σημειωματαριο κηπων

Απρίλιος 4, 2010

σεμνή & φιλοσοφική πραγματεία περί fucking ή μαλακίας

 

 

 

  < απόσπασμα από τό [ανέκδοτο] μυθιστόρημα βιογραφίες αγνώστων >

 

 

 μένα βέβαια μέ εκνεύριζε ανέκαθεν η σεμνοτυφία τών μεγάλων ως προς κάποιες λέξεις, αλλά τό πόσο δεν καταλάβαιναν τί ωραίο που είναι να βρίζουν ο ένας τόν άλλον τά αγόρια λέγοντάς τον μαλάκα ποτέ δεν τό κατάλαβα ακριβώς. Στους κήπους εδώ στο παρελθόν έγινε μια συζήτηση για άλλες βρισιές και υποσχέθηκα ότι θα μεταφέρω κι ένα κομμάτι δικού μου βιβλίου που ασχολείται με τή λέξη μαλάκας – ο psi–a μού σύστησε μάλιστα να τό βάλω τίς απόκριες, αλλά τόν φλεβάρη ήταν επίκαιρα άλλα θέματα – σκέφτομαι επομένως ότι τώρα, παραμονές καλοκαιριού – και με τόσο ωραίες μέρες – (εξάλλου αρκετά ασχολήθηκα με τήν επικαιρότητα κάποιων θρησκευτικών θεμάτων (και εδώ και εδώ) κι ας μην είναι ούτε οι επικαιρότητες ούτε τά θρησκευτικά τό φόρτε τών τεχνών – ούτε και τών κήπων) ταιριάζει λοιπόν ένα ηλιόλουστο και ξένοιαστο ποστ.

Διευκρινίζω απλώς για να μην υπάρξει έκπληξη που ξεκινάω βαρύγδουπα, ότι τό κεφάλαιο εκείνου τού βιβλίου είναι σχεδόν εξολοκλήρου αφιερωμένο στον νίτσε, συνεπώς – και επειδή δεν έχω τόν χρόνο ούτε είμαι σε φόρμα να περικόψω και να κάνω διορθώσεις τώρα – παραθέτω τό σχετικό τμήμα ολόκληρο :

(έχει προηγηθεί συζήτηση για τή «γέννηση τής τραγωδίας / από τό πνεύμα τής μουσικής», και για κάποια πράγματα που ο αφηγητής τού βιβλίου θεωρεί φιλοσοφικές αφηρημάδες ή αντιφάσεις)

(για όποιον επίσης είναι αρκετά μαζοχιστής ώστε να θέλει να διαβάσει όλο τό σχετικό κεφάλαιο τού βιβλίου, τού λέω ότι θα τό βρει στα περιεχόμενα υπό τόν τίτλο «σημείωση β’ / jenseits von gut»)

 

 

 

                    

 

 

   οιο είναι δηλαδή τό λάθος που κάνει ο νίτσε από τήν γέννηση τής τραγωδίας ήδη κιόλας ; Μα απλούστατα, τό ότι εκλαμβάνει τό αποτέλεσμα για αίτιο. Κι επίσης, με μια ασυγχώρητη προχειρότητα, γραπώνεται από μια έμπνευση και κολλάει σ’ αυτήν, χωρίς να σκεφτεί παραπέρα : Τού άρεσε η σκέψη ότι η τραγωδία έγινε από τήν μουσική : μοντέρνα σκέψη για τήν εποχή του – αλλά πόσο λίγη για τούς αιώνες που έρχονται : πόσο πολύ σκέψη φιλόλογου που θέλει να σοκάρει τούς άλλους φιλόλογους και πόσο πολύ σκέψη καλαμαρά – που μισεί τούς συναδέλφους του και τό συνάφι του πάνω απ’ όλα.

   Αλλά μην στενοχωριόμαστε : σ’ αυτήν τήν υστερική δισυποστασία τού νίτσε χρωστάμε τό έργο του ίσως ολόκληρο : ο άνθρωπος αυτός δεν μπόρεσε να δει δηλαδή τόν εαυτό του ολόκληρο ούτε μία φορά καθαρά – και καλά έκανε και τό φοβότανε, διότι όπως αποδείχτηκε δεν τό άντεχε. Γι’ αυτό και η εγκυρότητα και τό πανανθρώπινο τής σκέψης του βασίζεται στο ότι δεν είναι ακριβώς σκέψη αλλά και λίγο ποίηση, και κάτι γενικά λίγο πιο χαλαρό, που τού δίνει τή δυνατότητα να κρυφτεί και περισσότερο. <Ως προς τόν νίτσε νομίζω μερικές φορές ότι είναι πολύτιμος επειδή ήταν μ’ άλλα λόγια μόνος πολύ : Αν κατέβαινε ένας διαστημικός δηλαδή ξαφνικά και μάς μελετούσε (μελετούσε τίς προσπάθειές μας να αποδεσμευτούμε από τούς χαλκάδες με τούς οποίους τυλιχτήκαμε) πιστεύω ότι θα ’βρισκε μια πολύ σαφέστερη και καλύτερη έκφραση για όλο αυτό που εννοώ, και θα ’λεγε ίσως κάτι σαν : ο άνθρωπος αυτός προσπάθησε να γίνει τόσο ελεύθερος όσο κατά βάθος δεν άντεχε – και απ’ αυτήν τήν άποψη είναι μοναδική περίπτωση (για τήν ένταση με τήν οποία τό ήθελε αυτό που δεν ήθελε * ) και γι’ αυτό αναμφισβήτητα συμπαθής.

   Πόσο πιο συμπαθής όμως θα ήτανε αν μπορούσε να κοιτάξει τόν εαυτό του και κατάματα καμία φορά και να πει : Είσαι μαλάκας. Η ανικανότητα τού νίτσε να διαγνώσει ότι είναι μαλάκας αποτελεί δηλαδή από μια άποψη τό κέντρο τής τραγωδίας του.>

 

  

  

   Γιατί φυσικά και τόν πείραζε να τό διαγνώσει αυτό : φυσικά : όλους μάς πειράζει. Όμως η τραγωδία τού νίτσε είναι ότι βρίσκεται στο μεταίχμιο ανάμεσα στις εποχές εκείνες που από τή μια δεν υπήρχε περίπτωση να τό διαγνώσουν αυτό (που δεν θεωρούνταν δηλαδή ακριβώς ελάττωμα αλλά μάλλον φυσική κατάσταση) και στις εποχές τίς σημερινές που τό διαπιστώνουμε ελεύθερα. Αντιδρούμε βέβαια τότε με διάφορους τρόπους – κι ένα οριακό σημείο για να καταλάβουμε πού χωρίζονται οι δύο εποχές γαμώτο είναι κατά τραγική σύμπτωση ο ίδιος ο νίτσε.

   Όταν τ’ αγόρια λοιπόν λένε μαλάκα τό ένα τό άλλο (μιλώντας ελληνικά) αυτού τού είδους τήν διάθεση είναι που εκφράζουνε : θέλουν οπωσδήποτε ν’ ανήκουνε στην νέα αυτή μετά νίτσε εποχή όπου βλέπουν τόν εαυτό τους καθαρά στον καθρέφτη – μαζί με μια παράλληλη βέβαια δυσφορία προς τά χάλια στα οποία τούς έχει ήδη οδηγήσει αυτή η ζωή : μόνο που αυτή η αυτογνωσία καλύπτεται πίσω από ένα νόημα ειρωνικό και υβριστικό διότι δεν τ’ αντέχει κανείς και όλα

   Υπάρχει όμως εδώ κάτι που έχει σχέση με τήν ίδια τήν αόρατη σχεδόν παρουσία (θα μπορούσε να πει κανείς) τής γλώσσας παντού : ως βρισιά δηλαδή τό μαλάκας νομίζω ότι πολύ άδικα λοιδωρείται, γιατί τό να είσαι μαλάκας είναι πραγματικά μια κατάσταση που αξίζει κάθε λύπηση οίκτο συμπόνια απέχθεια μίσος και χλευασμό, και συνεπώς δικαίως εκσφενδονίζεται τόσο μόνιμα : αντιθέτως βέβαια τό γαμώτο στα ελληνικά δεν αντιμετωπίζεται με τήν ίδια περιφρόνηση,  καθόλου μάλιστα – είναι γνωστό τοις πάσι ότι τό ρήμα γαμάω-γαμώ αποτελεί περήφανη έκφραση επίθεσης μίσους και βίας : έχει σαφώς δηλαδή τάσεις υπονοούμενα δηλώσεις και υποδηλώσεις παραδηλώσεις και συμπαραδηλώσεις επιθετικές βιαστικές σαδιστικές εκδικητικές εχθρικές και νικηφόρες – και αυτό είναι σαφές – οι κατά κανόνα άντρες σ’ αυτή τή ζωή, και σε όλες τίς χώρες, δεν μπορούν να είναι περήφανοι για τίποτα αν δεν τό ταυτίσουν προηγουμένως και δεν τό συνδυάσουν εκ τών υστέρων με καταστροφή πόνο πίκρα μάχη οδύνη και πόλεμο : – η χαρά είναι εξαφανισμένη – δεν θα τό μάθετε τώρα από μένα αυτό – έτσι λέμε η μια τήν άλλη και ο ένας τόν άλλον συνέχεια μαλάκα.

   Πάντως υπάρχει μια διαφορά από τό συνεχές fucking ως βρισιά μέχρι τό αδιάλειπτο μαλάκας ως βρισιά : ως βρισιά δηλαδή προτιμώ τό μαλάκας : δηλαδή τό μαλάκας τό προτιμώ ως βρισιά.

   Εξάλλου τό fucking αποτελεί βρισιά παγκοσμίως, τό μαλάκας όμως είναι αποκλειστικά ελληνική ιδιαιτερότητα : και να μέ συγχωρείτε αλλά εγώ χαίρομαι πολύ γι’ αυτήν τήν διαφορά.

   Και είναι περίεργο εξάλλου που στο σημείο αυτό δείχνουμε και τόση αυτογνωσία ως λαός – διαφορετικά (και από ψυχαναλυτική άποψη) η επαφή μας με (κάθε είδους) (εσωτερική) αλήθεια είναι κάτι προς τό οποίο κλωτσάμε εκ φύσεως εξ ιδιοσυγκρασίας και λόγω (ιστορικού) παρελθόντος – απολύτως δικαιολογημένα δηλαδή : στην περίπτωση επομένως τού μαλάκα είναι ν’ απορεί κανείς γι’ αυτό τό πολύ σωστό μας και πολύ καλό μας γούστο.

 

  

 

   Από τήν άλλη, η υπόγεια τάση για διακρίσεις εναντίον τών γυναικών φαίνεται και εδώ ιδιαίτερα ανάγλυφα – από τό ότι όταν αναφερόμαστε σ’ αυτές χρησιμοποιούμε μια λέξη που προέρχεται μεν από τό μαλάκας αλλά γραμματικά έχει γίνει ένα ρήμα με κατάληξη αξιοθρήνητα παθητικής φωνής (βέβαια οι γυναίκες μεταξύ τους χρησιμοποιούνε τό αρσενικό : μαλάκας : ακριβώς για να ’ναι ενεργητικό) [ Εσχάτως έχω ακούσει και τό μαλάκω : δεν είναι άσχημο κι αυτό (αν και είναι λίγο συγκαταβατικό, συγκαταβατικό δηλαδή ακριβώς επειδή ποζάρει ως ανεπιτήδευτα και αποκλειστικά θηλυκό) ]. Τό μαλακισμένη λοιπόν αυτό που λένε τ’ αγόρια για τίς γυναίκες τούς καλύπτει πρώτον στην ανάγκη τους να θεωρούν ότι οι γυναίκες πάντα κάτι παθαίνουν κι ότι ποτέ δεν ενεργούν, και δεύτερον (στην ανάγκη τους) να επιβεβαιώνουν ακριβώς αυτή τήν εχθρική τους στάση προς κάθε τι γενικά παθητικό.

   εν είναι καθόλου τυχαίο άλλωστε που η ίδια η λέξη παθητικός σ’ αυτή τή χώρα (αλλά και αλλού – και τό pathetic στα αγγλικά σημαίνει ακριβώς εξαθλιωμένος και απαίσιος)  έχει μια καθαρά περιφρονητική σημασία – για να μην πω και υβριστική ( : αυτό είναι εδώ ίσως και τό σπουδαιότερο : είναι ακριβώς αυτό που τούς κάνει να είναι και περισσότερο μαλάκες : ο φόβος τους δηλαδή μήπως ανακαλύψουν τήν ανάγκη τους για αδράνεια άφεση χαλάρωση, για παθητικότητα (βάθος) τεμπελιά απραξία, για ανατροπή αναρχία : όπερ έδει δείξαι : αν μπορούσαν δηλαδή να πάψουν να φοβούνται τίς λέξεις παθητικός ήρεμος χαλαρός αφημμένος γυναικείος οργιαστικός βακχικός ανατρεπτικός αναρχικός και έξυπνος, τότε θα ανακάλυπταν ίσως τόν έρωτα – και θα παύανε να τόν φοβούνται, συνεπώς θα παύανε να ’ναι και μαλάκες )

 

        

 

   Αυτό όμως πιθανώς θα σήμαινε και ότι θα λυνόταν τότε και τό πρόβλημα τού νίτσε – κι ας μην ήξερε εκείνος ελληνικά – δηλαδή δεν ήξερε τά ελληνικά αυτά ώστε να καταλαβαίνει τίς λέξεις που λέμε εδώ τώρα. (Τά αρχαία δεν θα τόν βοηθούσαν καθόλου : έπρεπε να μιλάει δημοτική και να καταλαβαίνει τήν δημοτική με όλη της τήν ειρωνεία τήν δύναμη τήν παθητικότητα τήν ένταση και τό πάθος για να καταλάβει τώρα τί λέμε).

 
 * από ερώτηση ήρωα τού ντοστογιέφσκυ (δεν θυμάμαι ποιού) «θέλει κανείς να θέλει αυτό που θέλει;»
 
 
 ανάρτηση αυτή να θεωρηθεί η 2η γλωσσική τού διπλού σημειωματάριου : η 1η στο έτερον ήμισυ εδώ.
   
      
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Advertisements

59 Σχόλια »

  1. ΕΓΡΑΨΕΣ big time !!!!!

    το ένα που χαμογελούσα μόνη μου:
    οι κατά κανόνα άντρες σ’ αυτή τή ζωή, και σε όλες τίς χώρες, δεν μπορούν να είναι περήφανοι για τίποτα αν δεν τό ταυτίσουν προηγουμένως και δεν τό συνδυάσουν εκ τών υστέρων με καταστροφή πόνο πίκρα μάχη οδύνη και πόλεμο : – η χαρά είναι εξαφανισμένη –

    και ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ και αυτό:
    αν μπορούσαν δηλαδή να πάψουν να φοβούνται τίς λέξεις παθητικός ήρεμος χαλαρός αφημμένος γυναικείος οργιαστικός βακχικός ανατρεπτικός αναρχικός και έξυπνος, τότε θα ανακάλυπταν ίσως τόν έρωτα – και θα παύανε να τόν φοβούνται, συνεπώς θα παύανε να ’ναι και μαλάκες

    τι να πω χάρη μου?

    r e s p e c t .
    :)&

    την ‘μαλακισμένη’ καλησπέρα μου με πολύ πάθος
    χχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ

    Σχόλιο από maya — Απρίλιος 4, 2010 @ 6:28 μμ | Απάντηση

  2. όπως καταλαβαίνεις Μάγια μου εγώ «ακαταλόγιστο» αποκλείεται να σού καταλογίσω σ’ αυτήν ειδικά την περίπτωση…

    🙂

    (ένα εξίσου ‘μαλακισμένο’ ευχαριστώ για το πάθος 😆 )

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 4, 2010 @ 8:27 μμ | Απάντηση

  3. Χμμμ, θέλει σκέψη το θέμα. Ωραίοι οι προβληματισμοί σου, αν και πιστεύω (νομίζωντας ότι το μαλάκας στην Νεοελληνική σημαίνει ο αυνανιζόμενος) δεν είναι τόσο βρίσια όσο μια φυσική απόροια της σεξουαλικής και αχόρταγης φύσης μας.

    Μπορεί να λέω και μαλακίες (36η φορά την λέω σήμερα αυτή την λέξη)… Για πες καμιά γνώμη ως πιο «ψαγμένη» στο θέμα.

    Σχόλιο από tsironakos — Απρίλιος 6, 2010 @ 8:12 πμ | Απάντηση

  4. ρε μαλάκα μη παίρνεις τον εαυτό σου τόσο σοβαρά. μαλάκας είσαι !
    (η μαλακισμένη)

    Σχόλιο από desapoin3ison4 — Απρίλιος 6, 2010 @ 11:35 πμ | Απάντηση

  5. Δίκιο έχεις, αν αναφέρεσαι σε μένα :p

    Σχόλιο από tsironakos — Απρίλιος 6, 2010 @ 5:18 μμ | Απάντηση

  6. Δημήτρη καλώς ήρθες 🙂 (και σόρι για την αργοπορία τής απάντησης αλλά είχα περισπασμούς (πολύ) μαλακισμένους σήμερα… ( 😆 )

    θέτεις τό ζήτημα από μια πλευρά που (είτε «ψαγμένη» είτε όχι) πρέπει να πω ότι μέ προλαβαίνει εν ολίγοις… Με έχει απασχολήσει δλδ θέλω να σού πω αρκετά και μένα, το πώς όλες οι λέξεις ή οι φράσεις που χρησιμοποιούμε για βρισιά, γίνονται και χαϊδευτικά ονοματάκια με τον καιρό ή με την χρήση εντέλει… (σ’ ένα άλλο ποστ στο «άλλο» σημειωματάριο (δεν ξέρω αν έχεις προλάβει να το δεις) προ αρκετού καιρού είχαμε μια άλλη τέτοια συζήτηση για μια άλλη «τέτοια» «σεξουαλικής υφής» λέξη (άντε να μην τις γράψω και όλες, γιατί θα γίνει κοσμοσυρροή γκουγκλιστών εδωμέσα…) 😉 Πάντως να μην ξεχνάμε ότι την αρχική «προσβλητική» τους απόχρωση δεν την χάνουν ποτέ εντελώς, και την ξαναβρίσκουν ευκολότατα όταν αλλάξει λίγο η διάθεση (ή ο τόνος φωνής τού εκσφενδονίζοντος τήν μαλακία) : έχω υπάρξει μάρτυς σκηνών απείρου βίας δλδ από ένα «τί’πες ρε μαλάκα» – «εμένα είπες ρε μαλάκα;» και τα λοιπά…

    συνεπώς όταν λέμε κάτι «αμφίσημο» για τον εαυτό μας ή για τούς φίλους μας, το δεχόμαστε μόνο από τον εαυτό μας ή τούς φίλους μας… – στην υποψία και τής παραμικρής έχθρας, η αμφισημία πάει περίπατο, και ξαναγίνεται απλώς…μαλακία

    χρειάζεται χιούμορ (που λείπει από τούς περισσότερους, σ’ αυτή τουλάχιστον τή χώρα) για να το δεχτείς δλδ από ανθρώπους που δεν τούς ξέρεις καλά – και που ξέρεις ότι δεν σε ξέρουν – κι εσύ ως καρυωτακικός αποδεικνύεις ότι έχεις χιούμορ!

    άντε, καλωσήρθες και πάλι. Θα περάσω κι απ’ τα «ελεγεία» σου 😛

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 6, 2010 @ 7:46 μμ | Απάντηση

  7. (My) act of (dangerous) touching : και για σένα το παραπάνω «σόρι» για τήν βραδυφλεγή μου εμφάνιση σήμερα…

    ναι το να παίρνουμε τον εαυτό μας στα σοβαρά, επειδή ακριβώς είμαστε και λίγο – μερικές φορές – σοβαροί, είναι το πιο ασόβαρο … Ο νίτσε πιχι, έφαγε μια χυλόπιττα ξεγυρισμένη από κείνην την (πανέμορφη) Λου-Σαλώμη (!) ακριβώς γιατί ο μισογυνισμός του (που μέ κάνει κι εμένα να τον σιχαίνομαι ώρες-ώρες, όσο κι αν τον αγαπάω 😳 ) εκεινής δεν μπορούσε ακόμα περισσότερο να τής διαφύγει καθώς τόν έβλεπε «live» και «σε όλη του την παν-σόβαρη δόξα»…

    σε φιλώ και σ’ ευχαριστώ που περνάς… ήθελα από χτες να σού πω κάτι για τον Μπόνυ και Κλάϊντ αλλά δεν μ’ άφησαν τα ασόβαρα που μέ πνίγουν…αυτόν τον καιρό… Οψόμεθα

    🙂

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 6, 2010 @ 7:56 μμ | Απάντηση

  8. Πολύπλευρη και πολύπλοκη προσωπικότητα ο Mr.Nietzsche. Δεν είμαι σίγουρος αν είναι μισογύνης. Αλλά ακόμα και αν ζούσε και τον ρωτούσαμε νομίζω πως θα παίρναμε περίπλοκες απαντήσεις.

    Σχόλιο από tsironakos — Απρίλιος 6, 2010 @ 11:05 μμ | Απάντηση

  9. διάβασέ τον λίγο υπομονετικά, και θα δεις αν ήταν ή όχι μισογύνης… (μισογύνης φανερά και ξάστερα ήταν ο μαλάκας… – ) Οσο για το περίπλοκος – καμία αντίρηση : γι’ αυτό και τόν συζητάμε 🙂 (περίπλοκος και αντιφατικός και αξιολύπητος και αξιοθαύμαστος…) 😳 αλλά η «περιπλοκή» τών απαντήσεών του – στο συγκεκριμένο θέμα – αν υποτεθεί ότι δεν είχε αλλάξει στο μεταξύ και μυαλά – θα’ταν μόνο για να τήν γλιτώσει 😛

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 7, 2010 @ 3:47 πμ | Απάντηση

  10. Από τη γυναικεία γκρίνια; 😛

    Σχόλιο από tsironakos — Απρίλιος 7, 2010 @ 8:06 πμ | Απάντηση

  11. Συγγνωμη λιγο

    σας εχει πει κανεις πως ειστε εκτος θεματος και πνευματος των ημερων???

    πατε καθολου καλα??
    -νηστεια και προσευχη και οι δυο και παρακαλω πολυ το βραδυ στη σουίτα μου με τα ροζαρια σας …

    αντε!

    Χαρη μου κατα τα αλλα φιλια πολλα
    ο Νιτσε πεθανε!

    -Θεος!
    (και αντ αυτου Βασιλισσα Αμαλια)!

    Σχόλιο από Talisker — Απρίλιος 7, 2010 @ 1:39 μμ | Απάντηση

  12. Ήμαρτον Μεγαλειοτάτη! είναι η Ανάσταση που μού διέφυγε! Τον Επιτάφιο τόν γιορτάσαμε όμως, κι εδώ κι εκεί, δεν μπορείτε να πείτε! 😳

    (και ήρθα τις προάλλες στο εξομολογητήριο για συχώρεση, αλλά είσαστε κλειστά) 😀

    θα επανορθώσω πάραυτα,
    και στο μεταξύ Σάς φιλώ γλυκά

    χχχ

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 7, 2010 @ 6:44 μμ | Απάντηση

  13. @Δημήτρη (σόρι για την καθυστέρηση) : δεν υπάρχει γυναικεία γκρίνια 😀 (δεν ξέρεις ότι πρόκειται για αντρικό γκρινιάρικο μύθο ; ) 😆

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 7, 2010 @ 10:17 μμ | Απάντηση

  14. Seems like a job for Mythbusters!

    Νομίζω ότι πρέπει να σταματήσουμε τα offtopic

    Σχόλιο από tsironakos — Απρίλιος 7, 2010 @ 11:24 μμ | Απάντηση

  15. Αν με άκουγες και το ανέβαζες τις Απόκριες δεν θα σε κατηγορούσαν 🙂 (βέβαια, θα χάναμε τη Σαλώμη, για την οποία αν τα ξανακούσεις ποιός θα σου φταίει;)

    Μα καλά, το Πάσχα διάλεξες να μας μιλήσεις για τον μαλάκα και να μας πεις πως είσαι με την Σαλώμη; Δεν έχεις το θεό σου 🙂

    Όπως πάντα άνοιξες πολλά θέματα και καταλαβαίνεις πως δεν συζητιούνται με σχόλια όλα αυτά…

    Λοιπόν, πιστεύω ότι το «μαλακισμένη» πρέπει να μπει μαζί με το «μαλακισμένος», που μάλλον αποτελεί βρισιά για όλους.

    Δεν ξέρω από που ξεκίνησε ο «μαλάκας», αλλά δεν νομίζω ότι μπορούμε πλέον να το θεωρούμε βρισιά ή τέλος πάντων κάτι υποτιμητικό. Δηλαδή, αν δεν ακούσεις όλη τη φράση, ή αν δεν ακολουθήσει (η λέξη μαλάκας) κάποια πράξη ή έστω κάποια χειρονομία, δεν το λες βρισιά. Νομίζω ότι αυτό φαίνεται περισσότερο όταν υπάρχουν περισσότεροι του ενός μαλάκες σε μια συζήτηση 🙂 Για παράδειγμα; «έλα ρε μαλάκα μη στενοχωριέσαι αφού ξέρεις τι μαλάκας είναι αυτός». Εδώ έχουμε δύο μαλάκες, αλλά σε καμία περίπτωση δεν τους βάζουμε στην ίδια κατηγορία. Τώρα, αν απαντήσει (ο άλλος) «ναι ρε μαλάκα το ξέρω», υπάρχουν τρεις μαλάκες κοκ Δηλαδή, αν και είναι πολύ ενδιαφέροντα αυτά που γράφεις, αναρωτιέμαι μήπως ο μαλάκας έχασε με τον καιρό τη σημασία του (ρε τον μαλάκα, μέχρι και τη σημασία του έχασε και κάπως με στενοχώρησε αυτό που μόλις έγραψα).

    Έτσι, νομίζω ότι είναι πιο εύκολο κάποιος «να κοιτάξει τόν εαυτό του και κατάματα καμία φορά και να πει : Είσαι μαλάκας», παρά να πει (στον εαυτό του) όλα αυτά που αναφέρεις στις τελευταίες παραγράφους του ποστ-σαλώμη.

    Και τά αγόρια δεν ξέρω αν τελικά βρίζουν ο ένας τον άλλον λέγοντάς τον μαλάκα (όπως γράφεις στην εισαγωγή σου). Δεν ξέρω αν είναι άσχετο από μια (προεφηβική) περίοδο (για να μην την πούμε «μαλακοκεντρική») που τα αγόρια ασχολούνται με το «ποιός την έχει πιο μεγάλη» (ή και με ομαδικούς αυνανισμούς), παιγνίδι που κάνει πιο ανεκτό το άγχος της αντρικής (αν)επάρκειας και της ομοφυλοφιλίας (κοιτάζουμε τον άλλο για να συγκρίνουμε και όχι γιατί μας αρέσει).

    Από την άλλη, τη λέξη μαλακία δε νομίζω να τη χρησιμοποιούμε για καλό. Δεν μου έρχεται κάποιο τέτοιο παράδειγμα.

    Ξαναείπα ότι άνοιξες πολλά θέματα. Γιατί λείπει το χιούμορ σ’ αυτή τή χώρα; Ίσως είμαστε αρκετά γκρινιάρηδες ( btw υπάρχει γυναικεία γκρίνια και άστα αυτά με τους μύθους:) ) και δεν απολαμβάνουμε το χιούμορ. Για παράδειγμα, πας σε ένα νοσοκομείο (μου έτυχε πρόσφατα, γι΄αυτό μου ήρθε) και βλέπεις απέναντι στο σαντουιτσάδικο να κάθεται ο γιατρός φορώντας την ιατρική μπλούζα του. Μπορεί να γκρινιάξεις: «τι νόημα έχει η ιατρική μπλούζα αν ο τύπος κυκλοφορεί έτσι στους δρόμους;». Εσύ δεν βλέπεις το χιούμορ εκείνη την ώρα γιατί γκρινιάζεις. Ούτε κι αυτός το βλέπει γιατί τελικά το κάνει από βαρεμάρα. Αλλά υπάρχει (ελληνικό και ανατρεπτικό) χιούμορ, το οποίο (στη συγκεκριμένη περίπτωση) δεν πρέπει να είσαι ούτε γιατρός ούτε ασθενής για να το αντιληφθείς.

    Μετά από όλες αυτές τις μαλακίες που μου ήρθαν, λέω να κλείσω το σχόλιο (πριν μου έρθουν και άλλες).

    Α ναι, για το Πάσχα έχω να πω πως μέχρι την Παρασκευή (τη μεγάλη) κάπως αντέχεται, το Σαββατοκύριακο όμως δεν το μπορώ καθόλου (γι’ αυτό προσπαθώ να λείπω).

    Τελικά, αυτό με τους κήπους, που δεν ξέρεις τι είναι εντός ή εκτός θέματος, είναι από τα δυνατά του σημεία 🙂

    ΥΓ1. Έχω νέα απορία-πρόταση-πρόκληση αυτό το «πούστης», γιατί κολλάει παντού; πχ. τρώει σαν πούστης, καπνίζει σαν πούστης, τι είπε ο πούστης; κτλ ( κανόνισε πότε θα δώσεις την απάντηση 🙂 )

    ΥΓ2. Περιμένω τα keywords που θα έχεις στο search της google

    Θα τα ξαναπούμε…

    Σχόλιο από Post.Scriptum.Inter-Action. — Απρίλιος 8, 2010 @ 8:58 μμ | Απάντηση

  16. Αυτό που μου αρέσει κυρίως, είναι η σεμνότητα της πραγματείας αλλά και των σχολιαστών, που είναι απολύτως του γούστου μου. 🙂

    Talisker και Psi-A, τα δώσατε τα ρέστα σας (όχι πως πήγαν πίσω κι οι υπόλοιποι, αλλά εσείς…) Ειδικά αυτό με το ροζάριο, νομίζω ανέβασε την Talisker, ψηλότερα στην εκτίμηση μου. 🙂 Κι ευκαιρία να σου πω, πως σε είχα χάσει και ρωτούσα για σενα, Κόκκινη..

    Και για να προσφέρω κάτι στην κουβέντα, να αντιγράψω απ’ τον Μπαμπινιώτη πως η λέξη μαλακία, απαντάται και στον Πλούταρχο ως «κιναιδεία», με την αρχική της έννοια (αδυναμία, μαλθακότητα). Απ’ ότι κατάλαβα Psi-A, αυτή είναι η πιο παλιά αναφορά (επειδή αναρωτήθηκες δηλαδή από που ξεκίνησε). Αν και η Χάρη, μπορεί να ξέρει κάτι παραπάνω.

    Χάρη, βλέπεις τι με έβαλες να κάνω νυχτιάτικα με την ανάρτηση σου, ε; Χρειάζεται να γράψω κάτι περισσότερο; 🙂

    Τα φιλιά μου έχεις!

    Σχόλιο από aikaterinitempeli — Απρίλιος 8, 2010 @ 11:18 μμ | Απάντηση

  17. και αφού η Κατερίνα άρχισε τις αναφορές, φαντάζομαι να έχετε διαβάσει το:

    http://www.skylos.gr/mp3/syggramma-1.pdf

    (για να έχουμε μια βάση στη συζήτηση 🙂 )

    Σχόλιο από Post.Scriptum.Inter-Action. — Απρίλιος 9, 2010 @ 12:00 πμ | Απάντηση

  18. Psi-a & Κατερίνα η συγκεκριμένη αυτή ώρα δεν μού επιτρέπει τα πολλά λόγια 👿 θα επανέλθω λοιπόν διεξοδική 😳

    προς το παρόν μόνο ένα : μία ανάμνηση από το σχολείο «φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας» μού λέει ότι η λέξη αναφέρεται σε κείμενο τού Θουκυδίδη συνεπώς παλιότερο τού Πλούταρχου, και με την έννοια τής «μαλθακότητας» επίσης

    (Κατερίνα εσύ είσαι πολύ επικίνδυνη, με κάνεις να νιώθω σα φιλολόγα, που ούτε είμαι ούτε θέλω να είμαι – διότι ως γνωστόν, όσα δεν φτάνει η αλεπού πηδάει και τα φτάνει – 😆 )

    και (Psi-a) για το χιούμορ που ενίοτε διαθέτομεν ως λαός και ως έθνος, το πολυανεβασμένο βίδεο τούτο, άντε άλλη μία φορά, ταιριάζει υπέρτοδέον μού φαίνεται τελικά εδωμέσα… (και να μη φωνάζει η Τάλι, πέρασαν οι γιορτές 😛 )

    (ες αύριον τα άλλα σπουδαία και πάω για ύπνο τώρα, φιλάκια 😀 )

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 9, 2010 @ 5:29 πμ | Απάντηση

  19. Τζιμάκος και λοιποί είναι απίστευτοι (και μουσικοί και stand-up comedians).

    όσο για τη μαλακία, θέλω να προσθέσω ότι όντως αντιστοιχίζεται με τη μαλθακότητα (από Θουκιδίδη). Μου θυμίζει μάλλον τα κατάλοιπα της χριστιανικής αντίληψης για τα σεξουαλικά: ο ενεργός σεξουαλικά που το απολαμβάνει ή που αυνανίζεται «καίει» τον εγκέφαλο του, μαλθακεύει –> μαλακίζεται –> είναι μαλάκας.

    Σχόλιο από tsironakos — Απρίλιος 9, 2010 @ 8:11 πμ | Απάντηση

  20. χάρη, τώρα μόλις τα διάβασα ολόκληρα τα τελευταία σου κείμενα και μου γεννήθηκε μια απορία (με κίνδυνο να ρίξω λίγο το επίπεδο). Αφορά την παρατήρηση για τη διάκριση μεταξύ μαλάκα και μαλακισμένης με τις διαφορετικές υποδηλώσεις των όρων. Πως ακριβώς ορίζεται η ενεργητική και πως η παθητική μαλακία; 😛

    Σχόλιο από head charge — Απρίλιος 9, 2010 @ 7:33 μμ | Απάντηση

  21. καλημέρα και καλησπέρα 😀 προσπαθώ με τη σειρά λοιπόν τώρα τις απαντήσεις :

    psi-a : δεν «διάλεξα» το πάσχα βρε παιδί, «μού έκατσε» να’χω λίγο χρόνο κείνη τη μέρα απλώς … τι να κάνουμε, άλλοι στα παρίσια κι άλλοι στα κυπαρίσια 😆

    εξάλλου είχα την εντύπωση ότι τα βλογ μας δεν αποτελούν υποχρεωτικό ανάγνωσμα για κανεναν, όποιος θέλει μπαίνει, είναι σαν σπίτι μας να πούμε 😳

    πάντως κι εσύ έβαλες πολλά θέματα ( π ά ρ α π ο λ λ ά ) – βασικά εξαρχής να σου πω ότι συμφωνώ μαζί σου σε όλα – Και θέτεις κατά τη γνώμη μου υ π ε ρ – ε π α ρ κ ώ ς το ζήτημα τής «υποτίμησης» ή «περιφρόνησης» (ας αποφύγω να χρησιμοποιήσω τη λέξη «βρισιά»!) που γίνεται στο τέλος «φιλική» και «χαϊδευτική» προσφώνηση : αυτό αποτελεί κι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία τής συμπεριφοράς μας – διεθνώς πιστεύω – και θα μπορούσαμε να επανέλθουμε σ’ αυτό (από γλωσσο-φιλοσοφικής απόψεως!..) επί πολλά ποστ 😦 Αυτή η «αμφίσημη» λειτουργία πάντως που έχουν κάτι τέτοιες λέξεις (η άλλη που αναφέρεις είναι εξίσου εντός θέματος – και θυμάσαι τι έγινε στο «τεχνών» οταν την πιάσαμε στο στόμα μας με αφορμή τα (ωραία) χάδια στον κώλο…) 👿

    ΠΑΝΤΩΣ για να μην ξεχνιόμαστε : όσο κι αν «ταξιδεύει μακριά» η απόχρωση τής λέξης, κι όσο κι αν γίνεται όλα αυτά που λες, (και ίσως ακριβώς γι’ αυτό κιόλας) ποτέ δεν χάνει το αρχικό «προσβλητικό» της νόημα – όταν, για παράδειγμα, όπως διαπιστώνεις κι εσύ, αλλάζει το ύφος και το ήθος και ο τόνος φωνής τού ομιλούντος. Λέω δλδ ότι το ενδιαφέρον είναι αυτό ακριβώς : οι «βρώμικες» λέξεις (οι υποτιμητικές ή προσβλητικές λόγω σχέσης τους με το σεξ) «καθαρίζουν» οι ίδιες το νόημά τους από τον αστικό (και θρησκευτικό και επιβαλλόμενο) πουριτανισμό όταν φτάνουν να γίνουν «χαϊδευτικές» – δεν ξεχνάνε ποτέ όμως τήν απαγορευμένη και βρώμικη καταγωγή τους – και αυτό ακριβώς τις κάνει να αντέχουν στον χρόνο και να υπερβαίνουν τις επιμέρους «αλλαγές» τών ηθών : είναι σαν να θέλουμε να επιμείνουμε πως οι λέξεις είναι επικίνδυνες, επιμένοντας στο ότι κάθε τι το ερωτικό παραμένει καταβάθος παράνομο

    κάπως έτσι τεσπα

    και για τού λόγου το αληθές, δες μια «αντοχή» τής λέξης στην «καθαρά και ξάστερα υβριστική» της σημασία (που την υποδηλώνουν ακόμα καλύτερα τα αποσιωπητικά…) που ψάρεψα σήμερα :

    http://manolisvardis.wordpress.com/2010/04/09/%ce%be%ce%ad%cf%83%cf%80%ce%b1%cf%83%ce%b5-%ce%b5%ce%bc%cf%86%cf%8d%ce%bb%ce%b9%ce%bf%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%ba%ce%b5%cf%86%ce%b1%ce%bb%ce%bb%ce%bf%ce%bd%ce%af%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%bf-%ce%ba/

    (δυστυχώς δεν ξέρω ακόμα να «ονομάζω» τα λινκ κι έτσι βάζω τα μακρυνάρια 😦 )

    Επίσης, επειδή (κι εσύ κι η Κατερίνα) με μετατρέπετε δια τής βίας και σε σχολαστική φιλολόγα, κοίτα κι αυτή τη συζήτηση (η οποία συμφωνεί μαζί σου τα μάλα δλδ στο σχετικό με τη μαλακία λήμμα τής wiki : (πολύ διασκεδαστικό, και με χιούμορ ε; – και να σού πω την αμαρτία μου, πολλές φορές στην βίκι γυρίζω στις πίσω σελίδες και κοιτάω και τις συζητήσεις που γίνονται μεταξύ τών γραφιάδων…) :

    http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%85%CE%B6%CE%AE%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7:%CE%9C%CE%B1%CE%BB%CE%AC%CE%BA%CE%B1%CF%82

    (κι αυτό που λέει ένας εκεί ότι «ποτέ μη μάθετε τή λέξη σε τουρίστα…» τόχω φάει στη μάπα και προσωπικά : δεν είναι μόνο ότι τούς αρέσει και τη λένε συνέχεια, αλλά επειδή δεν καταλαβαίνουν κιόλας πόσο επικίνδυνα «επικίνδυνη» και «προσβλητική» μπορεί να γίνει, κινδυνεύουν να την πουν κι εκεί που δεν πρέπει, και με το «λάθος ύφος» – και συνεπώς κινδυνεύουν να υποστούν και λυντσάρισμα…)

    (Να και το τελικό άρθρο τής βίκι, μετά τη συζήτηση :

    http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B1%CE%BB%CE%AC%CE%BA%CE%B1%CF%82 )

    (έχει και τα «ετυμολογικά» που απασχόλησαν την Κατερίνα…)

    υγ 1 : και τι εννοείς κι εσύ (κάνοντας παρέα με τον Δημήτρη) ότι υπάρχει γυναικεία γκρίνια ? άντε μην αρχίσω την γκρίνια 😆

    υγ 2 : και τι εννοεί αυτό με τις «τελευταίες παραγράφους» ?

    υγ 3 : και τι εννοεί αυτό με τούς «κήπους» ?

    υγ 4 : για τα γκουγκλίσματα θα ενημερώσω, οταν έρθει το πλήρωμα τού χρόνου 😛 (προς το παρόν πάντως δεν έγινε μεγαλύτερος χαμός απ’ ό,τι γίνεται καλώς εχόντων τών πραγμάτων…)

    υγ 5 : πολλά φιλιά

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 9, 2010 @ 8:08 μμ | Απάντηση

  22. Κατερίνα (να σού ξαναπώ και πάλι ‘ευχαριστώ’ για την προσθήκη τής Γαλάτειας Καζαντζάκη 🙂 ) φαντάζομαι η ‘φιλολογούσα’ παράθεση από wiki παραπάνω στην προς psi-a σινδόνην να απάντησε ελαφρώς στα ετυμολογικά σου ερωτήματα – απλούστατα μ’ έκανες να ψάχνω χτες – σήμερα ξημερώματα δλδ – σε γουγλ και βίκες – και μη μού λες εμένα τι σέ βάζω να κάνεις νυχτιάτικα, διότι ξέρεις πόσες νύχτες έχω κανει εγώ αρμένικες (ψυχαναλυτικές) βίζιτες σπίτι σου?… 😛

    btw, στον psi-a : το βιβλίο χαριτόβρυτο!!! (θα το μελετήσω – σίγουρα αποτελεί ‘βάση για συζήτηση’ μια που ψάχνουμε και τις απαρχές – οι γονείς μας ακόμα πιστεύω κάπου εκεί δλδ βρίσκονται 😆 )

    φιλιά συγγράφισσα!

    🙂

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 9, 2010 @ 9:37 μμ | Απάντηση

  23. Δημήτρη συμφωνούμε (και για τον Τζιμάκο – μ’ όλα του τα κλισεδιάρικα μισογύνικα κι αυτουνού – (γυναικεία γκρίνια ε; 😛 ) και για τις ‘μαλακίες’

    θέλω νάρθω απο χτες να σού γράψω αλλά δεν πρόλαβα – έχεις ανεβάσει κάτι περί ντραγκς κυρίως που πολύ με ενδιαφέρουν…

    (με πρόλαβες και στο θέμα τού θουκυδίδη – πράγμα που επιπλέον δείχνει ότι εκείνα που έλεγες στην ανάρτησή σου περί βαθμών και σχολείων δεν ήταν και για να την γλιτώσεις προσωπικά… 🙂 Έτσι είναι : η περιφρόνηση τής «μαλθακότητας» χτυπάει κατευθείαν καμπανάκι για να ‘φυλαγόμαστε’ από τα ‘γυναικεία’ (μας) χαρακτηριστικά – το λέει και το ποστ ντε! 😛

    φιλάκια

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 9, 2010 @ 9:47 μμ | Απάντηση

  24. Head βλέπω καλωσήρθες, όχι στο βλογ – από τις διακοπές εννοώ … Ελπίζω νασαι ανανεωμένος επαρκώς ώστε να αναμένουμε ευλόγως νεότερα από reggaeheads κουλουπού 🙂

    το επίπεδο δεν πέφτει με τίποτα – άμα έχεις πιάσει πιάτο 😆

    η διάκριση που λες δεν αφορά ‘ενεργητική ή παθητική μαλακία’ (!), αλλά ενεργητική και παθητική αντιμετώπιση τής ενγένει ερωτικής ζωής. Αυτό το βλέπουμε καλύτερα οταν δεν ‘υποδηλώνεται’ ευθέως, αλλά υπόγεια γλωσσικά – πράγμα που είναι πάντα περισσότερο ομιλητικό – δλδ : οι γυναίκες μεταξύ μας χρησιμοποιούμε το ‘μαλάκας’ όπως ακριβώς και σεις οι άντρες, χαϊδευτικά, αλλά θεωρούμε το ‘μαλάκω’ ή το ‘μαλακισμενη’ βρισιά – αυτό σημαίνει ότι ακόμα κι όσες δεν θέλουν ‘επισήμως’ να είναι φεμινίστριες υπερασπίζονται τον εαυτό τους (τις εαυτές τους 😉 ) ως ‘δρώντα ερωτικά υποκείμενα’ μ’ αυτόν τόν τρόπο. Γι’ αυτό κι αν ακούσουν το ‘μαλάκα’ από άντρα, θα το εκλάβουν όπως ακριβώς έλεγε κι ο Δημήτρης – δεν τον ξέρεις, ήρθε τις μέρες που έλειπες – παραπάνω, δλδ ως σημείο ενεργητικής (και υγιούς) ερωτικής ζωής

    όταν όμως οι ίδιες θέλουν να υποτιμησουν κάποιαν, θα την πούνε μαλάκω ή μαλακισμένη, γι’ αυτό και αν το ακούσουν και για τον εαυτό τους (είπαμε, εαυτή) θα το εκλάβουν ως βρισιά

    (σ’ αυτό συμφωνεί και η ανάλυση που έγινε στη συζήτηση για τη wiki (βλ. παραπάνω), παρόλο που επειδή το άρθρο γράφτηκε μάλλον εξολοκλήρου από άντρες, δεν μπόρεσε να κάνει αυτή τη διάκριση στη χρήση τών λέξεων από τις γυναίκες)

    φιλάκια
    😀

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 9, 2010 @ 10:10 μμ | Απάντηση

  25. Άντε έλα γιατί έχει ερημώσει ο τόπος από σχόλια.

    Φέρε και κανά μουσαφίρη (τι γαμάτη λέξη, την έλεγε η γιαγιά μου)

    Σχόλιο από tsironakos — Απρίλιος 9, 2010 @ 10:27 μμ | Απάντηση

  26. Δημήτρη έρχομαι μόλις διώξω τούς περισπασμούς – μπορεί και να κοιμάσαι! – γιατί, είπαμε θέλω να σού γράψω (αρκετά)… (στο ποστ σου περι drugs θα ‘πατήσω’ εν καιρώ για δικό μου, εγώ δεν φταίω σε προειδοποίησα 😳 )

    (οι μουσαφίρηδες έρχονται μόνοι τους μην ανησυχείς άμα κάνουν κέφι και γουστάρουν (και το ‘γουστάρω’ γαμάτη λέξη ε; 😀 (κάποτε ήθελα να ανεβάσω ποστ γι’ αυτή τή λέξη)

    see you

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 9, 2010 @ 11:04 μμ | Απάντηση

  27. «ποτέ μη μάθετε τή λέξη σε τουρίστα», αλλά όπου έχω πάει (και έχω πει ότι είμαι έλληνας) η πρώτη λέξη που μου λένε είναι «μαλάκας». κάτι θα ξέρουν, ε; 🙂

    πάντως, ενδιαφέροντα αυτά στη wiki

    απάντηση στα υστερόγραφα:

    1. εννοώ ότι υπάρχει (γυναικεία γκρίνια), τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο, και αν αρχίσεις την γκρίνια απλά θα με επαληθεύσεις 🙂

    2. αυτό με τις “τελευταίες παραγράφους” εννοεί ότι, ακριβώς επειδή το μαλάκας μπορεί να είναι και λίγο «χαϊδευτικό», είναι πιο εύκολο κάποιος να πει στον εαυτό του «είσαι μαλάκας”, κάνοντας αυτοκριτική, παρά να του ασκήσει (συγκεκριμένη) κριτική (πχ να του πει (του εαυτού του) αυτά που αναφέρεις στις τελευταίες παραγράφους του ποστ με τη σαλώμη). είναι πιο σαφές τώρα;

    3. με τους κήπους (χα, χα στα κυ-παρί(σ)σια!) και τα δυνατά του σημεία, εννοώ (με λίγα λόγια) ότι οι κήποι προσφέρονται για ελεύθερους συνειρμούς, όπως είπα και πιο πάνω ή πιο κάτω, και δεν αισθάνεσαι την ανάγκη να είσαι (οπωσδήποτε) εντός θέματος ή τουλάχιστον έτσι αισθάνομαι εγώ. βέβαια, κατά καιρούς εκτοξεύονται βέλη προς το ανδρικό φύλο, αλλά κάνω τον μαλάκα 🙂

    Επίσης, πρέπει να σου βρω το βιβλίο που διαφημίζεται στη τελευταία σελίδα του βιβλίου «αυνανισμός» για το οποίο έδωσα λινκ παραπάνω (σκρολ ντάουν στο πι-ντι-εφ για να το δεις).

    Ο τίτλος: «Υγιεινή βιβλιοθήκη της γυναίκας» και περιλαμβάνει τήν υγιεινήν της γυναικός εις όλας τας περιόδους της ζωής της ως παιδίσκης, ως νεάνιδος, ως συζύγου, ως ωρίμου γυναικός. 🙂

    Σχόλιο από Post.Scriptum.Inter-Action. — Απρίλιος 10, 2010 @ 4:18 μμ | Απάντηση

  28. χάρη, ναι το κατάλαβα ότι το έγραφες με αυτή την έννοια και πολύ σαφής η επεξήγησή σου, απλά είπα να προβοκάρω λίγο την κουβέντα πιο πάνω. 😛

    Πάντως, νομίζω ότι και ο πομπός της λέξης σε μεγάλο βαθμό τη νοηματοδοτεί κάθε φορά διαφορετικά, πέρα από την αντικειμενική της σημασία. Για παράδειγμα, η φράση «μωρή μαλάκω» σε γυναικοπαρέα έχει εξίσου χαϊδευτική διάσταση με το αντρικό «ρε μαλάκα».

    Σχόλιο από head charge — Απρίλιος 10, 2010 @ 6:30 μμ | Απάντηση

  29. psi-a έχει γίνει διεθνής η λέξη, αυτό να λέγεται! (προσωπικά είναι κάτι που μ’ αρέσει… περισσότερο γιατί πριμοδοτεί τα ζωντανά ελληνικά σε αντίθεση μ’ εκείνες τις μούφες περί «civilization κλπ (my ass)» που αισθάνονται μερικοί – κακόμοιροι – υποχρεωμένοι να λένε μόλις μάς γνωρίσουνε – για να μη μάς προσβάλλουν 👿 )

    (μια ιταλίδα φιλόλογος μού έλεγε παλιά – δεκαετία τού 80 – ότι και οι ιταλοί είχαν το ‘stronzo’ (καλά το έγραψα; ) ως αντίστοιχο τού δικού μας ‘μαλάκα’, αλλά ότι τότε είχε ήδη αρχίσει να φθίνει – δεν ξέρω με τι αντικαταστάθηκε όμως!)

    1 για την γκρίνια δεν «διαμαρτυρήθηκα» ακριβώς, είπα απλώς ότι διαχέεται και στα (πεντέξη) φύλα 😆

    2 οκ, (κάτι περισσότερο) κατάλαβα τώρα : η συγκεκριμένη κριτική πάντα κάνει τζιζζζζ δηλαδής…;;; σύμφωνοι!!!

    3 μη στενοχωριέσαι, όλοι κάνουμε τον μαλάκα (που και που) όταν είμαστε με φίλους! άλλωστε και οι ελεύθεροι συνειρμοί είναι (καταβάθος) μία μαλακία (υποκαθιστούν δλδ έναν άλλου είδους έρωτα – άκρως οργιαστικόν – που στα γραφτά δεν μπορεί (γμτ 👿 ) να υπάρξει… )

    (με τιμά λοιπόν να είναι τό «δυνατό σημείο» τών «κήπων» αυτό – αν και μάλλον πρέπει ν’ ανατρέξω και σε κείνο τό πεντεέφ που μούστειλες για να πληροφορηθώ τα περί υγιεινής…)

    φιλάκια 😀

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 10, 2010 @ 9:58 μμ | Απάντηση

  30. Head έχασα το χιούμορ μου; τι στον κόρακα! 👿 άκου να μην το πιάσω – μ’ έπιασε η μαλακία μου φαίνεται… 😆 😆 😆

    το «μωρή μαλάκω» μέ κολλάει στον τοίχο τώρα : έχεις δίκιο (μού φαίνεται). Το μόνο που μπορώ να πω είναι να ξαναγυρίσουμε στο πολλάκις ώς τώρα λεχθέν (δωμέσα) ότι παίζει τον πρωταρχικό ρόλο ο τόνος τής φωνής και η γενική ατμόσφαιρα… Σίγουρα δλδ θαχουμε ακούσει κι οι δυο και τα δύο (και το ‘μωρή μαλάκω’ και το ‘ρε μαλάκα’) να λέγονται και θυμωμένα… οπότε οι αντιδράσεις φαντάζομαι συμφωνείς είναι άκρως διαφορετικές… (πέφτουν και καρέκλες, για να μην πω και μαχαίρια – τουλάχιστον απ’ τ’ αγόρια μέχρι τώρα)…

    Άλλωστε πάντα πίστευα ότι ‘γλώσσα’ δεν είναι μόνο οι λέξεις αλλά και οι χειρονομίες και οι ‘μούτες’ και κυρίως ο τόνος τής φωνής – πράγματα που μόνο εσχάτως με την τεχνική (βίδεο κλπ) μπορούν να διατηρηθούν και να μελετηθούν… Πιχι θα πέφταμε σίγουρα από τα σύννεφα (κάτι εθνοπαράφρονες ιδίως, αυτοί που ‘ορκίζονται’ στα ‘λερναία’ που λέει κι ο φίλος μας ο Νίκος (40άκος) ) αν είχαμε ξαφνικά τη δυνατότητα ν’ ακούσουμε τούς αρχαίους ημών προγόνους live!!! (προσωπική μου πεποίθηση είναι ότι θα μάς ακουγόντουσαν μάλλον σαν να μιλάνε ηπειρώτικα…)

    φιλάκια 😉

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 10, 2010 @ 10:14 μμ | Απάντηση

  31. Να ‘μαι κι εγώ! Πολύ διάβασμα μας έβαλες πάλι σήμερα Χάρη, αλλά χαλάλι, πρέπει να ήταν η πιο διασκεδαστική ανάρτηση από καταβολής κήπων. Και το Μέγα Σάββατο βρε αντίχριστη; τίποτα δε σεβόμαστε πια σε αυτό τον τόπο;
    (εγώ φέτος το Σάββατο το πέρασα κερκυραϊκά-δηλαδή φαγάκι κατά τις 9 και 11.45 στο κρεβατάκι μου…)

    Αλλά για να βάλω λίγο τα πράγματα σε μία τάξη, στην Βρετανία όπου έζησα για ένα διάστημα, οι γηγενείς είναι κατά τον διακρίσεων. Έτσι, γι’ αυτούς δεν ήταν άλλος ο μαλάκας και άλλος ο πούστης, αλλά τα δύο ταύτα συνδέονταν αδερφικά ως μαλακαπούστης. Μάλιστα η προσφώνηση περιλάμβανε και χαιρετισμό στην αρχή, δηλαδή «ελαμαλακαπούστη». Ο συνήθης δε αποδέκτης του χαιρετισμού ήταν ένας έλληνας οδηγός λεωφορείου-ο μαλακαπούστης, που κάθε πρωί οι συμφοιτητές τον καλωσόριζαν με τη γνωστή προσφώνηση.

    Κατά τα άλλα, μερικές παρατηρήσεις:

    Ο Νίτσε πολύ με σκότισε στην εφηβεία μου και ήταν (μαζί με τον άλλον, τον Σοπενάουερ) βασικοί υπαίτιοι της εφηβικής μου κατάθλιψης. Μου πήρε χρόνια να καταλάβω ότι βασικά και οι δυο είναι…μεγάλοι μαλάκες, το κατάφερα όμως…

    Αυτό του πσι περί “χαϊδευτικής” χρήσης της μαλακίας δεν το πολυκατάλαβα: υπάρχει δηλαδή κάποιος που το πρωί πριν τη δουλειά κοιτιέται στον καθρέφτη και λέει «φτου σου αγόρι μου, πολύ μαλάκας είσαι και σήμερα»;

    Πείτε με σεξιστή, πείτε με μισογύνη, πείτε με ό,τι θέτε, αλλά τις πολλές βρισιές στις γυναικοπαρέες δεν τις αντέχω. Για να το διευρύνω λίγο το θέμα, άκουγα τις προάλλες δύο τύπες σε μία παρέα να λένε «καλά, αυτός απέναντι είναι πολύ καλό μουνάκι». Έλεος δηλαδή…

    Α, και παρεπιπτόντως, είχα διαβάσει κάποτε ένα ψυχαναλυτικού τύπου άρθρο που έλεγε ότι οι βρισιές που λέμε αντικατοπτρίζουν ουσιαστικά ό,τι αποτελεί ταμπού για ‘μας-χρησιμοποιώντας τις λέξεις αποφορτιζόμαστε και απεπενδύουμε την οδύνη σε πιο ανώδυνα αντικείμενα (αλλά τι τα θέλετε, μήπως και οι ψυχαναλυτές μαλάκες δεν είναι;)

    Και παρεπιπτόντως εσύ Χάρη να προσέχεις που γκουγκλάρεις-κυκλοφορούν πολλοί μαλάκες εδώ γύρω 😉

    Φιλάκια πολλά, χάρηκα που σας ξαναβρήκα, και μάλιστα σε τέτοιο διονυσιακό κλίμα!

    Σχόλιο από silentcrossing — Απρίλιος 11, 2010 @ 8:15 μμ | Απάντηση

  32. Λοιπόν, επειδή κάτι άλλο έψαχνα στον γκούγκλη αλλά έπεσε σ’ αυτό, σε σκέφτηκα και είπα να αφήσω οβολό…

    ντάκα ντάκα ντάκα ντάκα
    μάτια μου δεν είναι πλάκα
    μάτια μου δεν είναι πλάκα
    όλοι τους σε λεν μαλάκα…

    Σχόλιο από silentcrossing — Απρίλιος 11, 2010 @ 10:56 μμ | Απάντηση

  33. …και εγώ άλλο έψαχνα και έπεσα σ’ αυτόν τον καλλιτέχνη (που δεν είναι καθόλου άγνωστος, αφού το παρακάτω βίντεο έχει ξεπεράσει τα 500.000 views!)

    Σχόλιο από Post.Scriptum.Inter-Action. — Απρίλιος 12, 2010 @ 9:04 μμ | Απάντηση

  34. Silent καλώς επέστρεψες εκ τών ωραίων (με ξύδι και μέλι (είδες, όλα τα ξέρω!)) κρητικών διακοπών

    (τώρα τό ‘κερκυραϊκές’ μέ μπέρδεψε λίγο…)

    εγώ πάλι πώς έχω την εντύπωση ότι ήτανε κυριακή κι όχι σάββατο; (βέβαια ένα προβληματάκι με τις ημερομηνίες – και τον ενγένει ‘κοινωνικό’ χρόνο – το έχω… 😛 )

    Ωραίο το ‘έλα μαλακοπούστη’ 😆 Βέβαια, πρέπει να υποθέσω ότι η τάξη αυτή στη βρετανία απετελείτο από συντοπίτες μας βασικά – εκτός εάν οι δυο ένδοξες προσφωνήσεις μας έχουν γίνει και τόσο διεθνείς 😛 (εδώ που τα λέμε, θα ηταν μια καλή αρχή για να ξαναγίνουν τα ελληνικά διεθνή – όπως ήταν δλδ κάποτε – (λίγο) ‘προ’ και (λίγο) ‘μετά’)!

    (δεν ξέρω τι θα σού απαντήσει ο psi-a, αλλά εγώ μ’ αυτό το “φτου σου αγόρι μου, πολύ μαλάκας είσαι και σήμερα” έκανα τελετουργική – και σπάνια πλέον – ξεραστικογελαστική κωλοτούμπα)
    😆 😆 😆

    για τη συγκεκριμένη (‘αντικατοπτρική’) χρήση τής λέξης μουνί από τις γυναίκες τα’χουμε ξαναπεί νομίζω, στο οικείον λήμμα! (περί μπάτσων, γουρουνιών κλπ – αν θυμάμαι καλά) Αν δεν τα έχεις εμπεδώσει να επανέλθω!

    Α, στα γκουγκλίσματα έχεις δώσει τον τόνο (θα σε μιμηθώ κάποτε, με αναλόγου γέλωτος πόστιον…) θα δεις…

    φιλάκια πολλά εκ μέρους τού (γυναικωτού) θεού διόνυσου – μόλις μου τηλεγράφησε για να με συγχαρεί :))))))

    υγ : ωωω ευχαριστίες και για το γιουτούμπιον!!! βολικός εν προκειμένω o οβολός 😛

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 12, 2010 @ 9:21 μμ | Απάντηση

  35. psi-a έγραφες πάνω μου ή έγραφα πάνω σου 😛 (τώρα σε είδα!)

    πάω να δω και να ακούσω το γκραν σουξέ (και τα ξαναλέμε) (απειλή 😆 )

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 12, 2010 @ 9:24 μμ | Απάντηση

  36. Το είδα! ω τι 500.000-hits-kotta ήτο αυτή 😆

    (στα γλωσσοφιλοσοφικά ( 😛 ) να προστεθεί (προτείνω) (προς ανάλυσιν) ο αυτογνωσιακός τίτλος τού έργου τέχνης)

    (πάντως εδώ δεν μπορείς να πεις ότι κάνει χρήση τής ‘χαϊδευτικής’ χρήσης – μάλλον στις ‘πρώτες πηγές’ ανάγεται το νόημα!!!)

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 12, 2010 @ 9:34 μμ | Απάντηση

  37. χάρη, ξέχασα να σου πω ότι το γκραν σουξέ δεν ακούγεται με τίποτα 🙂 πάντως, όχι δεν είναι στη ‘χαϊδευτική’ χρήση της λέξης το να σου πουν «στην υγειά σου μαλάκα», σε αυτό συμφωνούμε.

    τώρα, που βαριέμαι να ξαναεξηγώ αυτό που ρωτούσε ο silent πιο πάνω (και ακόμα πιο πάνω ρωτούσε η χάρη), πειράζει να σας απαντήσω με αυτό (το άσχετο με το θέμα);

    Σχόλιο από Post.Scriptum.Inter-Action. — Απρίλιος 13, 2010 @ 8:53 μμ | Απάντηση

  38. psi-a χα χα μήπως are you talking to me?

    (προσωπικά) έχω ξεχάσει τι ρωτούσα 😆

    πάντως μια γενική παρατήρηση που ήθελα να κανω από χτες και την ξέχασα είναι ότι, με την τροπή που πήρε εδώ η συζήτηση, πρέπει μάλλον να κανω ξεχωριστό ποστ για το (ελληνιστί) fuck – σε όλες του τις εκλάμψεις – διότι έχω κάνει και κάποιες διαπιστώσεις εσχάτως για ΠΟΛΥ ‘χαϊδευτικές’ χρήσεις τής λέξης (η οποία, αυτή κι αν έχει ‘κυρίως’ υβριστική και ‘απειλητική’ σημασία…) (προς το παρόν ασχολούμαι με κάτι ΠΟΛΥ σοβαρό λέμε)…

    😀

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 13, 2010 @ 9:46 μμ | Απάντηση

  39. Δεν είναι στο πνεύμα το τραγούδι, αλλά άκουσα φακ γιου και ήρθα (ευκαιρία έψαχνα να το ξανακούσω)
    Είναι κομματάρα όμως!

    Καλό σας βράδι!

    Σχόλιο από silentcrossing — Απρίλιος 13, 2010 @ 11:03 μμ | Απάντηση

  40. καλό βράδι παρομοίως Silent… (απολύτως εντός πνεύματος ήσουνα, όχι αστεία 😀 ) κι εγώ σού αφήνω (και σ’ όποιον άλλον περάσει 😛 ) κι αυτό για αύριο :

    (όχι τίποτ’ άλλο, αλλά κι αυτό εντός τού πνεύματος (που εννούσα παραπάνω) είναι – άσε μη σου πω πως σηκώνει και πάααρα πολλή ανάλυση – να ΄χουμε να λέμε δλδ – φτάνει να ‘χουμε και την όρεξη… 😆 )

    (πάντως εντάσσεται, για να πω και κάτι συγκεκριμενο, νομίζω απολύτως σε μια παρατήρηση που’χε κάνει ο psi-a στο παρ-άλλο ποστ (περί μπάτσων κουλουπού αν θυμάμαι) ότι ο ‘επιθετικός’ χαρακτήρας τού ‘γαμώ’, ειδικά στα ελληνικά, είναι υπερταξικός – διότι αγγίζει χριστούς, παναγίες, καντήλια, κλπ – καλά τα είπα πσια ; )

    😉

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 14, 2010 @ 1:08 πμ | Απάντηση

  41. Ξέρω και γω; Μήπως θυμάμαι τι έλεγα; 🙂

    Σχόλιο από Post.Scriptum.Inter-Action. — Απρίλιος 14, 2010 @ 4:11 μμ | Απάντηση

  42. επειδή…τιποτα δεν πάει χαμένο, ορίστε (Psi-a) :

    το βρήκα εγώ! (από τά «γουρούνια κουλουπού» όπως καλά θυμόμουνα : ) 😀

    » ps. να προσθέσω ότι με τα “θεία” δεν υπάρχουν διακρίσεις, γιατί και η παναγία και ο χριστός και …τα καντήλια έχουν ίση αντιμετώπιση »

    (είναι εκεί που μού είχες δώσει επιπλέον την ΠΟΛΥ καλή συμβουλή «μπορείς να ανεβάσεις ένα σχετικό ποστ (ή καλύτερα άστο για τις απόκριες για να έχεις άλλοθι).» 😆

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 14, 2010 @ 7:25 μμ | Απάντηση

  43. πω πω, εδώ (στους κήπους) καταγράφονται τα πάντα (και δεν χάνεται τίποτα)!

    θα προσέχω τι λέω 🙂

    Σχόλιο από Post.Scriptum.Inter-Action. — Απρίλιος 14, 2010 @ 7:48 μμ | Απάντηση

  44. 😀

    αλλά εσύ (psi-a) πάντα προσέχεις !

    (και μεταξύ μας ούτε και στο δικό σου χάνεται τίποτα…) 😆

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 14, 2010 @ 8:01 μμ | Απάντηση

  45. χα χα, όχι μόνο δεν χάνεται τίποτα, αλλά δεν αφήνεις να πέσει και τίποτα κάτω

    ξέρω, θα μου πεις: «μεταξύ μας και εσύ το ίδιο κάνεις» και θα χεις δίκιο 🙂

    ζούγκλα γίναμε (όχι αυτή με τα ζώα, η άλλη με τον μάκη), μη μας μείνει κανένα κουσούρι (από τα μπλογκς) και ηχογραφούμε τις συνομιλίες μας στο τέλος 🙂

    Σχόλιο από Post.Scriptum.Inter-Action. — Απρίλιος 14, 2010 @ 8:32 μμ | Απάντηση

  46. psi-a είναι η «φύση τών πραμάτων» τέτοια εδωμέσα – μην παρεξηγηθούμε κιόλας δηλαδής : και εννοώ όπως καλά εννοείς, ότι «όλα τα πσάρια ανθίζουνε αλλά δεν έχει – εκ τών πραγματών – μνήμη χρυσόψαρου η μπλογκόσφαιρα… 🙂

    τι να κάνουμε τώρα… ηχογραφήσεις πάντως δεν κάνουμε – μόνο τα scripta manent! 😆

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 14, 2010 @ 9:02 μμ | Απάντηση

  47. και η συνέχεια – για σένα psi-a – βιδεάκι που ψάρεψα περί «Scripta manent – Verba volant…» (μ’ αρέσει που είναι έτσι μαυρόασπρο κατά τ’ άλλα… δεν είμαστε και τσίχλες για να κολλάνε (πάνω μας ; ! ) τα «λόγια που πετάνε» ούτε και επειδή είμαστε τσίχλες τα «γραφτά μας μένουν» (εννοείται!) (ελπίζω)! 😆 …)

    😀

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 15, 2010 @ 8:44 μμ | Απάντηση

  48. ωραίο το βιδεάκι. να σου στείλω και εγώ ένα (καθόλου ευχάριστο), που αποδεικνύει ότι δεν είναι και τόσο σίγουρο το τι μένει (και μιλάμε για εποχές που υπάρχουν ντοκουμέντα). καμιά φορά σκέφτομαι το τι μπορεί να έχει χαθεί κάποιες άλλες (σκοτεινές) εποχές της ανθρώπινης ιστορίας.

    Σχόλιο από Post.Scriptum.Inter-Action. — Απρίλιος 15, 2010 @ 10:00 μμ | Απάντηση

  49. καλά, δεν το συζητάω… Πριν ακόμα δω το βίδεο, και μόνο από τον τίτλο του, σού λέω μόνο ότι έπεσες διάνα και εντελώς «μέσα» σε κάτι άλλο που θα δεις (σε λίγες μέρες (ελπίζω) γιατί έχει και πολλή αντιγραφή…)

    με λίγα λόγια όμως : έχεις δίκιο : ΑΥΤΟ ακριβώς είναι το πρόβλημα… (τα scripta manent… όσο τα αφήσουμε να manent 👿 )

    θενξ πσια 🙂

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 15, 2010 @ 10:26 μμ | Απάντηση

  50. εντάξει, το είδα το βίδεο (είπα, μια ψυχή που είναι να βγει ας βγει) ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΜΕΣΑ σ’ αυτό που σούλεγα

    και η πυρά…

    σε σκοτεινές εποχές είμαστε, κάτι αιώνες τώρα (αν το καλοσκεφτούμε)…

    φιλιά, κι ας συνέλθω αμεσως τώρα μπαμ-μπαμ (ευχήσου μου…) 🙂

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 15, 2010 @ 10:36 μμ | Απάντηση

  51. εντάξει, υπήρξαν και χειρότερες (εποχές). Να μην παραπονιόμαστε, τουλάχιστον οι τυχεροί του δυτικού κόσμου.

    να συνέλθεις αμεσως τώρα μπαμ-μπαμ (σου ευχήθηκα) 🙂

    καλό βράδυ

    Σχόλιο από Post.Scriptum.Inter-Action. — Απρίλιος 15, 2010 @ 10:50 μμ | Απάντηση

  52. Psi-a μ’ ενδιαφέρει και με παρα-ενδιαφέρει (όπως ξέρεις και καταλαβαίνεις 😀 )

    πολλές ευχαριστίες. Κι ο δύτης τών νιπτήρων τό είχε χτες

    http://dytistonniptiron.wordpress.com/2010/04/16/rimbaud/#more-1138

    και αυτός ονόμαζε και την πηγή (liberation) που μάλλον ξέχασε να ονομάσει το tvxs

    Αυτό που εμένα με προβλημάτισε λίγο (όπως ξέρεις ο ρεμπώ αποτελεί μόνιμο σύντροφο και τών τεχνών και τών κήπων (btw νομίζω ότι όντως επικοινωνούνε τα δυο τους – δλδ ΚΑΙ για τον γκούγκλη τελικά ! – διότι…έχω αποδείξεις, θα στα πω άλλη φορά… 😛 ) είναι τά στοιχεία που έχουνε για να συμπεράνουν ότι όντως πρόκειται για τον ρεμπώ : έγραφε τίποτα η κάρτα απο πίσω ; (αυτά δλδ ξέχασα να τα πω τού Δύτη, τα λέω σε σένα!) Διότι οι άλλες του φωτογραφίες που έχουμε (τις έχω ανεβάσει, θα θυμάσαι, στο ‘κήπων’) ( http://www.simiomatariotexnon.gr/mypost.php?ider=44 ) μάς δείχνουν ένα ελαφρώς διαφορετικό πρόσωπο…)

    τεσπα, κάτι θα ξέρουν παραπάνω ίσως αυτοί στη liberation

    θενξ και πάλι – άντε έχουμε όλο περισσότερους λόγους για οινοποσία δλδ πλέον! (υποθέτω πως περιμένουμε την πολυπόθητη απόλυση τού Silent τώρα…)

    🙂

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 18, 2010 @ 9:33 μμ | Απάντηση

  53. Παρατηρώ με έκπληξη ότι από τη μαλακία περάσαμε στο Ρεμπώ (ενώ συνήθως συμβαίνει το αντίθετο!)-τι να πω πια γι’ αυτό το μπλογκ, είναι ούλτρα ανατρεπτικό!

    Στα άλλα νέα τώρα, και επειδή η επίσημη απόλυση θα αργήσει ακόμα, λέω να μην σας στερήσω τα κοκτέηλς (έχει και χαρά θεού εκεί έξω) και να το επισπεύσουμε το πράμα!

    Φιλιά a tous!

    Σχόλιο από silentcrossing — Απρίλιος 19, 2010 @ 9:03 πμ | Απάντηση

    • …καθότι δεκτοί (και μετά πολλών επαίνων) οι ελεύθεροι συνειρμοί εδωμέσα Silent όπως ξέρεις… 😉

      (και άντε να το επισπεύσουμε, δε λες τίποτα! 😀 )

      Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 19, 2010 @ 9:07 μμ | Απάντηση

  54. […] η ίδια έκπληξη που είχα και όταν ανέβασα τό ποστ περί fucking και μαλακίας, και τώρα (που συμπεριέλαβα ως tag στο ποστ περί […]

    Πίνγκμπακ από ελληνική απομόνωση ελληνικό παλούκωμα « σημειωματαριο κηπων — Μαΐου 1, 2010 @ 3:04 πμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: