σημειωματαριο κηπων

Μαρτίου 30, 2010

επιτάφιο μπλουζ

 

 

      δε λέω, ωραίο είναι τό ω γλυκύ μου έαρ (και τό πού έδυ σου τό κάλλος), πολύ ωραία ποίηση : εμένα μ’ αρέσουν όμως και άλλα πιο μοντέρνα επιτάφια, και λέω να βάλω σήμερα εδώ ένα – λόγω τών ημερών : δεν μπορώ να τό αρνηθώ δηλαδή ότι (για μερικές μέρες) μού επιβάλλεται κι εμένα – όσο αδιάφορη κι αν είμαι για τά θρησκευτικά αυτού τού είδους η θρηνητική άνοιξη μ’ όλ’ αυτά τά τραγούδια που διαχέουν μια πρωτόγονη αρχαία παγανιστική και άκρως προχριστιανική θλίψη : τό συγκεκριμένο γράφτηκε από έναν ομοφυλόφιλο, όπως θα διαβάσετε όμως στις πληροφορίες που δίνει ο σύνδεσμος στο τέλος δεν είναι σίγουρο ότι αφορούσε κάποιον όντως νεκρό φίλο στην προσωπική του ζωή – έτσι γίνεται άλλωστε κατά κανόνα η ποίηση [τό ίδιο όπως και μεσαιωνικός εκείνος ποιητής, καλόγερος μάλλον, (που πολύ θα ήθελα να ήτανε ο θαυμάσιος εβραιοσύρος μάγος – ο ρωμανός που δεν ήξερε καν ελληνικά – αλλά μάλλον κάποιος άλλος ήτανε) τήν ώρα που ‘γραφε τόν θρήνο μιλώντας σα γυναίκα είναι σίγουρο πως κυρίως τήν φαντασία του θα ‘βαλε να δουλέψει – για να μπορέσει να ξαναστήσει στα πόδια της εκείνην που απευθύνεται στο πεθαμένο της αγόρι με τό «γλυκιά μου άνοιξη εσύ»…]

      τό αγγλόφωνο επιτάφιο ή πένθιμο μπλουζ λοιπόν που βάζω σήμερα τό είδαμε ίσως οι περισσότερες να λέγεται στην ταινία τέσσερεις γάμοι και μια κηδεία και ίσως κιόλας από κει οι περισσότεροι να τό πρωτομάθαμε (έτσι γίνεται διάσημη η τέχνη πλέον, άμα τής κάνει τήν χάρη τό σινεμά ή η τηλεόραση – ) : επειδή όμως εκείνη η μετάφραση στους υπότιτλους δεν μέ κάλυψε λέω να παραθέσω μια ως πρώτη (και μάλλον τελευταία) δοκιμή, εδώ δικιά μου :

  

Να σταματήσουν τά ρολόγια, να κοπούνε τά τηλέφωνα
να μη γαυγίζουν τά σκυλιά που παίζουν με τά κόκκαλα
τά πιάνα να σιωπήσουν και τά τύμπανα να βγουν
να βγει έξω τό φέρετρο και οι μοιρολογίστρες να θρηνούν

Ψηλά να κάνουν κύκλους τά αεροπλάνα και να κλαίει ο ουρανός
να γράψει πάνω εκεί ψηλά τό νέο ότι Αυτός είναι νεκρός,
τά ταχυδρομικά τά περιστέρια να κρεμάσουν μαύρο κρέπι
κι οι ταχυδρόμοι να φορέσουν μαύρα γάντια πρέπει.

 ♥

Εκείνος ήτανε ο Νότος κι ο Βορράς μου, και η Δύση μου κι η Ανατολή
Η κυριακάτικη αργία μου και η βδομάδα μου η καθημερινή
Η νύχτα μου, τό μεσημέρι μου, ο λόγος μου κι η μουσική
Κι εγώ σκεφτόμουν ότι ο έρωτας είναι αιώνιος – ήτανε λάθος σκέψη αυτή.

  ♣

Είναι αχρείαστα τώρα τ’ αστέρια : να τά σβήσετε όλα.
Διαολοστείλτε τό φεγγάρι και τόν ήλιο να ξεχαρβαλώσετε
Χύστε στερέψτε τά πελάγη και τά δάση να ξεθεμελιώσετε
Τίποτα πια δεν μπορεί να ’ναι για καλό, αυτό να νιώσετε.

w. h. auden / funeral blues
  

  

κι εδώ τό αγγλικό πρωτότυπο τού ώντεν  κλικ και στην εικόνα ◊

  

  

  

  

και η σκηνή από τήν ταινία :

  

  

(δεν ευθύνομαι γι’ αυτούς τούς υπότιτλους στο έργο εγώ)
πάντως τά ελληνικά και τά αγγλικά στο ποίημα είναι τουλάχιστον νομίζω σαφή : λοιπόν καλές διακοπές και καλή ξεκούραση στους λίγους καλούς και τυχερούς φίλους τών κήπων που ταξιδεύουν αυτό τό πάσχα

 

 

 

 χρήσιμες πληροφορίες περί τού ποιήματος εδώ
η φωτογραφία επάνω, από τό βλογ τού baron blaa 

  


 kurt schwitters : relief in the blue square
© 1998-2008
The Roland Collection & Pira Intl.

  

  

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

15 Σχόλια »

  1. Καλημέρα! Όμορφο ποίημα και ακόμα πιο όμορφη η μετάφραση. Δεν είχα ιδέα…
    Επίσης αυτό το «να τα σβήσετε όλα (τα αστέρια)…» κάτι άλλο μου θυμίζει, όταν το βρω θα επανέλθω..

    Ένα μοντέρνο πάντως επιτάφιο είναι και αυτό:

    My love, more dear than this life you are to me
    Your kiss more clear than the chrystal of the sea
    Please save me I’ve fallen here
    I am lost and alone.

    An angel weeps, I hear him cry
    A lonely prayer a voice on high,
    Dry all your tears, come what may,
    And in the end the sun will rise on one more day,
    Hey … the sun will rise on one more day.

    (Together my love, your heart, our Savior)
    (My heart is a treasure, your heart I cherish like the sunset)
    (it’s obvious that you filled your heart)
    (with my love, my dear)

    (Eternal Father & Jesus with her, weak & dying. I’m in pain)

    Dry all your tears come what may
    And in the end the sun will rise on one more day…

    Σχόλιο από silentcrossing — Μαρτίου 30, 2010 @ 10:16 πμ | Απάντηση

  2. (Τώρα που το θυμήθηκα, την παραγγελιά για το δικό μου επιτάφιο μπλουζ μου την έχω κάνει εδώ και χρόνια):

    Άντε πρωί πρωί…
    🙂

    Σχόλιο από silentcrossing — Μαρτίου 30, 2010 @ 10:20 πμ | Απάντηση

  3. Χάρη, θυμήθηκα που κλαίγαμε ομαδόν στο σινεμά στη σκηνή αυτή και είχα σκεφτεί πως αν έχει κανείς αγαπηθεί τόσο ώστε να του πουν αυτόν τον επικήδειο, τότε ο θάνατος έχει νικηθεί.

    Καλό Πάσχα 🙂

    Silent, νέο παιδί κι έχεις σκεφτεί τον επιτάφιο θρήνο σου? 🙄

    Σχόλιο από renata — Μαρτίου 30, 2010 @ 10:53 πμ | Απάντηση

  4. @ρενάτα, μην κοιτάς που είμαι ακόμα στρατό, είπαμε, γερομπαμπαλής είμαι. Όσο για το άσμα, το αποφάσισα πριν 15ετίας, just in case 🙂

    Καλό Πάσχα να έχεις!

    (α, και κάτι άσχετο, που ταιριάζει και με το άσμα: ακόμα δεν κατάφερα να μπω στον κήπο-τρεις φορές έχω πάει και είναι πάντα κλειστά. Οι παλιο-υπάλληλοι μας στερούν την άνοιξη!!!)

    Σχόλιο από silentcrossing — Μαρτίου 30, 2010 @ 11:02 πμ | Απάντηση

    • Αν είσαι εσύ γερο-μπαμπαλής, τότε τι να πούμε εμείς οι άλλοι? 🙂
      Ομολογώ πως μ’ είχε απασχολήσει ο τόπος της ταφής κάποτε, όταν ζούσα στον καταραμένο τόπο, αλλά όχι το τραγούδι.

      Καλή ανάσταση σ’ όσους σταυρώνονται καθημερινά!

      Σχόλιο από renata — Μαρτίου 30, 2010 @ 1:35 μμ | Απάντηση

  5. Να βάλω κι εγώ λινκ για ένα παραδοσιακό αγγλικό τραγούδι που ανακάλυψα πρόσφατα: Death and the Lady

    Κι εδώ η πιο γνωστή ηχογράφησή του το 1970.

    Πάρα πολύ ωραία η μετάφραση, χάρη.

    Καλές γιορτές, παγανιστικές και μη!

    Σχόλιο από head charge — Μαρτίου 30, 2010 @ 4:36 μμ | Απάντηση

  6. Silent καλησπέρα (πολύ καθυστερημένη εγώ σήμερα, αλλά…είπαμε, είμαι από ξενύχτι 🙂 )

    μερσί για τα τραγούδια-επιτάφια, μερσί και για τη γνώμη 😀 (το σχετικό με τ’ αστέρια, μήπως σού θυμίζει το «σβήστε τ’αστέρια σβήστε το φεγγάρι» τού μιχάλη κακογιάννη (στίχοι) στο τραγούδι τού χατζιδάκη από τή «στέλλα» ; )

    πολύ ωραία τα επιτάφια σου, αμφότερα! ας κουνηθούμε βέβαια από τη θέση μας, αλλά τεσπα… Η πανέμορφη ιρλανδική μπαλάντα που τραγουδάει το καραφλάκι φαντάζομαι είναι από τη δικιά της «περίοδο κρίσεως» (ηλικιακής ή άλλης) όταν τό’χε ρίξει στη θρησκεία – που μεταξύ μας δεν ξέρω καν αν έχει λήξει (η περίοδος) («καραφλάκι» έλεγε τη σίντυ ο κόνορ ένας φίλος μου και μού ‘χει κολλήσει…)

    να’σαι καλά, (αντεπι)στέλνω φιλάκια με ποτά 🙂

    Σχόλιο από χαρη — Μαρτίου 30, 2010 @ 8:17 μμ | Απάντηση

  7. Ρενάτα καλές γιορτές κι από δω, θα στα πω κι από κει, (ήμουν λίγο αλλού αυτές τις μέρες…)

    έχεις δίκιο, έτσι είναι ακριβώς (με τη θλίψη – τών φίλων και για τούς φίλους)… και ο συγκεκριμενος επικήδειος ήταν όντως πολύ συγκινητικός, δεν ήταν μόνο η ταινία καλή, ήταν κι ο ηθοποιός που τα’βγαλε πέρα περίφημα με την σκηνή…

    όσο για τον Silent, μην τον παίρνεις και πολύ στα σοβαρά στο συγκεκριμένο ζήτημα… 😆 ξέρεις τί’ναι να’σαι ανάμεσα σε 18άρηδες όλη μέρα (ξέρεις, εσύ που είσαι ανάμεσα σε πολύ μικρότερα) : και 25 να είσαι νομίζεις οτι γέρασες (άσε που πάει γυρεύοντας και για καλά λόγια μού φαίνεται ο Σιωπηλός μας 😀 )

    (για ποιον κήπο μιλάει βέβαια, δεν κατάλαβα – υποθέτω όχι αυτόν 👿 )

    » Καλή ανάσταση σ’ όσους σταυρώνονται καθημερινά! » : καιριότατη κυρία μου! 🙂

    φιλιά

    Σχόλιο από χαρη — Μαρτίου 30, 2010 @ 8:30 μμ | Απάντηση

  8. Head ακόμα εδώ είσαι; καλά, εγώ εννοούσα κ α ι εσένα στις ευχές (προς ναυτιλομένους στο τέλος) (για να ξέρεις, δλδ) 😀

    σ’ ευχαριστώ πάντως. Το τραγούδι θα τ’ ακούσω (δεν το άκουσα ακόμα γιατί κάτι νούμερα μού κάνει το adobe μου)…Αυτές οι μπαλάντες μ’ άρεσαν πάντα πολύ, και σε τέτοιες εκτελέσεις (τού 70) τις πρωτογνώρισα – με τη τζόαν μπαέζ κυρίως εγώ – αλλά τι τα λέω σ’ εσένα με τα βινύλια που θα παίρναν αυτοκίνητο – τις έχεις μάλλον όλες! 🙂 )

    (καλές γιορτές λοιπόν, παγανιστικές όπως σωστά υποθέτεις – καλά να περάσεις) (και επανελθών να αναμένεις μέιλ δι’ υπόθεσίν σου (με το συμπάθειο) 😉 )

    Σχόλιο από χαρη — Μαρτίου 30, 2010 @ 8:42 μμ | Απάντηση

  9. Χάρη, όχι κάτι άλλο είναι, όχι η Στέλλα, θα το βρω όμως, πόσο να κρατήσει το αλτσχάιμερ (μια βδομάδα; δύο;)

    Και για τον επιτάφιο, δεν έχει να κάνει φυσικά με τους 18άρηδες (ίσα ίσα, πέρα από τη γκρίνια, είναι και ανανέωση). Απλά είναι ένα θέμα που με απασχολεί πολλά χρόνια, δεν εννοώ βασανιστικά, περισσότερο σε στυλ «θα πεθάνουμε που θα πεθάνουμε, να μην ακούσουμε και λίγη καλή μουσική;» 🙂

    Ωχ, βαρύ θέμα και έχει τόσο όμορφη μέρα έξω!

    Ξουτ! (με διώχνω από ‘δω)

    Φιλιά!

    Σχόλιο από silentcrossing — Μαρτίου 31, 2010 @ 8:55 πμ | Απάντηση

  10. συμφωνώ silent ν’ ακούσουμε λοιπόν (λίγη ακόμα) :

    (και δεν σηκώνει όντως και πολύ βαριά θέματα αυτός ο καιρός γι’ αυτό δεν έβαλα κι εγώ το my death) 😀

    καλημέρα

    Σχόλιο από χαρη — Μαρτίου 31, 2010 @ 10:19 πμ | Απάντηση

  11. λες νάναι η εποχή…?
    επιτάφιοι, επικήδειοι…
    εγώ στο μπλογκ έχω του ουράνη…
    άκουσα στο λάιβ του δημήτρη μαραμή τον επικήδειο του λαπαθιώτη…
    το ποίημα που έχεις εδώ είναι υπέροχο! μου άρεσε η μετάφραση σου, έχω να πω .

    καθώς σε διάβαζα βέβαια
    θυμήθηκα τον συγκλονιστικό Αντίνοο του φερνάντο πεσσόα που λατρεύω:
    Το αθάνατο όμως άγαλμα που θα υψώσω δε θα είναι
    Απο πέτρα, αλλά από αυτή την ίδια λύπη
    Που ο αιώνιος ο έρωτάς μάς κληροδότησε.

    αν δεν το έχεις διαβάσει, να το βρεις.
    αν μιλάμε για έρωτα που σκιάζει τον θάνατο…

    σε φιλώ χάρη μου
    χχχχχχχχχχχχχχχχ

    Σχόλιο από maya — Απρίλιος 1, 2010 @ 9:35 πμ | Απάντηση

  12. Μεξικάνα έτσι είναι (για τον ουράνη τα είπαμε κιόλας νομίζω – αν και είμαι λίγο χαμένη αυτόν τον καιρό -) επιτάφια άφθονα μπορούμε να μαζέψουμε – είναι το θέμα τέτοιο που την ποίηση ειδικά την συντροφεύει μονίμως (θα σήκωνε κι ειδική ανάρτηση το θέμα – εκτός απ’ αυτά που είπαμε ώς τώρα είναι κι ο καρυωτάκης βέβαια, αλλά κι ο καβάφης με τον Λεύκιο (που εκοιμήθη)… και ο (εξαιρετικός) πεσσόα…(το συγκεκριμένο δεν το ξέρω αλλά θα το ψάξω, it’s a promise! (είμαι πολύ αδιάβαστη σε πολλά-) και, βέβαια, είναι και ο καιρός…

    κι εγώ πιστεύω ότι το μόνο που μπορεί να ρίξει σκιά, για λίγο ή πολύ, πάνω στον θάνατο είναι ο έρωτας

    σε φιλώ και σ’ ευχαριστώ για τη γνώμη σου για την δοκιμή μου (έρχομαι κι από κει, ξέρω έχεις καινούργια…)

    φιλιά

    χχχ

    Σχόλιο από χαρη — Απρίλιος 1, 2010 @ 6:19 μμ | Απάντηση

  13. […] : ανέβασα δύο (2) αναρτήσεις με επιταφικά μπλουζ, και εδώ και εκεί : διότι πολύ μ’ αρέσει ο επιτάφιος με τίς […]

    Πίνγκμπακ από εγώ είμαι με τή σαλώμη « σημειωματαριο κηπων — Απρίλιος 8, 2010 @ 7:34 πμ | Απάντηση

  14. […] με τήν επικαιρότητα κάποιων θρησκευτικών θεμάτων (και εδώ και εδώ) κι ας μην είναι ούτε οι επικαιρότητες ούτε τά […]

    Πίνγκμπακ από σεμνή & φιλοσοφική πραγματεία περί fucking ή μαλακίας « σημειωματαριο κηπων — Απρίλιος 29, 2010 @ 5:43 πμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: