομώντας έναν βαθειά ολοκληρωτικό κόσμο

(συνεχίζεται)
© για τή μετάφραση : «herbert marcuse / ο μονοδιάστατος άνθρωπος» μετάφραση μπάμπη λυκούδη / εκδόσεις παπαζήση 1971
1η έκδοση : one–dimensional man © boston : beacon 1964 (και : 1968, 1991 με καινούργια εισαγωγή τού douglas kellner)

 

 

       

 

 

 

σύνδεσμοι :

η international marcuse society, κατάλογος με βιβλία τού μαρκούζε στα ελληνικά, η σελίδα του από τό σάιτ τού douglas kellner τό αφιερωμένο στην κριτική θεωρία (και η εισαγωγή τού ίδιου για τόν μαρκούζε εδώ)

 

 

 

  

  

 
     marcuse@history.ucsb.edu

 

 

 

 

 

Advertisements

13 Σχόλια »

  1. χάρη, σου αφήνω μια καλησπέρα γιατί αυτό το διάστημα σε διαβάζω σιωπηλά (όπως λες και συ πιο πάνω), λόγω έλλειψης χρόνου και δραματικών εξελίξεων στα δικά μου θέματα 😦

    βέβαια, οι τελευταίες σου αναρτήσεις σηκώνουν πολλή συζήτηση, αλλά όλο και κάπου θα βρούμε τις αφορμές για να την κάνουμε. εξάλλου, έρχεται καλοκαίρι και μια βόλτα στους κήπους είναι ό,τι πρέπει για τα ζεστά βράδια 🙂

    τα λέμε

    Σχόλιο από Post.Scriptum.Inter-Action. — 30 Μαΐου 2010 @ 6:22 μμ | Απάντηση

  2. να πάνε όλα καλά εύχομαι psi-a

    (κι έχουμε καιρό για βόλτες 😀 )

    Σχόλιο από χαρη — 30 Μαΐου 2010 @ 6:33 μμ | Απάντηση

  3. Καλημέρα Χάρη μας! Άκουσα σιωπηλός και ήρθα (και η άλήθεια είναι ότι τριγυρνάω από ‘δω συχνά μεν σιωπηλά δε…)

    Βασικά, έρχεται μέσα στην εβδομάδα ο George Katsiaficas (ένας εκ των μαθητών του Marcuse που θα δώσει τρεις ομιλίες στις 1,2 και 4 Ιουνίου) και σκέφτηκα ότι ίσως σε ενδιαφέρει…

    Μια μικρή ιδέα από για τον Katsiaficas από το μπλογκ critical psychology:

    «Όταν οι άνθρωποι εναντιώνονται στις συνόδους των ελίτ, προκύπτει μια ενστικτώδης δυναμική αλληλεγγύης και αγώνα. Οι εμπειρίες που βιώνονται σε τέτοιες στιγμές είναι συχνά εμπειρίες ζωής –όπως οι φιλίες και οι ταυτότητες που δημιουργούνται κατά τη διάρκεια τέτοιων ενεργειών. Ίσως ακόμη πιο σημαντικό είναι πως αυτές οι ενέργειες συσσωρεύουν ενέργεια που μπορεί να αποκρυσταλλωθεί ως ένα ‘eros effect’ [η επίδραση του έρωτα], το ξαφνικό ενστικτώδες ξύπνημα μιας μαζικής αντίθεσης στις υπάρχουσες εξουσίες. Φτάνουν στ’ αυτιά μας παραδείγματα εξέγερσης, που περνώντας τα εθνικά σύνορα ωθούν σε δράση σε προηγουμένως ήσυχες περιοχές. Πιο εμφανές στις συνδεόμενες σε παγκόσμιο επίπεδο εξεγέρσεις του 1968, το παράδειγμα της επίδρασης του έρωτα συνεχίζει να ωθεί σε πολιτικές αλλαγές. Ούτε η ένοπλη εξέγερση ούτε η γενική απεργία, αλλά η μαζική διεκδίκηση του δημόσιου χώρου, μ’ ένα κύμα που κατακλύζει ολόκληρες περιοχές και ξεσπά με πρωτοφανή ένταση, η άρνηση των ανθρώπων να επιστρέψουν όπως συνήθως στις δουλειές τους, μέχρι να γίνουν κάποιες αλλαγές, συνιστά μια νέα τακτική στο οπλοστάσιο των λαϊκών κινημάτων. Η παγκόσμια επίδραση του έρωτα –η δυναμική επανάσταση των ανθρώπων που εξαναγκάζει το παγκόσμιο σύστημα σε μια συστημική αλλαγή των δομών του- μπορεί να είναι το όχημα για την επερχόμενη απελευθέρωση του ανθρώπινου είδους από τις κληρονομημένες και ξεπερασμένες δομές κοινωνικής οργάνωσης που σήμερα συνεπάγονται μια μιζέρια για τόσα πολλά ανθρώπινα όντα. Το να βασιστούμε απλώς στην εμφάνιση μιας παγκόσμιας επίδρασης του έρωτα προκειμένου να υπάρξει ένας μετασχηματισμός του παγκόσμιου συστήματος είναι κοντόφθαλμο. Όμως και το να αγνοήσουμε την αποτελεσματικότητά της ως ενός οχήματος κοινωνικών μετασχηματισμών θα σήμαινε ότι αγνοούμε τη δυναμική των προηγούμενων 40 χρόνων μηντιακής κουλτούρας».

    και περισσότερα εδώ:

    http://www.eroseffect.com/

    Ελπίζω να σε δω εκεί 🙂
    Την καλημέρα και τα φιλιά μου!

    Σχόλιο από silentcrossing — 31 Μαΐου 2010 @ 12:45 μμ | Απάντηση

  4. γεια σου Silent, το μόνο που μπορώ τώρα να πω είναι ότι αυτό είναι καταπληκτικό ( : cataplictik 😀 !! ) : τον ήξερα τόν Κατσιαφίκα από το βιβλίο του «The Battle of Seattle», που το’χα παραγγείλει πριν από χρόνια, και μάλιστα σκόπευα πάντοτε να (μεταφράσω και να) ανεβάσω μερικά δοκίμια από κει (ο Κ. έχει την επιμέλεια, γράφουν διάφοροι για το πρώτο εκείνο κίνημα – και το βιβλίο δίνει μια εξαιρετική εικόνα και για την ανατρεπτικότητα (τού καλύτερου τμήματος) τής αμερικανικής διανόησης και κοινωνίας – καλό μαθηματάκι για τον υφέρποντα ρατσισμό και την ωραιοπάθεια τής ελληνικής διανόησης και κοινωνίας μας – που εφησυχάζει κατατάσσοντας συλλήβδην αμερικανούς (ή και γερμανούς) στους «εχθρούς» της – αυτός είναι κι ένας λόγος που ανεβάζω αυτήν την εποχή έναν εβραιο-γερμανο-αμερικανό φιλόσοφο, αν κατάλαβες!) αλλά επειδή ειναι και (λογικά) σεμνός, δεν είχα μάθει γι’ αυτόν τίποτα απ’ όλα αυτά που μού λες τώρα : δεν ήξερα ας πούμε ότι θεωρεί τόν εαυτό του μαθητή τού μαρκούζε – αν και ξέρουμε ότι η διδασκαλία εκείνου άφησε (ευτυχώς…) γερές ρίζες στην αμερικάνικη κοινότητα διανοουμένων- τουλάχιστον) Σ’ ευχαριστώ λοιπόν πολύ για τον σύνδεσμο προς την σελίδα του 🙂 (θα πάω εκεί πολλές φορές γιατί είναι εξαιρετική σελίδα) : Kαι επιτέλους κάποιος επανέρχεται και ξαναθυμάται κι εκείνες τις φοβερές φοιτητικές εξεγέρσεις στην κορέα το ’80 (πόσα «πολυτεχνεία» δεν γίναν εκεί τότε – θυμάμαι και την τελική φοβερή εισβολή τού στρατού στο πανεπιστήμιο, και – πιο πριν – τις μανάδες που σκαρφάλωναν τις μάντρες για να βοηθήσουν τα παιδιά που ‘τανε κλεισμενα μέσα) – και ίσως να θυμάσαι και τις φοβερές φοιτητικές διαδηλώσεις που είχαν προηγηθεί, όπου η αστυνομία κατάβρεχε τα παιδιά με μάνικες, αυτά κάθονταν στον δρόμο τυλιγμένα στα μπουφάν τους (κορίτσια και αγόρια – υπήρχανε πολλά κορίτσια εκεί) και μόλις ο «καταιγισμός ύδατος» σταμάταγε για λίγο, ξέσπαγε μια φοβερή βροχή από μολότωφ που τα παιδιά βγάζανε άθικτα από τα μπουφάν τους : άστραφτε το σύμπαν φωτιά! Λοιπόν, νά που ο Κατσιαφίκας είναι εκεί τώρα και μελετάει τα γεγονότα!

    Σ’ ευχαριστώ πραγματικά πολύ για (το σχόλιο και) τον σύνδεσμο. Θα επανέλθω (είπαμε), αλλά νά κι ένα πρώτο βίντεο που βρήκα – και θα το βάλω και στο vodpod μου – με τον ίδιο να μιλάει γι’ αυτά και που δείχνει και εικόνες από πολλές φοιτητικές εξεγέρσεις, ανα τήν υφήλιο :

    (Ασφαλώς θα ειδωθούμε εκεί – εγώ Παρασκευή όμως μόνο θα μπορώ (δυστυχώς))

    φιλιά Σιωπηλέ 💡 🙂

    Σχόλιο από χαρη — 31 Μαΐου 2010 @ 4:40 μμ | Απάντηση

  5. Χάρη δεν είχα ιδέα για όσα περιγράφεις σχετικά με τις φοιτητικές εξεγέρσεις (ντροπή μου), τα περιγράφεις όμως πολύ παραστατικά, σαν να ήσουν εκεί! Δύσκολη μέρα να μιλάει κανείς για κινήματα και διαδηλώσεις, είναι από τις μέρες που αισθάνομαι ότι η ιστορία μας κοροϊδεύει κατάμουτρα. Τέλος πάντων, μετά και τη σημερινή διαδήλωση στην πρεσβεία θα έχουμε να πούμε πολλά…

    Υ.Γ. Το βίντεο τι απέγινε; Πριν μερικά λεπτά είδα τον σύνδεσμο (ή μου φάνηκε;) αλλά εξαφανίστηκε 😦

    Σχόλιο από silentcrossing — 31 Μαΐου 2010 @ 4:50 μμ | Απάντηση

    • Silent γράφαμε συγχρόνως

      προσπαθούσα όλη τήν ώρα να κάνω τον σύνδεσμο κανονικό βίντεο… Μπα, τζίφος 👿 Όπως θα δεις λοιπον παρακάτω ξαναβάζω απλώς τον σύνδεσμο

      btw δεν γράφεις και πού θα μιλήσει ακριβώς ο Κατσιαφίκας;

      φιλάκια

      (οι «ζωντανές» περιγραφές είναι φυσικά από αυτά που έβλεπα στην τιβι (έχει και μερικά καλά…) Καλά, εσύ είσαι μικρός για να τα θυμάσαι, τότε ή γεννιόσουνα ή ήσουνα βρέφος) 😆 😆

      Σχόλιο από χαρη — 31 Μαΐου 2010 @ 5:00 μμ | Απάντηση

  6. (δεν ξέρω γιατί δεν μού το βγάζει το βίδεο 😦 Άλλη μια προσπάθεια λοιπόν: )

    Σχόλιο από χαρη — 31 Μαΐου 2010 @ 4:51 μμ | Απάντηση

  7. τίποτα 😦 😥 😯

    δοκιμάζω με το embed τώρα :

    (για την περίπτωση που δεν το ανεβάσει και πάλι, παραθέτω απλώς τον σύνδεσμο : )

    http://video.google.com/videoplay?docid=240945485861016019&hl=en#

    πολλές αλλαγές έχει κάνει εσχάτως η γουγλ #γρχρμφ@!@#$

    (τι τραβάμε…)

    Σχόλιο από χαρη — 31 Μαΐου 2010 @ 4:55 μμ | Απάντηση

  8. Μπορείς να δεις τις ομιλίες αναλυτικά εδώ:

    http://criticalpsygreece.org/2010/05/31/george-katsiafikas/

    και θα τα πούμε αναλυτικότερα μετά (το βίντεο και τη διαδήλωση)

    Καλή μας δύναμη Χάρη

    Σχόλιο από silentcrossing — 31 Μαΐου 2010 @ 5:08 μμ | Απάντηση

  9. θενξ σάιλεντ 🙂

    βεβαίως θα τα πούμε – καλή μας δύναμη δε λες τίποτα…

    Σχόλιο από χαρη — 31 Μαΐου 2010 @ 5:21 μμ | Απάντηση

  10. […] μονοδιάστατης σκέψης η ιστορία αυτή (βλ. ας πούμε : «βρισκόμαστε μπροστά σε μια απ’ τίς θλιβερότερες πλευ…  κλπ, κλπ.) Για επόμενο λοιπόν ανέβασα ένα παλιότερο […]

    Πίνγκμπακ από τρεις σε λεωφορείο (περί εβραίων παλαιστινίων και φαντασίας) « σημειωματαριο κηπων — 24 Ιουνίου 2010 @ 3:33 πμ | Απάντηση

  11. […] 1ου κεφάλαιου (από τό πρώτο μέρος) βρίσκονται εδώ και εδώ) Κριτική θεωρία, κλασικά κείμενα Herbert Marcuze ← Theodor […]

    Πίνγκμπακ από Herbert Marcuze – ο Μονοδιάστατος Άνθρωπος « Κομμουνιστικό Ρεύμα — 24 Ιανουαρίου 2011 @ 4:06 μμ | Απάντηση

  12. Reblogged στις Greek Canadian Literature.

    Σχόλιο από vequinox — 16 Νοεμβρίου 2016 @ 9:51 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: