σημειωματαριο κηπων

30 Απριλίου 2010

ελληνική απομόνωση ελληνικό παλούκωμα

 

  

 

τό άκουσα (προχτές) (επιτροχάδην διατυπωμένο και με τίς αναμενόμενες, θολώνουσες τά νερά, δέουσες και ένοχες λακωνικότητες) στην τηλεόραση, διάβασα (επίσης) τήν είδηση στο no budget, και ο γατουλέας (επίσης προχτές) ανέλυσε κατά τή γνώμη μου κάποιες πλευρές τού ίδιου φαινομένου λογικότατα και ψυχραιμότατα : αυτά που ακολουθούν συνεπώς δεν είναι για ενημέρωση, είναι προσωπική έκφραση (ψυχραιμότατης) αηδίας και (ψυχραιμότατου) θυμού :

δεν είμαστε όλοι σε οποιαδήποτε χώρα τό ίδιο – δεν ζούμε τά ίδια – (τώρα με τήν συγκεκριμένη επιτήρηση θα τό ζήσουμε στην κυριολεξία αυτό τό «διαφορετικό» (αν δεν τού αντισταθούμε φυσικά μ’ έναν όμοιο τρόπο) – και δεν αντιστεκόμαστε όλοι βέβαια στα ίδια – ούτε έχουμε όλοι τήν ίδια «ιστορία».  Η καταραμένη λέξη συνωστισμός που έκανε ανθελληνικό τό βιβλίο ιστορίας τής κυρίας ρεπούση, δεν ήταν κατά τή γνώμη μου μόνο απόδειξη τού πόσο διαφορετικά διαβάζουμε τίς λέξεις, τήν ιστορία, και τόν εαυτό μας : εμπεριείχε κι ένα σαδομαζοχιστικό στοιχείο που διέφυγε νομίζω όλων τών αναλύσεων : σίγουρα βέβαια μια περιγραφή ζωντανότερη που θα έλεγε «ο ελληνικός πληθυσμός στριμώχτηκε και τσαλαπατήθηκε στην αποβάθρα και τό αποτέλεσμα τής φριχτής συμπεριφοράς τών τούρκων ήταν τό να χτυπάει και να σπρώχνει ο ένας έλληνας τόν άλλον για τό ποιος θα πρωτομπεί στο καράβι, και να πετάει η μια μάνα τήν άλλη στη θάλασσα για τό ποια θα πρωτοσώσει (τήν εαυτή της ή) τό παιδί της – χωρίς να υποψιάζονται ότι αυτό που θα συναντούσαν στα νησιά στα οποία προσδοκούσαν να κατέβουν θα ήταν μια εντελώς παρόμοια κλωτσοπατινάδα, κι ένα παρόμοιο ξαναπέταγμα στη θάλασσα, και μια αντικατοπτρική (σε σχέση με κείνην τών τούρκων) περιφρόνηση μετά ύβρεων απ’ τή μεριά τώρα τών ελλαδιτών – που καμία διάθεση δεν είχαν να τούς παρακολουθήσουν ψύχραιμα να συνωστίζονται μετά στα λιμάνια τους, τής μυτιλήνης ή τού πειραιά» θα ήταν βέβαια περισσότερο πιστή στην εθνική ιστορία, ασχέτως τού πόσο παιδαγωγική μπορεί να επιχειρηματολογεί κανείς αενάως ότι θα ήτανε… Αλλά πάντως δεν (πιστεύω πως) ήτανε αυτός ο λόγος που επισημάνθηκε με τόσο βίαιο και υβριστικό και συκοφαντικό τρόπο η έλλειψη αυτής τής οπτικής…

αυτή η (όχι και τόσο) υπόγεια (και σχεδόν πανεθνικής εμβέλειας) παραδοχή ότι μάς αρέσει η βία στην ιστορία, ευθυγραμμίζεται αρμονικότατα με τήν ανοχή που έχουμε (σχεδόν πανελληνίως) προς τήν βία στην ίδια τήν ζωή μας – φτάνει να ‘ναι (βέβαια) μακριά από μάς… Εκεί κατά τή γνώμη μου βρίσκεται και η αιτία για τό γεγονός πως δεν έγιναν ποτέ ογκώδεις και πολυπληθείς και μαζικές διαμαρτυρίες από μεριάς τού ελληνικού πληθυσμού, για τά όσα βάρβαρα και βασανιστικά και φονικά είδαμε και ακούσαμε να επιβάλλουν κατά καιρούς συν-ιθαγενείς μας σε μετανάστες… Τό ίδιο μακριά από μάς ισχύει βέβαια και για μάς τούς ίδιους προς εμάς τούς ίδιους όταν τά πράγματα είναι πιο στριμόκωλα, και υπάρχει ας πούμε ένα δικτατορικό καθεστώς που «νομιμοποιεί» τήν αδιαφορία ελλήνων προς έλληνες (πλέον) – αν τήν επίδειξη και τής παραμικρής αλληλεγγύης πρόκειται να ακολουθήσει «ταράτσα και απομόνωση». Όσοι έζησαν μέσα στη χούντα και αντιστάθηκαν με οποιονδήποτε τρόπο στην «λογική της» έχουνε να τό λένε για τήν απόλυτη αδιαφορία τού «μέσου πληθυσμού» προς όσους βασανίζονταν στην ταράτσα τής οδού Μπουμπουλίνας 18…

υπάρχει μια μαρτυρία τήν οποία θέλω να παραθέσω λοιπόν τώρα εδώ σχετικά με τήν οδό μπουμπουλίνας ειδικά – ίσως γιατί τά περί εάτ-εσά έχουν γίνει κάπως γνωστότερα… Τήν είχα βέβαια στο μυαλό μου διαρκώς όταν ανέβαζα τήν προηγούμενη ανάρτηση τήν αφιερωμένη στην επέτειο τής 21ης, και ειδικά όταν ανέφερα τό βιβλίο τής Κίττυς Αρσένη, αλλά νομίζω ότι τώρα θέλω πραγματικά να τήν πω παρόλο που θα τήν πω από μνήμης… (και για παρηγοριά – αν είναι – σάς υπόσχομαι κάποτε να ανεβάσω ανάρτηση ειδικά γι’ αυτό τό βιβλίο και τήν δημιουργό του : )

 

 

 

: όταν τελειώνουν τά βασανιστήρια τής καθεμιάς (και τού καθένα) τελειώνει και η απομόνωση – κανείς δεν ξέρει ύστερα από πόσες βδομάδες ή μήνες θα γίνει αυτό, αλλά κάποτε θα γίνει : θα σέ πάρουν από τό μικρό σκοτεινό κελί θα σέ σύρουν αιμόφυρτη αν δεν έχουν κλείσει ακόμα καλά οι πληγές, και θα σέ πετάξουν στον μεγάλο θάλαμο με τίς άλλες… Τότε θα δεις και ποιες άλλες είχανε συλληφθεί εκτός από σένα, ποιές περάσανε τά ίδια, και ποιές σέ ακούγανε τόσον καιρό να ουρλιάζεις από τήν ταράτσα… Θα συναντήσεις παλιές γνωστές πιθανόν, θα κάνεις και νέες φιλίες εξίσου… Όλες θα σέ φροντίσουν, θα σέ περιποιηθούν, θα επαναλάβουν τώρα για σένα ό,τι έγινε και για τίς ίδιες δηλαδή όταν ανέβηκαν από τήν απομόνωση στον θάλαμο… Και θα ‘ταν σχεδόν ειδυλλιακή η κατάσταση, και δεν θα σ’ ένοιαζε καν πόσο θα κρατήσει πλέον η κράτηση στην ασφάλεια, αν δεν προέκυπτε ένα νέο βασανιστήριο : ακίνητες και σιωπηλές ακούτε κάθε βράδι άλλους που βασανίζονται – όσο κι αν οι ασφαλίτες έχουν μέσα στο ταρατσάκι δίπλα τους μια μηχανή μεγάλου κυβισμού και τήν ανάβουν για να σκεπάζει κάπως τόν θόρυβο (υπάρχουν και γείτονες, η μπουμπουλίνας βρίσκεται σε πυκνοκατοικημένη περιοχή, και όσο να ‘ναι…) : (όταν είχε έρθει η ώρα τής Κίττυς να τούς δει στο καμαράκι ν’ ανάβουν τήν μηχανή, έγραψε με τή συγκλονιστική της λιτότητα : «και τότε φοβήθηκα, τότε φοβήθηκα πραγματικά πολύ») :

μια νύχτα λοιπόν καταλάβανε πως ήτανε ένας φίλος τους αυτός που ούρλιαζε… Δεν θυμάμαι αν είναι γι’ αυτόν, ή για κάποιον άλλον φίλο της με καταγωγή από τήν κέρκυρα, που η αρσένη κάνει (σε ένα άλλο σημείο τού βιβλίου της) τήν (καταπληκτική) παρατήρηση : «η κερκυραϊκή προφορά τού Τάδε εξαφανιζότανε όταν ούρλιαζε»). Εκείνη τή φορά πάντως περιγράφει τή δική της αποκλειστικά κατάσταση : τό λέει με συντριβή – ότι τό έλεγε δηλαδή, και τό φώναξε μέσα στον θάλαμο κιόλας, χωρίς καμιά αναστολή κανέναν δισταγμό, καμιά ενοχή : Να πεθάνει! Και τό ξανά ‘πε, και με συντριβή ομολογεί ότι τό ήθελε πραγματικά εκείνη τήν ώρα για τόν φίλο της που τόν άκουγε να ουρλιάζει, με όλη τήν καρδιά της και τήν δύναμη και τήν ειλικρίνεια : Να πεθάνει!

 

  

 

 

άκουσα ότι ο μετανάστης έχει πάθει γάγγραινα εσωτερικά από τό παλούκωμα στο οποίο τόν υποβάλλανε οι έλληνες πολίτες και ιθαγενείς. Δεν ξέρω αν έχει νόημα να τού ευχηθώ να μπορέσει να ζήσει… Θρήσκα δεν ήμουν ποτέ… Έχω πιάσει πάντως τόν εαυτό μου να εύχεται από μέσα του, για τούς βιαστές του, και όχι για να γλιτώσουν τίποτα, αυτοί, ναι, να πεθάνουν…

 

 

 σημείωση (σημαντική) : πρόσθεσα χτες τά tags (που δεν είχα βάλει ώς σήμερα στις αναρτήσεις μου) πιο πολύ γιατί μού αρέσει (αισθητικά) αυτό τό συννεφάκι στην δίπλα στήλη, τό tag cloud : μέ περίμενε η ίδια έκπληξη που είχα και όταν ανέβασα τό ποστ περί fucking και μαλακίας, και τώρα (που συμπεριέλαβα ως tag στο ποστ περί νεοφασισμών τήν αμαρτωλή αυτή έκφραση ερωτικού προσανατολισμού)… : η εταιρεία που μάς φιλοξενεί αρνήθηκε αφενός να αναρτήσει τήν αμαρτωλή λέξη ως tag στο συννεφάκι, αφετέρου δε, βλέπω έκτοτε (όπως έβλεπα και όταν ανέβασα εκείνο τό ποστ) μονίμως τό κίτρινο θαυμαστικό ! με τήν συμπλήρωση υπάρχει σφάλμα στη σελίδα, κάτω-κάτω στο μπλογκ – για να μού υπενθυμίζει τήν αμαρτία μου… Δεν είναι ειλικρινής όμως, ούτε δείγμα ευφυίας τελικά, η έκπληξή μου… Ο μαρκούζε όταν έγραφε τόν μονοδιάστατο άνθρωπο ή τό έρως και πολιτισμός επισημαίνοντας τόσο τήν μονολιθικότητα τής σκέψης που «χρειάζεται» ο σύγχρονος άνθρωπος για να «επιζήσει» – όσο και τό μίσος προς τόν έρωτα που «χρειάζεται» ο πολιτισμένος άνθρωπος για να αντέξει τήν (βίαιη) κοινωνία (που ο ίδιος δημιούργησε) – ούτε εμπνεόταν από καμιά ειδική ελληνική πραγματικότητα ούτε μιλούσε συγκεκριμένα και ειδικά για τήν ελλάδα : για τόν κόσμο μας, και μάλιστα τόν ανεπτυγμένο, μιλούσε… Ο πουριτανισμός που προκύπτει, και που τόν λουζόμαστε όπως βλέπουμε θέλοντας και μη, ακόμα και σ’ έναν χώρο ελευθερίας (τού λόγου) όπως υποτίθεται ότι είναι τό ίντερνετ, μάς ενοποιεί εντέλει αναγκαστικά και στο κυνήγι μαγισσών και στα παλουκώματα μεταναστών – με βάση τόν, ερωτικής πάντα κατεύθυνσης βιασμό (ο οποίος είναι εξάλλου πάντα ταπεινωτικός αλλά πάντα και μόνο για τό θύμα…), (δεν νομίζω να νομίζει κανείς δηλαδή ότι οι βάρβαροι ντρέπονται…) Ίσως πάντως και η βαρβαρότητα και η βλακεία να ενοποιήσει κάποτε εξίσου και τή συνείδησή μας και τό θυμικό μας και τόν θυμό μας…

κοιτάξτε λοιπόν καλά τό κίτρινο θαυμαστικό γιατί σε λίγες μέρες θα υποκύψω κι εγώ στην εντολή λογοκρισίας και θα τής βάλω σεμνό βρακί (μ’ έναν αστερίσκο δηλαδή (fu*k) ) τής λέξης – για να φύγει… – διότι μ’ ενοχλεί (τό θαυμαστικό!)

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

21 Σχόλια »

  1. Ένα έχω να πω μόνο: γάμησε τα…

    Σχόλιο από tsironakos — 30 Απριλίου 2010 @ 1:52 μμ | Απάντηση

  2. Δημήτρη, τι να πρωτοκάνουμε σ΄αυτή τη ζωή…

    Σχόλιο από χαρη — 30 Απριλίου 2010 @ 7:10 μμ | Απάντηση

  3. χάρη, βιαστικό σχόλιο: επειδή πολλά γράφονται σχετικά με το περιστατικό στα Χανιά (με όση αξιοπιστία μπορεί να έχουν και σόρρυ που σε στέλνω στη Ζούγκλα με τον Ταρζάν), να θυμίσω και μια ιστορία από το πρόσφατο παρελθόν.

    ΥΓ. Δε βλέπω κανένα θαυμαστικάκι πουθενά, μήπως είναι ορατό μόνο στον κάτοχο του μπλογκ κι όχι στον επισκέπτη;

    Σχόλιο από head charge — 30 Απριλίου 2010 @ 10:18 μμ | Απάντηση

  4. το ξέρω, Head, ότι έτσι θα προσπαθήσουν εφεξής (και έγιναν προσπάθειες κι απ’ την αρχή άλλωστε) να το πλασάρουν… εξάλλου, όταν, όπως λέει κι ο γατουλέας στο λινκ που παραπέμπω, είναι παραπάνω από σίγουρο ότι οι δράστες είναι έλληνες, βολεύει από κάθε άποψη να πιστέψουμε ότι ο άνθρωπος έβαλε μόνος του τό σκουπόξυλο στον πρωκτό του και μόνος τό έσπρωξε ώσπου να τρυπήσει έντερο σηκώτι και πνεύμονες και να σταματήσει λίγο πριν τού βγει απ’ το στόμα… (και επίσης χτύπησε μόνος του το κεφάλι του και το στήθος του, ώστε ν’ αναγκαστεί να πάει στο νοσοκομείο, αρχικά, γι’ αυτά και μόνο τα χτυπήματα: ) την άλλη πληγή προσπάθησε δλδ να την κρύψει – κι ένα θλιβερό συμπέρασμα περί ισότητας που βγαίνει, είναι ότι δεν ντρέπονται μόνο οι γυναίκες συνήθως όταν υποστούν (κάθε είδους) βία αλλά και οι άντρες…- Οι γιατροί στη συνέχεια (για να συνεχίσω λίγο τη φρίκη) βρήκαν μόνοι τους από εξετάσεις που τού κάνανε ένα υπόλειμα από τό σκουπόξυλο να’χει σφηνωθεί στους πνεύμονές του, και σε μεταγενεστερη ανακοίνωση άκουσα ότι κινδυνεύει πλέον ο άνθρωπος κι από γάγγραινα

    προσωπικά άκουσα εντελώς τυχαία την είδηση στην τηλεόραση ξημερώματα, και έκτοτε την έχουνε θάψει – εμ βέβαια, έχουμε και τα οικονομικά μας…

    το άλλο στο οποίο με στέλνεις το είχα ακούσει, κι είναι επίσης φριχτό : και δημόσιο λυντσάρισμα επιπλέον εκείνο –

    σε πληροφορώ πάντως ότι την επομένη (κι επειδή είχα σκοπό ν’ ανεβάσω το ποστ) παρακολούθησα όλες τις ειδήσεις – λοιπόν το γεγονός σαν να’χε εξαφανιστεί, δεν υπήρχε πουθενα. Προφανώς τα σαΐνια μας οι δημοσιογράφοι πίστεψαν την «εκδοχή ταρζάν» – και πολύ φοβάμαι ότι μ’ αυτές τις εκδοχές θα περπατάμε μέσα στην (οικονομική και άλλη) μιζέρια που μάς επιφυλάσσεται πλέον

    Σ’ ευχαριστώ για τα λινκ και όλο σου τον κόπο, ήθελα να τα έχω βέβαια (και ειδικά εντός των σχολίων) εδώ

    Για το θαυμαστικάκι τι να σου πω; Την χρειαζόμουνα την πληροφορία πάντως για τό πώς το βλέπετε εσείς οι επισκέπτες!
    Προφανώς η wordprs εμένα προειδοποιεί, και δεν ξέρω και τι ακριβώς σημαίνει το θαυμαστικό. Αν θα βάλω βρακί στα fuck θα ενημερώσω κι εγώ για τις εξελίξεις 😉

    φιλιά, και εύχομαι να το πιούμε επιτέλους αυτό το κρασί (άντε και μπύρα!) μαζί να πάνε κάτω και τα φαρμάκια 🙂

    Σχόλιο από χαρη — 1 Μαΐου 2010 @ 3:44 πμ | Απάντηση

  5. α, και να μην το ξεχάσω : (για όσες/όσους μπήκαν δλδ και διάβασαν την ανάρτηση από την πρώτη μέρα) : έχω κάνει update με την μαυρόασπρη φωτογραφία τής Κίττυς Αρσένη και τού εξωφύλλου τού βιβλίου της – καθώς για εντελώς υποκειμενικούς και αντικειμενικούς λόγους (που θα΄λεγε και κάποιος φίλος…) δεν γινόταν να τις ανεβάσω από την αρχή

    η φωτογραφία τής ίδιας τής Κίττυς Αρσένη όπως «λέει» και ο κέρσορας αν την «περιηγηθεί» είναι περίπου από την εποχή τής αντιδικτατορικής της δράσης (Οι υπόλοιπες λεπτομέρειες στην ειδική ανάρτηση που θα κάνω για την ίδια, και η οποία, αν πάνε όλα καλά θα έχει και μια άγνωστή της συνέντευξη σε βίντεο…)

    αυτά για σήμερα, σάς φιλώ 😀

    Σχόλιο από χαρη — 1 Μαΐου 2010 @ 4:00 πμ | Απάντηση

  6. Παρελθοντολαγνώ κατά πάσα πιθανότητα, αλλά πόσο άχαρα μοιάζουν τα βασανιστήρια της σήμερον μπροστά σ’εκείνα του χθες…

    Ξαπλωμένοι στην προκρούστια κλίνη των spreads, με υπόκρουση τη θάλασσα του Καστελόριζου αντί αναμένης μηχανής.

    Άσχετο: σ’αυτή τη φωτογραφία, η Αρσένη θυμίζει τόσο την Άννα Μανιάνι.

    Μανιάνα.

    Σχόλιο από undantag — 1 Μαΐου 2010 @ 1:14 μμ | Απάντηση

  7. αλλά πολύ ομορφότερη ε; (σχετικό, Εξαιρετικέ…)

    μανιάνα και καλωσήρθες στους κήπους
    😀

    Σχόλιο από χαρη — 1 Μαΐου 2010 @ 5:31 μμ | Απάντηση

  8. Πέρασα λίγο από τους κήπους μπας και μυρίσω λίγο άνοιξη εδώ, μιας κι έξω μας τη μαύρισαν φέτος, αλλά καθώς φαίνεται (μετά και από τις αναλυτικότατες περιγραφές στα σχόλια!) δεν θα έχουμε ψυχική ανάταση φέτος 🙂

    (για την ακρίβεια περνάω συχνά από τελευταία, νυχτοπερπατώντας, αλλά πάντα οι σκηνές αυτές εγείρουν συναισθήματα που μπλοκάρουν το γράψιμο…)

    Έχω γνωρίσει στη ζωή μου ανθρώπους που έχουν βασανιστεί-δεν εννοώ ψυχικώς και συναισθηματικώς ή εν γένει μεταφορικώς- τους έχουν σπάσει χέρια και πόδια και παϊδια και τους έχουν βιάσει, σε αστυνομικά τμήματα, φυλακές, οικογένειες. Ποτέ δεν ‘θεραπεύεται’ αυτή η εμπειρά. Στο σύνολο τους αυτοί οι άνθρωποι είναι κλειστοί και ντροπαλοί και δεν μιλούν εύκολα για όσα πέρασαν, πιο πολύ από ενοχές-και γιατί οι βασανιστές τους είναι πάντα κάπου κοντά (σωματικά ή ψυχικά…)

    Διάβαζα πρόσφατα σε τοπική εφημερίδα της επαρχίας ότι κάποιος 14χρονος πρόσφατα σκότωσε τον πατέρα του και κρατείται στη φυλακή ανηλίκων. Στο δικαστήριο το παιδί επέμενε στο βίαιο προφίλ του πατέρα του, υποστηρίζοντας ότι το κακοποιούσε τον ίδιο και τα αδέρφια του και αυτό δεν το άντεχε, ενώ το βράδυ του φόνου είχε χτυπήσει άσχημα το μικρό αδερφό του, γι’ αυτό και ο ίδιος ξέσπασε απέναντι του. Αυτό που με σόκαρε (για ακόμα μία φορά) δεν ήταν η ίδια η δολοφονία όσο η αντίδραση της οικογένειας και του περίγυρου: τα υπόλοιπα αδέρφια υποστήριξαν ότι ο πατέρας τους δεν τα χτυπούσε ποτέ και ότι ο αδερφός τους λέει ψέματα, ενώ η μητέρα μίλησε για σενάρια εφηβικής φαντασίας.

    (Σε μία σχετική περίπτωση πατροκτονίας που έζησα από κοντά, ο επίσης ανήλικος γιος κακοποιούνταν σεξουαλικά από τον πατέρα του για χρόνια, η οικογένεια του όμως ουδέποτε το παραδέχτηκε και το παιδί βρίσκεται πια σε πλήρη κοινωνική απομόνωση στη φυλακή ανηλίκων)

    Άντε, άντε σας μαυρίζω την καρδιά πρωί πρωί, υπεύθυνη όμως είναι η οικοδέσποινα!

    Όσο για το περιστατικό που περιγράφεις, αν και αναφέρθηκε και στα δικά μου μέρη, και χωρίς βέβαια να είμεθα και ντέντεκτιβς, νομίζω ότι δεν προήλθε από χέρι ομοεθνών μας. Στα Χανιά έχουν γίνει πολλά εγκληματικά τελευταία και ο ναζισμός θριαμβεύει, ωστόσο μετά από πρόσφατες συλλήψεις και αυστηρές ποινές, φαίνεται ότι τα φίδια έχουν λουφάξει για τα καλά στις φωλιές τους. Καταλήγω στο συμπέρασμα ότι έβαλε το χεράκι της η αλβανική μαφία: ξέρεις οι Αλβανοί είναι ιδιαίτερα ευαίσθητοι σε θέματα τιμής και οι τιμωρίες που συχνά επιβάλουν στη συζυγική απιστία, για παράδειγμα, προέρχονται από τη μακρά και βαθιά παράδοση του Ισλάμ. Το θύμα δε, σε αυτές τις περιπτώσεις, έχει υπογράψει άτυπο συμβόλαιο με τον βασανιστή του ότι δεν θα τον μαρτυρίσει. Άρα, στοιχηματίζω ότι δεν θα μάθουμε ποτέ τι έγινε στη συγκεκριμένη περίπτωση.

    (Εξάλλου, εάν επρόκειτο για ρατσιστικό έγκλημα θα είχαν αντιδράσει οι ενεργοί πολίτες των Χανίων-που σας διαβεβαιώ είναι πολλοί και ιδιαίτερα μαχητικοί…)

    Σχόλιο από silentcrossing — 2 Μαΐου 2010 @ 11:39 πμ | Απάντηση

  9. κοίτα, Silent τώρα γύρισα από σένα που σούγραφα, και κάπως σχετικά μάλιστα!

    εγώ, για να θυμώσω βασίστηκα στις πρώτες αναφορές που άκουσα από την τηλεόραση – και στο νετ είχα την δικιά σου αναφορά και αυτήν τού no budget (πάλι δικιά σου νομίζω) : οι αρχικές μαρτυρίες, απ’ ό,τι κατάλαβα εγώ, μιλούσαν λοιπόν για συντοπίτες μας – αλλά εντέλει δεν νομίζω ότι έχει και τ ό σ η σημασία αν είναι έλληνες α υ τ ή τη φορά ειδικά οι δράστες : δεν παίρνω πίσω ούτε μια λέξη, αφού ή τ α ν έλληνες τόσες πολλές φορές μέχρι σήμερα, χωρίς κανένα σκόντο στην αγριότητα – και το δικό μου ποστ όπως το εξήγησα κι από την αρχή δεν ήταν ενημερωτικό – βρήκα απλως την ευκαιρία να πω τα δικά μου, και την άρπαξα τώρα γιατί δεν είχα γράψει για μερικά παρόμοια πιο πριν… Οι συμπατριώτες μας δεν είναι γενικά αθώοι σ’ αυτά τα θέματα και δεν αθωώνονται με τίποτα, ακόμα κι αν (ακόμα κι αν … ) δεν κάναν αυτό το συγκεκριμένο…

    βέβαια, καλά κάνεις εσύ και μού φέρνεις τα νεότερα (πάντως, απ’ ό,τι κατάλαβα, ακόμα τίποτα δεν είναι σίγουρο : ) το μόνο σίγουρο είναι ότι θα νιώσουμε μια σχετική «εθνική» ανακούφιση να μην είναι έλληνες οι δράστες αυτή τη φορά… Όσο για το (πολύ ενδιαφέρον) στοιχείο που έχεις, ότι μπορεί να πρόκειται για τιμωρία μοιχείας, εμένα μού δίνει και μια άλλη εξήγηση εκτός απ’ αυτήν που είπες, για τον λόγο που το θύμα φοβότανε γενικά να μιλήσει και να υποδείξει τους δράστες (εκτός απο το ότι ντρεπότανε καταρχάς) : δεν νομίζω δλδ ότι θα (νόμιζε πως θα) είχε την ίδια «συμπαράσταση» και από τούς έλληνες τής στενής εκείνης κοινωνίας σ’ αυτήν την περίπτωση (ίσως μάλιστα να’ναι και σίγουρος ότι αυτήν την φορά δεν θα την είχε…) Θέλουμε τους μετανάστες αθώα θύματα αλλά όχι να μάς κερατώνουν κιόλας… (μια υπόθεση κάνω, και δεδομένου ότι η αστυνομία θα ασχοληθεί να το διελευκάνει όσο ασχολήθηκε και με την υπόθεση τής κ. κούνεβα, όλο με υποθέσεις θα πορευόμαστε…)

    Πάντως εν γένει είχαμε διάφορα παλουκώματα ντόπια, βιτριολισμούς, φονους, σφαξίματα και λυντσαρίσματα και διαπομπεύσεις /να μη συνεχίσουμε άλλο τη φρίκη, αρκετά βαρύνανε τα 2 τελευταία ποστ/

    ευκαιρία όμως μού δίνεις να πω εδώ και κάτι που σκεφτόμουνα όταν έγραφα την ανάρτηση : το «παλούκωμα» ως βασανιστήριο είναι πολύ παλιό – ίσως το ίδιο αρχαίο όπως και η σταύρωση – που κι αυτή είναι αρχαιότερη από ρωμαϊκή – και «εμείς» (ως έλληνες) στην ιστορία μας το έχουμε ταυτίσει σχεδόν μόνο με τον θάνατο τού Διάκου… Ήταν λοιπόν ιδιαίτερα δημοφιλές κ α ι στην οθωμανική αυτοκρατορία (αν θυμάμαι καλά, το λέω με κάποια επιφύλαξη, ο ραμπελαί στον «γαργαντούα και πανταγκρυέλ» περιγράφει ένα τέτοιο «ψήσιμο» (παλούκωμα πάνω από φωτιά) κάποιου άτυχου που έπεσε στα χέρια τών τούρκων κατά την αναγέννηση) Αν τώρα όπως λες είναι και διαδεδομένη τιμωρία τής αλβανικής μαφίας, βλέπουμε πόσο επιζούν και χρησιμεύουν στους λαούς οι πολιτιστικές τους ρίζες…

    είπες και τα δικά σου περί οικογενειακών φρικών, μου ‘κανες εκ νέου την καρδιά περιβόλι…

    πάντως (για να το συνεχίσω ελάχιστα μόνο) και θα το ξέρεις γιατί είναι πιο πολύ δικιά σου «δουλειά», (αλλά έχω κάνει κι εγώ τις παρατηρήσεις μου…) υπάρχει μια τεράστια απόσταση από το πως αντιμετωπίζονται τα βασανιστήρια μέσα στην οικογένεια, από αυτά που οφείλονται σε πολιτική δράση… Τα δεύτερα δεν φέρνουν ούτε κατάθλιψη (συνήθως) ούτε ίχνος ντροπής – αντίθετα περηφάνεια – δικαιολογημενη – στο θύμα που τα άντεξε (και στον περίγυρό του)

    μέσα στην οικογένεια όμως… – το θύμα τού λαμπρού αυτού θεσμού είναι ολομόναχο, και δεν έχει καμία συμπαράσταση όπως λες κι εσύ, και από κανέναν…

    Σχόλιο από χαρη — 2 Μαΐου 2010 @ 1:32 μμ | Απάντηση

  10. και εγώ πιστεύω ότι δύσκολα βγαίνει άκρη σε τέτοιες υποθέσεις (ειδικά όταν το θύμα δεν μιλάει, για χίλιους δυο λόγους).

    από την άλλη, τι να την κάνεις και την άκρη; η βία δεν είναι στην άκρη, ούτε έχει άκρη. είναι παντού. στην οικογένεια, στα σχολεία, στους αγανακτισμένους (συμ;)πολίτες, στις όποιες «μαφίες» δρουν ανενόχλητες γύρω μας κτλ κτλ

    η βία αναπαράγει τη βία, ως γνωστόν…

    και δημιουργείται ο φαύλος κύκλος, μέσα στον οποίο όλοι θεωρούν ότι «δικαιούνται» να απαντήσουν με βία σε αυτούς που τους ασκούν βία.

    δύσκολα τα πράγματα… ξέρω, θα μου πείτε ότι και οι ανατροπές ήρθαν με βία. κι αυτό με κάνει πολύ απαισιόδοξο.

    να (ξανα)ξορκίσουμε το κακό με ένα τραγουδάκι (στίχοι: Ναζίμ Χικμέτ και πληροφορίες εδώ: http://stern-gerlach.blogspot.com/2008/12/blog-post_29.html).

    Σχόλιο από Post.Scriptum.Inter-Action. — 2 Μαΐου 2010 @ 7:40 μμ | Απάντηση

  11. Ας ξορκίσουμε τη βία λοιπόν, δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά άλλωστε. Ίσως υπήρξε κάποια σύγχιση, αλλά συμφωνώ απολύτως με τον πσι, δυστυχώς η βία είναι παντού πια, είτε προέρχεται από ομοεθνείς είτε από αλλοεθνείς και το σημαντικότερο είναι ότι πια προέρχεται από μέσα μας (γιατί μη μου πείτε ότι ο καθένας από εσάς δεν εύχεται που και που να έβγαινε με ένα τσεκούρι στο δρόμο και όποιον πάρει ο χάρος…)

    Παιδάκια έχω κουραστεί από τη βία. Και από την ανασφάλεια. Αισθάνομαι να καταρρέουν γύρω μου όλες οι σταθερές που είχα δημιουργήσει μέχρι πρόσφατα (συμπεριλαμβανομένης και της στάσης μου απέναντι σε ομάδες αλλοεθνών, η οποία λόγω έντονης γνωστικής ασυμφωνίας που βιώνω τελευταία-μέσα από προσωπικές εμπειρίες-δεν μου επιτρέπει να έχω εντελώς καθαρό μυαλο). Σέβομαι το ιστολόγιο και την οικοδέσποινα και δεν θα μπω σε αναλύσεις, μερικές ωστόσο φορές, και με τη βοήθεια εξαιρετικού κρασιού από ψησταριά, παρασύρεσαι σε πολιτικά μη ορθές αναλύσεις (έστω και εσωτερικές). Ε, κι αυτό βία είναι λέω εγώ!

    Καλό βράδυ και φιλιά!

    Α, σας χαρίζω και λίγη ευχαρίστηση βροχής σε μία εκτέλεση που μόλις ανακάλυψα και ανατρίχιασα!

    Σχόλιο από silentcrossing — 3 Μαΐου 2010 @ 12:12 πμ | Απάντηση

  12. έτσι πιστεύω κι εγώ, psi-a, πως έχει η κατάσταση : η βία αναπαράγει τή βία, στον μεν «προηγμένο» κόσμο πάνω απ’όλα στην κοινωνία (με τις καταβολές τής δουλείας, τα λυντσαρίσματα τών μαύρων,την οπλοφορία όλων (σχεδόν)) και στις υπανάπτυκτεςκοινωνίες σαν τη δικιά μας κυρίως μέσα στα φριχτά και νόμιμα στεγανά (τής οικογένειας, τής φυλακής, τού τρελοκομείου…) Και το κακό είναι ότι όσο «αναπτυσσόμαστε» κι εμείς (καλά, λέμε τώρα) τόσο κολλάμε τήν παράδοση τού λυντσαρίσματος πιχι, χωρίς να κολλάμε και κάποια άλλα κερδισμένα δικαιώματα, τών παιδιών ας πούμε : ο υπανάπτυκτος «πατέρας-αφέντης» είναι θεσμός στον τρίτο κόσμο (στον οποίο ουσιαστικά ποτέ δεν πάψαμε να ανήκουμε – και τώρα μάς κακοφαίνεται που έκανε στριπτήζ ο νεοπλουτισμός μας) ενώ τουλάχιστον στην αμερική έχει τό δικαίωμα ο γείτονας να καταγγείλει τον γείτονα αν τον δει να κακομεταχειρίζεται τα παιδιά του – εδώ τό «είμαι σπίτι μου και ό,τι θέλω κάνω» θεωρείται λογική πρόταση – εξαυτού τα θύματα οικογενειακής βίας δεν βρίσκουν συμπαράσταση από κανέναν, γιατί όλοι θέλουν όταν «είναι σπίτι τους να’ναι το αφεντικό»που δεν μπορούν να είναι πουθενά αλλού … (παραμένει η συζήτηση «τι αξία έχει για κάποιον να είναι «αφεντικό» οπουδήποτε», αλλά όχι για εδώ και τώρα βέβαια…) (δυστυχώς)

    στο πολιτικό επίπεδο οι αλλαγές έρχονται βίαια κατά κανόνα γιατί κανείς δεν έχει τα κότσια να τις επιζητήσει αλλιώς (το παράδειγμα τού γκάντι για μένα είναι αρκετό), αλλά και γιατί από ψυχολογική άποψη, κανείς δεν έχει τά κότσια να υπερβεί τό προαιώνιο πρότυπο τής οικογένειας και τών καλών της

    χρειάζεται ωριμότητα σε «μαζικό» επίπεδο για να πάψουμε να μιμούμαστε,σαν μαϊμούδες δαρβινικότατες,όσα μάθαμε στην οικογένεια (και το σχολείο)

    ps : πού τα βρίσκεις τόσο ωραία τραγούδια βρε συ psi-a πάντα ; μερσί 😀

    Σχόλιο από χαρη — 3 Μαΐου 2010 @ 8:29 μμ | Απάντηση

  13. Silent μπες σε όποια ανάλυση θέλεις, καλό μού κάνεις! 😀 καταλαβαίνω πάντως τήν κούρασή σου

    όσο για τό υπονοούμενο για τό «κρασί από ψησταριά» τό’πιασα, μην νομίζεις! 😆 ωραία λοιπόν… αφού έχει και κρασί η ψησταριά!

    η raining pleasure (κι η εκτέλεσή της) πολύ μού άρεσε, θενξ

    Σχόλιο από χαρη — 3 Μαΐου 2010 @ 8:35 μμ | Απάντηση

  14. ωριμότητα; και σε μαζικό επίπεδο; δεν θα υπάρξει αυτό, χάρη. ούτε καν σε ατομικό επίπεδο δεν τη συναντάμε συχνά.

    με τα υπόλοιπα, περί πατέρα-αφέντη, θυμήθηκα αυτό (το ελληνικότατο):

    ps(1)(απάντηση στο ps σου) για πολλά χρόνια έκανα ανασκαφές και τώρα (ξανα)χαίρομαι που τα (ξανα)ανακαλύπτω στο youtube (τι ευκολία είναι και αυτή; τα πάντα βρίσκεις πλέον. αν το ‘ξερα θα κανόνιζα να γεννηθώ κανά δύο δεκαετίες αργότερα -καλά, πλάκα κάνω. δεν θα άλλαζα τα χρόνια των ανασκαφών με τίποτα).

    ps(2) silent, συγκλονιστική η εκτέλεση (του McComb), αλλά μέχρι πότε θα με κάνεις να υποφέρω που έχασα το live; 🙂

    ps(3) πάλι ξέφυγα από το θέμα ε; θα φταίει ο αέρας των κήπων 🙂

    Σχόλιο από Post.Scriptum.Inter-Action. — 3 Μαΐου 2010 @ 9:30 μμ | Απάντηση

  15. psi-a τα πάντα βρίσκεις αλλά πρέπει να ξέρεις και να τα (ανα)ζητήσεις… 😀

    ο αέρας τών κήπων, τα κακτάκια εδωμέσα, και τού λόγου μου, θερμά σ’ ευχαριστούμε

    και για τα ψαξίματά σου (παρελθόντα παρόντα και μέλλοντα) και για το γούστο σου (ες αεί) 😉

    Σχόλιο από χαρη — 3 Μαΐου 2010 @ 9:47 μμ | Απάντηση

  16. Just want to say what a great blog you got here!
    I’ve been around for quite a lot of time, but finally decided to show my appreciation of your work!

    Thumbs up, and keep it going!

    Cheers
    Christian, iwspo.net

    Σχόλιο από amickycig — 21 Μαΐου 2010 @ 6:46 πμ | Απάντηση

  17. what, did u understand anything? 😎

    thanx so, anyway 🙂

    Σχόλιο από χαρη — 21 Μαΐου 2010 @ 7:45 πμ | Απάντηση

  18. Απέκτησες και διεθνή πελατεία βλέπω Χάρη μας 🙂
    Διαβάζω την ποίηση σου-εννοείται-αυτές τις μέρες, αλλά επείδή δεν έχω έμπνευση τελευταία (και για να μην σου ρημάξω και την παραπάνω ανάρτηση) σου στέλνω εδώ τραγουδάκι για καλημέρα:

    (ο εξαίρετος αυτός τραγουδοποιός μας επισκέπτεται σε μερικές μέρες και όπως καταλαβαίνεις ανυπομονώ!)

    Σχόλιο από silentcrossing — 21 Μαΐου 2010 @ 11:16 πμ | Απάντηση

  19. Silent τα’χουμε πει εμείς γι’ αυτά στο άλλο εξάλλου! σ’ ευχαριστώ όμως – ειδικά δε για το τραγούδι και τον τύπο, τι να πω; μ’ αρέσουν τόσο αμφότερα 😀 καλά να περάσεις στην συναυλία τυχερέ! (τώρα που πήρες και το χαρτί…)

    φιλιά
    χχχ

    Σχόλιο από χαρη — 22 Μαΐου 2010 @ 6:06 μμ | Απάντηση

  20. […] να γκουγκλίζεται πολύ οτιδήποτε έχει σχέση με τήν κίττυ αρσένη (έχει συμβάλει με τίς επίμονες τελευταίες αναρτήσεις […]

    Πίνγκμπακ από και απολίτιστα και σημειωματάρια « σημειωματαριο κηπων — 29 Νοεμβρίου 2010 @ 4:47 πμ | Απάντηση

  21. Reblogged στις Greek Canadian Literature.

    Σχόλιο από vequinox — 13 Οκτωβρίου 2016 @ 12:24 πμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Γράψτε απάντηση στο vequinox Ακύρωση απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: