σημειωματαριο κηπων

Απρίλιος 8, 2010

εγώ είμαι με τή σαλώμη

  

 

      κατηγορήθηκα από (αγαπημένη) μπλογκοσφαιρίστρια ότι με τήν προηγούμενη ανάρτηση δεν ακολούθησα τό «πνεύμα τών ημερών» πράγμα που πολύ μέ πείραξε : καλά, δεν μέ παρακολουθείτε κι εσείς με τήν ίδια καταναγκαστική (καθημερινή ναι, επί τό πλείστον) επαναληπτικότητα με τήν οποία σάς παρακολουθώ ; μολονότι θα ξέρετε λοιπόν (ευλόγως υποθέτω) ότι δεν ανήκω στην πλειοψηφία, ότι είμαι άθεη, κι ότι συνεπώς δεν έχω θρησκεία, παρολαυτά νομίζω ότι ακολούθησα περίφημα «τό πνεύμα τών ημερών» : ανέβασα δύο (2) αναρτήσεις με επιταφικά μπλουζ, και εδώ και εκεί : διότι πολύ μ’ αρέσει ο επιτάφιος με τίς παμπάλαιες και πρωτόγονες καταγωγές του : δεν συμμετείχα όμως ίσως στην ανάσταση διότι έχω και μία οργανική αντίδραση ως προς τήν έλλειψη λογικής που τήν (παρ)ακολουθεί –  προτίμησα λοιπόν τήν ημέρα εκείνη να ασχοληθώ με τόν αγαπημένο μου νίτσε (παρότι τόν έλεγα και μαλάκα…), να αναρτήσω απόσπασμα βιβλίου μου (εννοώντας κιόλας αν θέλετε «μέσα στο πνεύμα» απολύτως «τών ημερών» ότι αν υπάρχει μετά θάνατον ζωή (αυτή η θανάτω θάνατον πατούσα) δεν θα μπορεί παρά στην τέχνη κυρίως να βρίσκεται), και εξάλλου (μ’ ένα σμπάρο τρία ακριβώς τρυγόνια) να θυμηθώ λίγο και τό (πάγιο) ενδιαφέρον μου για τήν γλώσσα (με τήν καλή έννοια)

      peccavi και mea culpa λοιπόν σίγουρα, και γι’ αυτό ας παρακολουθήσω τώρα κι εγώ λίγο προσεκτικότερα, φανατικότερα, πιστότερα, τό πνεύμα τών ημερών (στη δημόσια σφαίρα, για τήν ιδιωτική λίγο–πολύ σάς μίλησα) που ανήλεα άλλωστε πλέον εκπνέουν :

      (είναι γνωστό ότι εγώ ως άθρησκη δεν γιορτάζω τίς μέρες τών θρησκευτικών εορτών ιδιαίτερα παρεκτός αν μέ παρασύρουν σε ταξιδάκι – αυτή τή φορά οι περισσότεροι φίλοι δουλεύανε και δούλευα κι εγώ – ενδιαμέσως έριχνα όμως καμιά ματιά και στην τηλεόραση : μού έκανε λοιπόν  εντύπωση η εμμονή τών καναλιών τής (θρησκευάμενης και ευσεβούς) πλειοψηφίας να ασχολούνται με τά αμαρτήματα μιας σύγχρονης σαλώμης, η οποία (όπως και η αρχαία ακολουθώντας τίς εντολές και τίς επιθυμίες τής μαμάς και τού μπαμπά) χορεύει μετά μανίας [και υστεροβουλίας (τής γνωστής και αποδεκτής από όλο τό χριστεπώνυμο πλήρωμα υστεροβουλίας –  οικονομικής επιχειρηματικής και καριερικής φύσεως)] τόν χορό της τών επτά πέπλων – με τήν ίδια όμως πάει καιρός που ασχολείται άλλωστε και η αφρόκρεμα τής μπλογκόσφαιρας, και τά συναφή ποστ ανέρχονταν επί έτη φωτός – τών ημερών τής χριστιανικής κατάνυξης μη εξαιρουμένων – στην κορυφή τής  δημοτικότητας τής εδώ ιντερνετικής αμφισβητησιακής και εναλλακτικής ιδεοσφαίρας

      μέσα στα πλαίσια λοιπόν τού πνεύματος τών ημερών μού κατέβηκε η φώτιση και μπόρεσα να συγγράψω κι εγώ σεμνό πονημάτιον – όχι από τά γνωστά μου σεντόνια (θου κύριε φυλακήν τω στόματί μου είναι και η γνωστή σινδόνη στη μέση) à la manière de λιλή ζωγράφου και τού δικού της πονήματος «επάγγελμα πόρνη» : ανεχθείτε με για λίγο κι εμένα λοιπόν (να μιλάω όπως αυτοί στην εκκλησία – με τήν ίδια προφητική έξαρση ιερόν μένος και τά λοιπά…)) 

  

ηθικοί πορνοβοσκοί λαμπερές πορνοβοσκές…

προφήτες μικροηθικής, δούλες τών δούλων…

σάς καταλαβαίνω… Όταν ο αστός κοιτάει τά μούτρα του στον καθρέφτη τρομάζει, πολύ περισσότερο όταν ο καθρέφτης, διά τού ελεγχόμενου ζιγκ-ζαγκ τής τηλοψίας δεν τού δείχνει τήν ασχήμια του ακριβώς αλλά τήν επίφοβη ωραιότητα ενός προσώπου τό οποίο κάνει δημόσια αυτό που ο αστός δεν μπορεί πια να κάνει παρά μόνο κάτω από τό ράσο τού παπά, τήν ψευδο-υγιεινή τής νηστείας και τήν ψευτοεπανάσταση τής ηθικής τού κόμματος

πέσατε να τήν φάτε : ως επαναστάτες και ως χριστιανοί εξίσου : και δεν υπάρχει, λέω εγώ (η άσχετη από μοναξιά) πιο μοναχικό πλάσμα σήμερα στον άρτον σας και στα θεάματά σας από αυτήν, που δεν βρίσκει ούτε τό ελάχιστο σημείο συμπόνιας πουθενά : ακόμα κι οι πορνοβοσκοί της οι ειλικρινείς τήν κοροϊδεύουν… τήν κοροϊδεύουν, είμαι σίγουρη, πιστεύοντας δηλαδή ότι εκμεταλλεύονται τήν εκπαιδευμένη βλακεία της… ακόμα και οι γονείς που τήν βάλανε στον σωστό αυτόν δρόμο τήν αποκηρύσσουν όταν ξεφεύγει από τά μέτρα τής ολιγάρκειας και τής ειλικρινούς αγαμίας – όταν  παίζοντας δηλαδή καλά τόν ρόλο που τής μάθανε δεν παριστάνει ούτε γι’ αστείο ότι είναι κουτσή στραβή ανέραστη και ψεύτρα σαν τά μούτρα τους… δεν παριστάνει ούτε γι’ αστείο ότι χορεύει μόνο για τή μαμά της δηλαδή ή τόν μπαμπά της – ότι χωρίς κέφι χορεύει δηλαδή για να τούς κάνει τό κέφι : και να τούς ακουμπήσει πάνω στον χρυσό δίσκο τά κεφάλια κείνων τών άγνωστων που εικονίζουν οι σημερινοί οβολοί… Αλλά κι εκείνοι εξάλλου που παίζουν τό πουλί τους με τήν εικόνα της τήν κοροϊδεύουν, αφού τελειώσει η διαδικασία, ως σκεύος κενό που δεν έχει τό (λαμπρό) μέλλον (τό δικό τους)… : που δεν θα γίνει δηλαδή ποτέ στέλεχος επιχείρησης άλλης, πέραν τού συνολικού της εαυτού όπως τής καθορίστηκε να είναι (τεμαχισμένος) : Τεμαχισμένος και κερδοφόρος, αλλά τεμαχισμένος δημόσια ενώ εσείς κατακερματίζεστε μόνο στον καμπινέ… Και κερδοφορείτε στα ίδια τζάμια και τούς ίδιους καθρέφτες, μόνο που επειδή δεν έχετε άλλη ωραιότητα από τήν (άσχημη) ηθική σας, δεν θα κερδοφορήσετε ποτέ αρκετά αν δεν γίνετε και περισσότερο πόρνες εντέλει… Όμως μπορείτε ; λοιπόν, δεν μπορείτε, σάς τό λέω εγώ, γιατί θέλει και ταλέντο η ειλικρίνεια στην πορνεία (όπως και στην αλήθεια) κι αυτός είναι ο κυριότερος λόγος τής χολής και τού μίσους και τής κοροϊδίας που χύνετε (δεν έχετε άλλον τρόπο βέβαια να φτάσετε εκεί…) : Διότι ο χορός τής Σαλώμης είναι δύσκολος, κι εσείς δεν έχετε ούτε τό σώμα ούτε τά κότσια : εσείς θα πλουτίσετε μόνο όσο σάς επιτρέψει η μιζέρια τής μοίρας, τής καταγωγής, τής οικογένειας, τών ιδεών και τής προίκας σας

λοιπόν όσο μπορώ τήν καταλαβαίνω : έτσι που παραπατάει, γιατί έχω κάνει πόρνη κι εγώ (εξομολογήσεις σάς κάνω δηλαδή τώρα, ανέξοδες : φυσικά και δεν μού στοιχίζουν τώρα μια που λόγω τών χρημάτων τής πορνείας (ήμουν ωραία κάποτε για όλους, τότε που χόρευα με τά πέπλα μόνο τού σώματος – τώρα που χορεύω με τά ακόμα πιο διάφανα πέπλα τής σκέψης είμαι ωραία για λίγους μόνο – και τυχερούς…) λόγω τών χρημάτων λοιπόν που απόκτησα από τά δικά μου εφτά πέπλα, είμαι πλέον πολύ καθωσπρέπει για τά φοβισμένα αργυρώνητα και εξαργυρωμένα φυλλοκάρδια σας) τότε δηλαδή που τό πρόσωπό μου ήταν ατσάκιστο τόσο, ώστε να μπορώ σήμερα περήφανη για τά τσακίσματά του να γράφω τά βιβλία μου ελεύθερα χωρίς να νοιάζομαι αν θα αρέσουν στους πορνοβοσκούς τής κριτικής σας (σκέψης)…)

μια σαν εμένα πόρνη λοιπόν βλέπω απλώς σήμερα, κι εχτές και αύριο, να μονοπωλεί τά σκάνδαλα άνευ τών οποίων δεν ζείτε ούτε χριστούγεννα ούτε πάσχα μια που έτσι κι αλλιώς δεν έχετε δική σας ζωή : μια πόρνη που έχει τή γενναιότητα (η μόνη με τέτοια γενναιότητα σε μία χώρα περήφανων ηθικών και υπέρ-τό- δέον-επαναστατών ηγετών υπηκόων) να παραδεχτεί δημόσια, στα τζάμια ποζάροντας τής τηλεοπτικής σας εκκλησίας, ότι δεν νηστεύει (τί θάρρος απλησίαστο) κι ότι δεν ζει συνεπώς στην θεοκρατία τής κουζίνας σας… Είναι τό ίδιο ακριβώς στα δικά μου μάτια – τό να φάει σουβλάκι «με τζατζίκι και απ’ όλα» μεγαλοσαββατιάτικα, πριν τήν «ανάσταση», με τό να διαπράξει ενώπιον τού (προσοδοφόρου) φακού τό έγκλημα που εσείς όταν διαπράττετε με τή γυναίκα ή τόν άντρα σας τό κάνετε μόνο αφού έχετε πρώτα προσοδοφορήσει από τήν επιχειρηματική σας ασέβεια,  δείρει πρώτα τά παιδιά σας (στο βωμό τής επιτυχίας τού μέλλοντος (τους)), γαμήσει τούς υπαλλήλους σας (στην ταπείνωση τής ελάχιστης εξουσίας που ελεημόνως σάς διατίθεται), ξεπουλήσει τόν εαυτό σας (στην προίκα τού καλού γάμου που η κουτοπόνηρη γλώσσα (σας) έχει τό δικαίωμα να χρησιμοποιεί ως ευφημισμό για τήν δικιά σας μουλωχτή πορνεία) ή τήν αυτοχειριαστική υποταγή σας στην αξιοσέβαστη νόμιμη και ηθική ισχύ τού αριστεροδέξιου αφεντικού (σας)

θα δυστυχήσετε όμως : θα δυστυχήσετε γιατί δεν έχετε ούτε ίχνος κατανόησης ούτε θλίψης για τά θύματα τής ηθικής μέσω τής οποίας ή φτωχαίνετε ή πλουτίζετε ή νιώθετε κάποιου είδους οργασμό επιτέλους κι εσείς μέσα στα σφιχτά όρια τής ανέραστης ζωούλας τήν οποία περήφανοι περιφέρετε ως (τήν μεγάλη) ζωή εν τάφω – : θα δυστυχήσετε γιατί η αγνωμοσύνη θα σάς γυρίσει στα μούτρα εντέλει όταν ο τάφος τού συστήματος που υπηρετείτε με αυταπάρνηση και βλακεία και (τυφλή) αυτοϊκανοποίηση (η μαλακία τυφλώνει, λέγανε) θα σάς δείξει στον καθρέφτη μια μέρα ότι πόρνες είσαστε μόνο εσείς : – οι υπόλοιπες κάνουν τή δουλειά που σάς χαρίζει τόν ελάχιστο αυτοσεβασμό τόν οποίο  κανείς άλλος δεν θα σάς βοηθήσει να αυταπατηθείτε ποτέ ότι θα μπορούσατε κάποτε (αν ήταν αλλιώς τά πράγματα) όντως να διαθέτετε…

προς τό παρόν φυσικά δεν έχετε τό δικαίωμα : ο αυτοσεβασμός ανήκει στις επισήμως πόρνες – εσείς είσαστε οι πόρνες τού καμπινέ : κρύψτε τήν ντροπή σας στην αγκαλιά τής γυναίκας που σάς παντρεύτηκε για τά λεφτά σας, τού άντρα που σάς παντρεύτηκε για να σάς δείχνει στη γειτονιά στο γυαλί και στην πλούσια θεία του… ασφαλώς και αν μπορέσει ή χρειαστεί ή τής ζητηθεί, ξανά θα κουβαλήσει τό κεφάλι σας σαν γουρουνόπουλο πάνω στον δίσκο η σαλώμη – και θα ’ναι, πριν καν εκείνη τό αγγίξει, όπως πάντα νεκρό, και θα ’ναι όπως πάντα ήτανε ένα κεφάλι μίζερο άχαρο αγάμητο ανέραστο και άσχημο… αν αυτοί οι προφήτες είναι δικοί σας ας είναι αυτή η σαλώμη δική μου…

τής εύχομαι λοιπόν ν’ αντέξει τήν κακία σας… μέσα στην απόλυτη μοναξιά είναι φυσικό ο παράδεισος να τής ανήκει εντέλει, ακόμα κι αν πρόκειται για τόν παράδεισο τής καθαρής διαυγούς και αδιαμεσολάβητης δυστυχίας, ακόμα κι αν δύσκολα υπάρχει τέτοιο πράγμα επί ουρανού κάθε μορφής, αστεριών κάθε είδους,  στερεώματος κάθε υφής, γης κάθε άγνοιας, και κάθε καθρέφτη λαμπρού : τής ανήκει απλώς μετά πόνου αυτό που δεν θα τολμούσατε εσείς ποτέ ούτε να φανταστείτε –  : να παρελαύνουν στο σαλόνι τού ψευτο-γυαλιού σας και τού ψευτο-οργασμού σας οι γραμματείς οι φαρισαίοι και οι πολιτευτές σας, και σαν τούς παπάδες τής εκκλησίας σας τής κοινωνίας σας και τού μυαλού σας άνευ λόγου και λογικής να σάς τόν χαρίζουν…

 

     

 

και δείτε εν κατακλείδι και τήν οπτική τού μεγάλου άντρα ποιητή όταν μπαίνει στη θέση τής μικρής γυναίκας χορεύτριας – όταν μπαίνει όμως ψυχή τε και σώματι :

 

Επάνω σε χρυσό σινί η Σαλώμη φέρνει
τήν κεφαλή τού Ιωάννη Βαπτιστή
στον νέον Έλληνα τόν σοφιστή
που από τόν έρωτα με αδιαφορία γέρνει.

«Σαλώμη τήν δική σου» απαντάει ο νέος
«ήθελα να μέ φέρουνε τήν κεφαλή».
Aστειευόμενος έτσι ομιλεί.
Και τήν επαύριον ένας δούλος της δρομαίος

τής Ερωμένης έρχεται τήν κεφαλή βαστώντας
ολόξανθη επάνω σε χρυσό σινί.
Πλήν τήν επιθυμία του τήν χθεσινή
ο σοφιστής είχε ξεχάσει μελετώντας.

Τά αίματα που στάζουνε βλέπει κι αηδιάζει.
Τό αιματωμένο πράγμα αυτό να σηκωθεί
προστάζει από εμπροστά του, κ’ εξακολουθεί
τού Πλάτωνος τούς διαλόγους να διαβάζει

                                                                                                            κ. π. καβάφης

«σαλώμη» : από τά «κρυμμένα ποιήματα»



  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

Advertisements

25 Σχόλια »

  1. επιτελους και ξερεις δεν ειναι απο φεμινιστικη συνειδηση ουτε απο μισανδρια αλλα απο ξεσπασμα ,και εγω ενα θα σου πω :γιατι μπορει ενας ανδρας να ειναι καθηκι και μια γυναικα οχι,μηπως γιατι περιμενουν να γεννησουμε τα παιδια τους;

    Σχόλιο από serf — Απρίλιος 8, 2010 @ 8:40 μμ | Απάντηση

  2. Αθάνατη Γαλάτεια Καζαντζάκη: «Εικόνα σου είμαι Κοινωνία και σου μοιάζω«…

    Έτσι που δεν έχουμε και Βαπτιστή πλέον να μας εμπνέει έστω για τα Φαύλα, όλους μας βλέπω να είμαστε με την Σαλώμη. 🙂

    Σε απόλαυσα!

    Σχόλιο από aikaterinitempeli — Απρίλιος 8, 2010 @ 10:27 μμ | Απάντηση

  3. serf συμφωνώ μαζί σου ότι ακόμα κι αν δεν υπάρχει φεμινιστική συνείδηση σίγουρα δεν αποτελεί μισανδρία (ωραία λέξη, θα την υιοθετήσω…) το να μάς θυμώνει ο ρατσισμός : δεν μπορεί δλδ οι άντρες στην ελλάδα (και αλλού…) να απαιτούν από τις γυναίκες να είναι «μόνο καλές» και στον εαυτό τους να παραχωρούν μεγαλόθυμα ελευθερία «και στό καλό και στο κακό» : εκεί βρίσκεται δλδ κατά τή γνώμη μου και ο πιο ύπουλος ρατσισμός, το κλειδί για την καλοταχτοποιημένη ανισότητα την οποία θέλουν, κοινωνίες σαν τη δικιά μας (όπου το μισογυνικό χιούμορ και η κοροϊδία θεωρείται ακόμα πνεύμα βαθύ) να πείσουν τις γυναίκες ότι είναι «καταβάθος» προς τιμήν τους : αν δλδ ο δήθεν σεβασμός προς τις γυναίκες βασίζεται μόνο στο ότι μπορούν να γεννήσουν παιδιά, τότε όσες δεν θελήσουμε ποτέ να κάνουμε παιδιά θα έχουμε την ελευθερία να πάμε να πνιγούμε, ε;

    Καλωσήρθες, και σ’ ευχαριστώ 🙂

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 9, 2010 @ 4:18 πμ | Απάντηση

  4. Κατερίνα δεν είμαστε καλά, τι κεραμίδα ήταν αυτή τώρα 👿 πώς την ξέχασα την Γαλάτεια Καζαντζάκη και το ποίημά της σ’ ένα τέτοιο ποστ! Πάω να το διορθώσω αμέσως μ’ ένα απντέϊτ (όπως μπορέσω 😳 )

    Σ’ ευχαριστώ! (είναι από χτες που σέ τριγυρίζω γιατί έχεις ανεβάσει κάτι που θέλω πολύ να το σχολιάσω – ξέρεις πόσο τούς σέβομαι ειδικά τούς ανθρώπους στους οποίους αναφέρεσαι μ’ αυτό το εκπληκτικό παράδειγμα, αλλά βλέπεις και τίς ώρες που μπαίνω δωμέσα… Άντε να τα πούμε με την ησυχία μας!) 😀

    υγ : Α, και με την ευκαιρία (για να «ελαφρώσει» ( ; ) και λίγο το κλίμα) : Η Γαλάτεια όπως ξέρεις ήτανε και θεία τού Παύλου Σιδηρόπουλου – να λοιπόν ένα τραγουδάκι :

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 9, 2010 @ 4:32 πμ | Απάντηση

  5. μια διευκρίνιση για το παραπάνω βίδεο (φαντάζομαι περιττή, αλλά…) :
    δεν το ανέβασα μόνο για να «ελαφρώσει» γενικά το κλίμα (από την πολλή «θεωρία»), αλλά και ως «αντίστιξη» : γιατί, μπορεί ο Παύλος να μεγάλωσε σε οικογένεια αριστερόφρονη μεν μεγαλοαστική δε, (βιομήχανος ήταν ο μπαμπάς και «διανοούμενο» το γενικό κλίμα (θεία του, είπαμε, η Γαλάτεια μια από τις πρώτες ελεύθερες γυναίκες στην ελλάδα (πανέμορφη ως νέα, και πολύ ερωτική – ήταν ίσως η μόνη γυναίκα που κατάφερε τον Νίκο Καζαντζάκη να ερωτευτεί πραγματικά…) – αλλά τίποτα δεν εμπόδισε τον έλληνα ροκά να υιοθετήσει αργότερα ως καλλιτέχνης ακριβώς, τα χειρότερα κλισέ τής ψευτομαγκιάς τών σκυλάδικων (…»και θα’χε πέντε γκόμενες καθένας μας παρέα, να φτιάχνουνε χορεύοντας τού σιναφιού…» κλπ)
    Βέβαια, δικαιολογείται το ύφος αυτό στο συγκεκριμένο τραγούδι αφού μιμείται το ήθος τών ρεμπέτικων, κι εξάλλου τα «μπλουζ τού πρίγκηπα» εκδόθηκαν μετά τόν θάνατό του – δεν ξέρουμε τί ακριβώς θα έκανε αν τα «έβγαζε» ο ίδιος – αλλά προσωπικά δεν νομίζω ότι θα τα άλλαζε και πολύ – στους στίχους τουλάχιστον…

    Όχι, αυτό τό ζήτημα θα σήκωνε (για τα γούστα μου ασφαλώς) και ξεχωριστό ποστ : ο Παύλος δεν ξέφυγε σ’ αυτό από την παράδοση τού ‘ελληνικού ροκ αριστερισμού’ : ανατρεπτικός σε πολλά (στο θέμα τών μεταναστών πιχι, έγραψε ένα από τα ωραιότερα τραγούδια του (το’χω βάλει στο «τεχνών» αν θυμάστε, σε ειδική ανάρτηση :

    http://www.simiomatariotexnon.gr/mypost.php?ider=31 ) (για την περίπτωση που δεν θυμάστε 😀 )

    αλλά για τις γυναίκες (μολονότι από μαρτυρίες ξέρουμε ότι στην προσωπική του ζωή ήτανε χειραφετημένος και τις «καταλάβαινε» – τη μητέρα του τουλάχιστον! ) ακολούθησε πάντως την πεπατημένη… Φτάνει να θυμηθεί κανείς τήν «Ύστατη Στιγμή» πχ… ( http://www.youtube.com/watch?v=eNkbw1ZdzKU )

    Τά λέω για να κάνω σαφές πως πιστεύω ότι στην ελλάδα η χειραφέτηση έχει ακόμα πολύ δρόμο μπροστά της, σε σχέση ακόμα και με τους πιο «προοδευτικούς» άντρες. Λογικόν οι «συμβιβασμένοι» να’χουν επομένως τα χάλια τους.

    Εδώ ένα τραγούδι τού Παύλου που κοροϊδεύει πάντως αυτά τα ‘φρούτα’ τών (τής δεκαετίας τού ’80) μμε :

    φιλάκια ε;

    😉

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 9, 2010 @ 6:41 μμ | Απάντηση

  6. @Κατερίνα, όπως είδες τό έκανα τό update… 🙂

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 9, 2010 @ 6:51 μμ | Απάντηση

  7. Το σχόλιό σου (Χάρη) μου έφερε στο μυαλό (είπαμε οι κήποι είναι για ελεύθερους συνειρμούς) μια παλιά ιστορία με έλληνες ροκάδες και αριστεριστές (και εννοείται ότι δεν έχω σκοπό να τσουβαλιάσω όλους τους ροκάδες ή τους αριστεριστές).

    Δυστυχώς, μετά από τόσα χρόνια δεν θυμάμαι κάποιες λεπτομέρειες (δηλ. ακριβή χώρο και χρόνο), αλλά δεν νομίζω ότι έχει και τόση σημασία.

    Λοιπόν, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 80 σε έναν ανοιχτό χώρο (δεν θυμάμαι σε ποιόν) έγινε ένα μουσικό φεστιβάλ, το οποίο οργάνωναν διάφορες αριστερίστικες οργανώσεις. Θυμάμαι ότι συμμετείχε και ο Άσιμος, ο οποίος καταχειροκροτήθηκε από το κοινό που τον παρακολουθούσε. Στη συνέχεια, εμφανίστηκε ένα γκρουπ (ένας φίλος από τα παλιά υποστήριζε ότι ήταν οι viridian green, κάποτε που το συζητούσαμε, αλλά δεν παίρνω όρκο) με ηλεκτρονικό ήχο (ήταν η εποχή που η new wave και punk σκηνή ήταν σε άνθιση στην ελλάδα). Το κοινό τους χάζευε με περιέργεια, μέχρι που ένα μαυροντυμένο μέλος του γκρουπ άρχισε να χορεύει στη σκηνή. Τότε, το κοινό, που την είχε καταβρει με τον Άσιμο, άρχισε να τον γιουχάρει (αποκαλώντας τον αδερφή και άλλα τέτοια ωραία) και απαιτούσε να φύγουν από την σκηνή. Απ’ ό,τι θυμάμαι, τελικά έφυγαν μετά το απίστευτο κράξιμο που έφαγαν.

    Αυτό το «απελευθερωμένο» κοινό πολύ με είχε απογοητεύσει εκείνη τη βραδιά (είχα φύγει μετά από αυτό το συμβάν, γιατί καθόλου δεν ήθελα να βρίσκομαι ανάμεσα σε αυτό το κοινό). Από τότε κάτι μου έμεινε και με τον Άσιμο (ίσως επειδή δεν έκραξε το κοινό του).

    και αφήνω το σχολιασμό του περιστατικού σε εσάς που τριγυρνάτε στους κήπους 🙂

    Σχόλιο από Post.Scriptum.Inter-Action. — Απρίλιος 9, 2010 @ 8:27 μμ | Απάντηση

  8. καλως σας βρηκα και ευχαριστω για την κατανοηση.και κατι ακομα γιατι λετε τρεξανε να την παντρολογησουν οι «νυκοκυραιοι»και οι «καλονυκοκυρες»εγω φανταζομαι για να προλαβουν τις ΛΕΥΚΕς ΚΟΡΔΕΛΛΕς.

    Σχόλιο από serf — Απρίλιος 9, 2010 @ 9:56 μμ | Απάντηση

  9. εμ βέβαια! serf δεν γίνεται κι αλλιώς, εδώ…

    (btw αυτές οι ‘καλονοικοκυρές’ καιλοιποί στα μμε μας, τι θλίψη θε μου… μού θυμίζουν το επίπεδο κομμωτηρίου που μ’ έσερνε η μαμά μου όταν ήμουν μικρή – και μάλλον προσβάλλω εκείνες τις κομμώτριες που να επιζήσουν θέλαν απλώς… τούτες εδώ οι κακ(λ)ομοίρες μάς ταλαιπωρούν από ένα σύνδρομο κακοήθους κακόγουστου λοφίου & γελοίου νεοπλουτισμού – και όσο για τους άντρες… το ‘μαλάκας’ σίγουρα και δεν είναι επαρκής λέξη – είπαμε έχει και ‘χαϊδευτική’ σημασία 👿 )

    (έψαξα να βρω ένα λινκ να σάς βάλω στους συνδέσμους μου αλλά δεν τα κατάφερα – βοηθείστε λίγο αν γίνεται!)

    🙂

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 9, 2010 @ 10:26 μμ | Απάντηση

  10. psi-a σόρι για το πρωθύστερο στις απαντήσεις μου αλλά έπρεπε να ψάξω λίγο για σένα… 🙂

    Πώς και δεν με εκπλήσσει καθόλου το παράδειγμά σου ; (υποψιάζεσαι βέβαια πόσες φορές τα’χω λουστεί και εγώ – ακόμα και στην ‘νήσον τών ονείρων μας’ τα’χω συναντήσει (μέχρι να πάψω κι εγώ να πηγαίνω…) Και καταλαβαίνω την ‘απορία’ σου για τον Άσιμο, ήταν εξισου μεγάλη η δικιά μου απογοήτεψη απ’ αυτόν όταν άκουσα ας πούμε αυτό το τραγούδι (λυπάμαι που το ανεβάζω κιόλας, αλλά δεν πειράζει… Αποδείξεως ένεκεν…) :

    επειδή δλδ μπόρεσε να γράψει «έχω και τις πεποιθήσεις μου, μα στο τέλος θα στις βρέξω», δεν υπήρχε περίπτωση να τις «βρέξει στο κοινό του» εκείνο που λες – (άσε που δικαιολογείται κιόλας ότι τις έτρωγε προηγουμένως… σκέφτεσαι τον Άσιμο να τις τρώει από τη γυναίκα του; – αλλά το ότι δικαιολογείται είναι ακόμα πιο αξιολύπητη κουτοπονηριά) Τεσπα, ακούμε τά «άλλα του»…

    (συνειρμοί ελεύθεροι ελεύθερα φυσικά, εξάλλου κέρδος (μας) είναι… )

    και νά ένας ‘ευχάριστος’ συνειρμός, για το τέλος (άντε να πάνε κάτω τα φαρμάκια όταν θυμόμαστε τις ‘συμβατικότητές’ του με το να θυμηθούμε ότι τον κυνηγούσε και κάτι άλλο εξίσου θανατηφόρο : )

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 9, 2010 @ 10:55 μμ | Απάντηση

  11. Και εγώ με τη Σαλώμη ήμουνα (όχι με το Σπηλιωτόπουλο, να εξηγούμεθα, μοι είναι αντιπαθής και μιλάει και με το gli).

    Και με την κακιά μάγισσα που δηλητηριάζει τη Χιονάτη.

    «Όταν ο αστός κοιτάει τά μούτρα του στον καθρέφτη τρομάζει, πολύ περισσότερο όταν ο καθρέφτης, διά τού ελεγχόμενου ζιγκ-ζαγκ τής τηλοψίας δεν τού δείχνει τήν ασχήμια του ακριβώς αλλά τήν επίφοβη ωραιότητα ενός προσώπου τό οποίο κάνει δημόσια αυτό που ο αστός δεν μπορεί πια να κάνει παρά μόνο κάτω από τό ράσο τού παπά, τήν ψευδο-υγιεινή τής νηστείας και τήν ψευτοεπανάσταση τής ηθικής τού κόμματος»

    Η σαφήνεια και η αμεσότητα αυτής της παραγράφου μέστειλε.
    Έτσι είναι. Σε μια ιδεώδη κοινωνία ενός τέτοιου αστού, δε θα υπήρχαν καθρέφτες, γεννητικά όργανα, κώλοι, ιδρώτας, φάλτσα – ευτυχώς που ένας τέτοιος κόσμος δε θα’ρθει ποτέ 🙂

    Σχόλιο από undantag — Απρίλιος 10, 2010 @ 2:59 μμ | Απάντηση

  12. ω χριστε μου

    ω χριστε μου!!!

    Ποια σκυλα
    ποια μπιτσσσσσσσ

    εκατηγορησε το πλασμα τουτο ??
    Στην πυρα!!!!

    χχχχχχχχχχχχχχχχ

    παντως διαβαζοντας το ΟΛΟ προχτες

    κι εγω με τη Σαλωμη ειμαι αλλα δεν προλαβαινω ουτε στον εαυτο μου να το πω…
    ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ ΣΟΥ ΛΕΩ!

    ΥΠΟΚΛΙΣΙΣ( και το μισοφορι μου ειναι κοκκινο!)

    Σχόλιο από Talisker — Απρίλιος 10, 2010 @ 3:44 μμ | Απάντηση

  13. Το έχουν σκίσει το θέμα! Πολύ ωραία τα λέει ο Mikeius από το Fae ena malaka

    http://faeenamalaka.blogspot.com/2010/03/blog-post_05.html

    τουλάχιστον, εμένα μου άρεσε. Είναι χιουμοριστικό προφανώς

    Σχόλιο από tsironakos — Απρίλιος 10, 2010 @ 5:51 μμ | Απάντηση

  14. Κατ’ εξαίρεσιν Εξαιρετικέ Καλώς Ήρθατε (δηλαδής κι αποδώ 😛 ) (αρχίζω ευγενώς με τα τυπικά)

    σας ευχαριστώ λίαν και ναι, ευτυχώς που (δεν γίνεται) νάρθει… Κάποιοι καταβάλουν προσπάθειες πάντως, και τοχουν ψιλοπιστέψει κιόλας ότι γίνεται… (Τής κακιάς μάγισσας συμπεριλαμβανομένης, τής αθώας χιονάτης που την είχε καταβρεί με τούς εφτά, διαμαρτυρομένης…) 👿

    φιλάκια

    😀

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 10, 2010 @ 9:25 μμ | Απάντηση

  15. Κατακόκκινη Τάλις όσες πυρές και ν’ ανάψετε δεν εξιλεώθηκα ακόμα!

    κανονίστε τις δουλειές σας και αναμείνατε στο ακουστικό σας 😉

    (btw δεν έχω κινητό και αργώ να το φτιάξω διότι απολαμβάνω την απεξάρτηση 😆 )

    xxx

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 10, 2010 @ 9:28 μμ | Απάντηση

  16. Δημήτρη μερσί για το λινκ 😆

    (έχει χιούμορ αναντίρητα ο κύριος και πρόλαβα να τον ψάξω και λίγο, ώστε να βρω και το (διάσημο όπως κατάλαβα, που εγώ δεν τόξερα, αυτό) :

    http://faeenamalaka.blogspot.com/2009/05/blog-post_11.html

    τα (ξανα)λέμε
    😀

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 10, 2010 @ 9:32 μμ | Απάντηση

  17. υγ (στο παραπάνω προς Τσιρονάκον) : Άσε που ο τίτλος τού βλογ του μάς πάει κατευθείαν και στην «αποκάτω» συζήτηση!!!

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 10, 2010 @ 9:35 μμ | Απάντηση

  18. κατακιτρινην Χαρις
    κι εγω που εχω κινητο το χω κανει φωτογραφικη μηχανη πιστεψτε με ..

    δεν μου λες??
    ακομα και η Χιονατη ητο ηδονιστρια??
    παμε καθολου καλα?
    παρακαλω μην αναφερθει οπουδεποποτε η Αλις, θα σωριαστω

    κατα τα αλλα σε εκανα λινκ
    σε κρεμασα και καδρο!

    Τωρα βγαλτα περα μονη με τις ορδες των θεοσεβουμενων κυριων με τις σφηκοφωλιες στο κεφαλι
    αλλα και με τις διανοουμενιστικες φεμινιστριες…

    εγω θα παρω τους νανους και θα αποσυρθω

    αχαχαχαχαχαχα

    ΧΑΡΙςςςςςςςςςςς
    μου χεις λειψει τρελλα και αδυσωπητα:)
    ματςςςςςςςςς

    Σχόλιο από Talisker — Απρίλιος 10, 2010 @ 11:03 μμ | Απάντηση

  19. πάω να δω τί μέ κάνατε…

    κατακίτρινη, Κυρία μου ;;; πόθεν δηλαδή έσχον το χρώμα τούτον; 😆

    καλά, δεν ξέρατε (μη μού πείτε) ότι η περί ής ο λόγος ήτο λίαν παιδόφιλη; (για την άλις λέω, η άλλη ως γνωστόν ήτο νανόφιλη) 👿

    Και μη σωριαστείς ακόμα, χρειάζομαι βοήθεια όταν θάρθουν οι ορδές

    φιλιά γλυκιά μου Υψηλή-ότατη 😀

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 11, 2010 @ 12:06 πμ | Απάντηση

  20. Ητο λιαν παιδοφιλη ??
    Χαρις θα σας μαυρίσω!:)

    Κατακιτρινην διοτι ειστε εκτυφλωτικην ως προς τους συνειρμους και την αποδοση αυτων

    διαβρωτικο εκτυφλωτικο κιτρινο σαν του χρωστηρα του Λωτρεκ (που λατρευω)
    νιωθω να να με θαμπωνει καθε φορα

    μη κοιτατε που το ομορφο χαρουμενο και γλαφυρο αυτο χρωμα εχει τοσο αδικηθει στην καθομιλουμενη σαν επιθετικος χαρακτηρισμος εκπομπων

    ω ελατε Χαρις
    -καμια σχεση…

    ΚΙΤΡΙΝΗ ΜΕ ΛΑΜΨΗ ΕΚΤΥΦΛΩΤΙΚΗ
    (ΟΙ ορδες θα εχουν να κανουν μαζι μου, παντα μισουσα το μαλλι σφηκοφωλια και τα ταγαρια:::)))))))))))

    Σχόλιο από Talisker — Απρίλιος 11, 2010 @ 8:17 πμ | Απάντηση

  21. Μα! εννοώ Μεγαλειότατη ότι Φιλούσε τούς Φίλους (τών Παιδιών) 😛 😀 😆

    Μέ κρεμάσατε λοιπόν… ε, καλά μού κάνατε… Ως αντιστάθμισμα να σάς θυμίσω πως το κίτρινο χρώμα (αλλά το ‘δυνατό’, όχι εκείνο το ξεπλυμενο σαν από αυγά μπαγιάτικα, εκείνο το ‘δυνατό’ τού λωτρέκ τού βανγκόγκ τού μπέκμαν τού μάκε, ενίοτε τού σαγκάλ κλπ κλπ,) με τρελαίνει εξίσου…

    σας φιλώ τρελά

    χχχ

    (πού να τολμήσουν να μπουν ορδές και ταγάρια τελικώς Κυρία Μου Εδωμέσα… Εσείς μονίμως Έρρωσθε και Αγαλλιάσθε)

    😀

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 11, 2010 @ 5:36 μμ | Απάντηση

  22. Έχασα μάλλον επεισόδια τις «άγιες» μέρες που προηγήθηκαν, αν και ούτε εγώ ανήκω στο πλήρωμα και το ποίμνιο, ως σεσημασμένος άθεος, ή ακριβέστερα αρνησίθεος – γιατί ακόμα και αν μου αποδεικνύανε πέραν κάθε αμφισβητήσεως ότι υπάρχει Θεός, εγώ θα παρέμενα πεισματικά πιστός στην… αριστερή αντιπολίτευση της κομματικής αλλά και εκκλησιαστικής νομενκλατούρας.

    Δε θυμάμαι τι διάβαζα την ημέρα του Αγίου Πάσχα – Μαρξ; Λένιν; Λούξεμπουργκ; Έλλη Παπά; – αλλά συμπτωματικά, είχα κι εγώ την ιδέα να αφιερώσω ένα ταπεινό και όχι τόσο σεμνό σπονδυλωτό διηγούργημα στην σαγηνευτική και σατανική Σαλώμη, ως τάχα επιλογή περικοπών από το… Κατά Διάολον Ευαγγέλιο.

    Όπως και να χουν τα πράγματα, εύχομαι – καθυστερημένα λίγο – Χρόνια Πολλά, Καλά και… χωρίς χρέη σε σένα Χάρη και στους αναγνώστες σου, και θα τα λέμε όποτε επιτρέπουν οι αντικειμενικές και υποκειμενικές συνθήκες!

    Σχόλιο από tsalapeteinos — Απρίλιος 11, 2010 @ 7:23 μμ | Απάντηση

  23. Τσαλ να ανταποδώσω τις ευχές (κυρίως για τα χρέη 😆 ) ! Ήρθες κι εσύ μέρα που απουσίαζα (συνθήκη αντικειμενικη + υποκειμενική !!) εξαυτού και η καθυστέρηση στο καλωσόρισμα…

    Δεν είχα καμιά αμφιβολία ότι αν επρόκειτο να συγγράψεις … ευαγγέλιο, κάτι τέτοιο θα διάλεγες 😀

    Για τα περί θεού (ή θεών) πάντα απορούσα γιατί τίθεται ως – αντικειμενική – αλήθεια, τουλάχιστον ως προς το φύλο 😆 (δεν παίρνουμε ένα παραδειγματάκι από τούς προπάτορες – όλων τών φυλών – τού πλανήτη, που ξεκίνησαν τις μεταφυσικές τους ανησυχίες με (γυναίκες) θεές; 😉 ) τεσπα, για να το επικαιροποιήσω ακόμα περισσότερο σήμερα με τις ειδικές (αντικειμενικές) συνθήκες, όπως βλέπουμε – τα τελευταία τουλάχιστον κάτι χιλιάδες χρόνια – μόνο άντρες όντως (θέλουν να) παίζουν τον ρόλο τών θεών επί γης – συνεπώς οι θεές μπορούν να περιμένουν (υπομονετικά) την «αιώνια επιστροφή» που θαλεγε και ο σύντροφος νίτσε!

    να’σαι καλα, χαθήκαμε λίγο αλλά θα σ’ επισκεφτώ συντόμως 🙂

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 12, 2010 @ 8:55 μμ | Απάντηση

  24. Excellent post. I was checking constantly this weblog and I am inspired! Very useful information specially the final section 🙂 I deal with such info a lot. I was looking for this certain info for a very lengthy time. Thank you and good luck.

    Σχόλιο από Elite Mädchen Berlin Escort Dienst In Berlin — Οκτώβριος 8, 2012 @ 8:10 μμ | Απάντηση

  25. thank you 🙂

    Σχόλιο από χαρη — Οκτώβριος 9, 2012 @ 11:03 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: