σημειωματαριο κηπων

28 Φεβρουαρίου 2010

η Έλλη Παππά θα υπόγραφε; (και θα τής ζητούσε άραγε η «Άγρα» να υπογράψει;)

 

           

 

   διαστροφικοί συνειρμοί : η χιλή και ο σεισμός της  μού φέρνουν πάλι στο μυαλό τό έξοχο κείμενο  «ο σεισμός στη χιλή» τού heinrich von kleist, και τό έξοχο κείμενο μού φέρνει πάλι στο μυαλό τόν καλόν έλληνα εκδότη που έχει εκδόσει όχι μόνο αυτό αλλά και άλλα κείμενα τού κλάïστ, και μ’ όλο αυτό ξανακυλάω στα επικαιρικά, μολονότι, ύστερα από τό μόλις χτες αναρτηθέν, έλεγα να ησυχάσω….

   Δεν θα πω πολλά όμως τώρα… Κατά σύμπτωση έχουμε κάνει σε χρόνο ανύποπτο κουβέντα για τίς εκδόσεις «άγρα» στο άλλο σημειωματάριο με τήν ευκαιρία κείνης τής ανάρτησης για τό κείμενο τού άρμπουθνοτ που από τήν «άγρα» εκδόθηκε ως κείμενο τού σουΐφτ, και είχαμε δικαιολογήσει τότε τόν εκδότη με διάφορους τρόπους, αν και η ελαφρά λαθροχειρία στο εξώφυλλο παρέμενε, με τήν υποψία να τήν βαραίνει πως έγινε για οικονομικούς λόγους – ο άρμπουθνοτ είναι άγνωστος, ο σουΐφτ γνωστός… στις μέσα σελίδες αποκαταστάθηκε τέλος πάντων η αλήθεια –

   Δεν θα πω πολλά γιατί δυσκολεύομαι με διάφορους τρόπους. Υπέρ τής εργοδοσίας (τού εκδότη Σταύρου Πετσόπουλου) στο ζήτημα τής απόλυσης τού Ντίνου Παλαιστίδη, εργαζόμενου στο βιβλιοπωλείο και τίς εκδόσεις τής «Άγρας» υπογράφουν και πρόσωπα που εκτιμώ… υπάρχουν και φίλοι εκειμέσα… Και δεν θέλω (αυτός είναι ίσως κι ο σπουδαιότερος λόγος) να μιλήσω τώρα, πατώντας πάνω στην δυστυχή επικαιρότητα ενός ανθρώπου που χάνει τή δουλειά του, για τά δικά μου που τά ‘χω εκθέσει άλλωστε κιόλας από τήν πλευρά μου επαρκώς νομίζω εδώ και εδώ .

   Εγώ αν τό σκέφτομαι τώρα τό θέμα (και ο σεισμός ήταν βεβαίως μια πρόφαση, όσο και εάν σαν άλλος σεισμός λειτούργησαν επίσης μερικά πράγματα για μένα σ’ αυτήν τήν ιστορία) δεν είναι για να σάς πω να υπογράψετε κι εσείς (υπέρ τού εργαζόμενου όμως!) εδώ – άλλωστε μπορεί να τό ‘χετε ήδη κάνει –, ούτε για να σάς επισημάνω τό σάïτ που λειτουργεί από μέρες και έχει και μερικά πολύ ενδιαφέροντα κείμενα, όπως αυτό τού Φώτη Τερζάκη που πιάνει τό θέμα (μακιαβελικώς) από τήν καθαρά φιλοσοφική του πλευρά (η δουλειά του!) ή εκείνο τού Θανάση Τριαρίδη που τά λέει περίφημα (αν και μιλάει λίγο παραπάνω για τόν εαυτό του απ’ ό,τι (εγώ) θα ήθελα – αλλά είμαι και η τελευταία που δεν θα καταλάβαινα τά προβλήματα τών ανθρώπων στην χώρα αυτή που έχουν προβλήματα γενικότερα σαν διανοούμενοι, και ειδικότερα σαν γραφιάδες – και θέλουν να τά πουν) – διαβάστε τους πάντως αν δεν τό κάνατε ώς τώρα, και τά δύο κείμενα είναι εξαίρετα και προσωπικά προσυπογράφω κάθε τους λέξη με τήν ίδια όρεξη που υπόγραψα και τίς (2) «διαμαρτυρίες» – : Αν τό θέτω τώρα λοιπόν τό θέμα δεν είναι τόσο γιατί μέ έβαλε σε σκέψεις η λογοκρισία από τήν Αυγή (μήπως δεν τά λέγαμε στο παρακάτω για τήν αριστερά μας – και σίγουρα είναι παρήγορο εδώ τό ότι υπήρξαν άνθρωποι από τήν εφημερίδα που διαφώνησαν με τήν λογοκρισία), όσο τό γεγονός ότι χρειάστηκε ακριβώς να δηλώσουμε, όσοι εκνευριστήκαμε με τήν απόλυση, τήν συμπαράστασή μας στον απολυμένο άνθρωπο 2 φορές :

   Εντάξει, είναι σαφές ότι ο εκδότης κάλεσε τούς συγγραφείς που εκδίδει ή όσους φίλους έχει, να τού «συμπαρασταθούν»… Αναρωτιέμαι όμως, εν πάση περιπτώσει, ώς πού είναι τέλος πάντων κανείς φίλος τών φίλων του, και συγγραφέας τών εκδοτών του… Απ’ όλα δηλαδή από πάνω, κι από τίς ιδέες μας κι από τά έργα μας κι από τίς (ας πούμε) αρχές μας, περνάει τό τεθωρακισμένο τής φιλίας μας και τά στρώνει – ή μια υπογραφή δεν κοστίζει τίποτα, και δεν λέει και πολλά ; Και πότε λέει δηλαδή αν λέει ;

   Κι έχω και τήν απορία – επίσης – τού τίτλου ακριβώς που έβαλα στην αναρτησούλα σήμερα (υποκορισμός δίκαιος, διότι σάς έχω συνηθίσει τόσο σε σεντόνια…)

   Δεν ξέρω δηλαδή, αναρωτιέμαι… Λίγο πριν πεθάνει η Έλλη Παππά είχε τήν ικανοποίηση να δει τά έργα της να εκδίδονται σ’ έναν από τούς καλύτερους και αισθητικότερους και εγκυρότερους έλληνες εκδότες : και είμαι σίγουρη πως η σπουδαία γυναίκα χάρηκε τότε, όπως είμαι εξίσου σίγουρη πως και ο Πετσόπουλος δεν εξέδωσε τότε τά βιβλία από υστεροβουλία και κερδοσκοπικό ενδιαφέρον και επειδή η παλιά συντρόφισσα τού Νίκου Μπελογιάννη ήταν πια (αφού είχαν περάσει προ πολλού και οι θάνατοι και οι κίνδυνοι και ο πόνος) ένα πρόσωπο αγαπητό σε πολλούς και σχετικά διάσημο, αλλά πάνω απ’ όλα (ότι τά εξέδωσε) ως διανοούμενος, γιατί συμφωνούσε δηλαδή με τό ήθος τους.

   Θα τής ζητούσε άραγε σήμερα κι εκείνης να υπογράψει;

   Και δεν θα μάθουμε ποτέ τί θα τού έλεγε εκείνη σήμερα (μπορούμε αν θέλουμε απλώς και μόνο να τό φανταστούμε).

   Ο γιος τού Νίκου Πλουμπίδη πάντως (ο ψυχίατρος Δημήτρης Πλουμπίδης – που όπως έχει πει τήν θεωρούσε κάτι σαν μητέρα του – και ο οποίος μαζί με τόν Παντελή Μπουκάλα παρουσίασαν μαζί κάποτε ένα βιβλίο της) απ’ ό,τι είδα δεν υπόγραψε… Δεν τόν βρήκανε, ή απαντάει εκείνος εμμέσως στη ερώτηση ;

    

   { Διαβάστε επίσης : τό Σχόλιο τού  Γιώργου Μίχου και τό κείμενο τού Ιού . }

   { και : update από τή σελίδα «απόλυση Άγρα» ( προτείνω καθημερινές επισκέψεις στη σελίδα για τά νεότερα, αλλά αυτό εδώ τών «σουρεαλιστών» τό βρήκα να ‘χει και χιούμορ – πικρό και θυμωμένο έστω μεν – αλλά φευ δικαιολογημένο) } 

 

   Αυτά. Και, α, στην παρουσίαση τού βιβλίου της οι εκδόσεις «άγρα», εδώ στη σελίδα τους στο δίκτυο, περιλαμβάνουν και δικό της κείμενο με τή φράση : «Στο ψυχορράγημά του ο εικοστός αιώνας φύλαγε μόνο ένα σαρδόνιο γέλιο». Ο αιώνας  μπορεί να άλλαξε αλλά για τά υπόλοιπα είναι (πολύ) κρίμα που κανείς δεν ξέρει –

  

 

 

                                     

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

16 Σχόλια »

  1. Η μεγαλύτερη απογοήτευση για μένα ήταν η υπογραφή του Παντελή Μπουκάλα… (Α, είδα και την υπογραφή σου στην «άλλη όχθη» – διαπίστωσα και τη γνησιότητά της αφού τα γράφεις όλα με μικρά) 😉

    Σχόλιο από head charge — 28 Φεβρουαρίου 2010 @ 5:35 μμ | Απάντηση

    • άστα να πάνε head…

      (γι’ αυτό μού άρεσε και το σχόλιο τού μίχου («Η παρουσία των εκδοτών μεταξύ πνεύματος και στυγνής επιχειρηματικότητας παράγει παθολογία που η πλειοψηφία τους δεν μπορεί να χειριστεί…»)…

      άστα να πάνε
      από απογοήτεψη σε απογοήτεψη κι από θλίψη σε φρίκη…

      Σχόλιο από χαρη — 28 Φεβρουαρίου 2010 @ 8:10 μμ | Απάντηση

  2. Όσο και αν κάποιες ενέργειες μοιάζουν απογοητευτικές (λέω «μοιάζουν» γιατί δεν την ακολούθησα ιδιαίτερα την όλη πολεμική), νομίζω ότι αυτός ο διάλογος που άνοιξε θα μπορούσε να είναι χρήσιμος για την αποκωδικοποίηση των προθέσεων και των κινήτρων των πολιτών αυτής της χώρας.

    Στα χρόνια πάντως του διαδικτύου θέλει προσοχή η οποιαδήποτε προσωπική τοποθέτηση. Αυτό το λέω από προσωπικό πάθημα: πέρυσι είχα υποστηρίξει με μεγάλο σθένος (στο μπλογκ και αλλού) απολυμένο εργαζόμενο (προφανώς αδύναμο και μειονεκτών απέναντι σε μεγάλη εταιρία), και πολλοί ακολούθησαν, συχνά με πολεμικές ιαχές. Μετά από καιρό βρέθηκα με τον απολυμένο (πρώην) εργαζόμενο για μία συνέντευξη που θα κάναμε για κάποιο περιοδικό, και ανακάλυψα ότι το δίκιο δεν βρισκόταν απαραίτητα με το μέρος του, καθώς πολλές πληροφορίες είχαν αποκρυφτεί από τα μέσα πληροφόρησης-δεν διαφωνώ πάντως, στις συντριπτικές περιπτώσεις το δίκιο το έχει ο αδύναμος.

    Στη συγκεκριμένη περίπτωση, χωρίς να έχω διαβάσει τις δύο μεριές, η εμπιστοσύνη που έχω στην υπογραφή σου ξεκαθαρίζει την εικόνα 🙂

    Σχόλιο από silentcrossing — 1 Μαρτίου 2010 @ 11:57 πμ | Απάντηση

  3. Α, ανακάλυψα και αυτή τη σελίδα, που (νομίζω ότι) δεν αναφέρεις (ίσως βέβαια πρόκειται περί αναδημοσιεύσεων). Έχει ενδιαφέρον πάντως:

    http://agrapublications.blogspot.com/

    καλημέρες!

    Σχόλιο από silentcrossing — 1 Μαρτίου 2010 @ 11:59 πμ | Απάντηση

  4. Silent σ’ ευχαριστώ για τήν εμπιστοσύνη 🙂 – που μού δημιουργεί κάτι σαν υποχρέωση να είμαι αξιόπιστη γενικώς! (πολύ βαρύ φορτίο 👿 ) Να σού πω ότι έχεις δίκιο ως προς το νετ, ξέρουμε καλά όλοι μας ότι εδωμέσα χωράνε όλα τα φρούτα, και χωρίς έλεγχο, διασταύρωση, και τις ελάχιστες εγγυήσεις σοβαρότητας και αντικειμενικότητας συχνά – και κάποτε ίσως χρειαστεί να την κάνουμε αυτή τή συζήτηση περισσότερο…

    Να σού εξομολογηθώ επίσης (με πιάνουν οι πολυλογίες μαζί σου, το ξέρεις, τι να κάνουμε) ότι : αν επρόκειτο μόνο για μια συμπαράσταση στον απολυμένο (και χωρίς να ξέρω κι εγώ τίποτ’ άλλο, ούτε ποιος είναι, ούτε το ιδιαίτερο ποιον του * ) θα υπόγραφα απλώς ήσυχα (όπως τό’χω κάνει κι όπως τό’χουν κανει κι άλλοι, κι εσύ προφανώς, σε διάφορες περιπτώσεις) και σε διαβεβαιώ ότι δεν θα ανέβαζα ποτέ ειδικό ποστ (ξέρεις ότι δεν είμαι και πολύ «τής επικαιρότητας» εξαιτίας τής οποίας κιόλας εδώ είχα τήν «τιμή» τό σημειωματάριο να «ανέλθη» και στο νο.1 τών «growing» τής wordpress (χτες)! (δόξες και τιμές που δεν τίς κυνηγάω και δεν πρόκειται ν’αλλάξω δρόμο τώρα για να μπω σ’ αυτό το παιχνίδι «τηλεθέασης» – όσοι «μπήκαν» για τα «συνδικαλιστικά» μακάρι νά’μεναν και για τα «λογοτεχνικά» αλλά δεν έχω αυταπάτες – ) στη συγκεκριμμένη περίπτωση όμως ήταν η συμπαράσταση «διανοουμένων και καλλιτεχνών» – στην πλειοψηφία τους αριστερών – που πυροδότησε ένα (μυστήριο ; προφανώς) «αντανακλαστικό» από τη μεριά μου … Νομίζω επιπλέον ότι με θορύβησε το γεγονός πως οι περισσότεροι αν όχι όλοι έχουν «επαγγελματική» σχέση με τόν Πετσόπουλο – είναι με λίγα λόγια «ο εκδότης τους» – Και να μην (ξανα)λέω τώρα πράγματα που τα’χω ξαναπεί, και τα ξέρεις – εξού και ο «τίτλος» τού ποστ για τήν Έλλη Παππά…

    Αυτή η νοοτροπία σχέσης «υπάλληλου» και εντέλει «απόλυτης εξάρτησης» προς όποιον μάς κάνει τήν τιμή να εκδίδει τις βλακείες ή τίς σοφίες που γράφουμε, με πλήττει προσωπικά και ίσως θυμώνω με υστεροβουλία… Γιατί ξέρω επίσης ότι αν είχα τήν τύχη να είμαι τόσο «φίλη» με κάποιον εκδότη δεν θα είχα ασφαλώς και τα προβλήματα που έχω σήμερα (ως προς τις δικές μου σοφίες)… Παρ’ όλ’ αυτά είμαι σχεδόν σίγουρη ότι αν μού ζητούσε αυτό που ο πετσόπουλος ζήτησε από τούς συγγραφείς (και τούς φίλους του) θα τού’λεγα κάτι άλλο απ’ αυτό που τού απάντησαν εκείνοι που («ανθρώπινα») υπέκυψαν στο («συναισθηματικά φορτισμένο», είναι βέβαιο και περίπου αναμενόμενο) «αίτημα» του…

    Με λίγα λόγια είμαι αρκετά «πουριτανή» σ’ αυτό το σημείο ώστε να απαιτώ από τούς άλλους αυτά που απαιτώ από τόν εαυτό μου – ξέρω ότι δεν είναι λογική στάση αυτή βεβαια…

    επομένως 😀 σε φιλώ

    ( * τα καινούργια γραφεία τής «Άγρας» άνοιξαν πολύ κοντά στο σπίτι μου, και μπήκα μια μέρα να ψωνίσω κάτι βιβλία που μού λείπανε…(είμαι από τους φανατικότερους αγοραστές τών βιβλίων τού Πετσόπουλου – κι ας είναι στο πολυτονικό που δεν το χωνεύω…) Το κτίριο είναι ένα ωραιότατο νεοκλασικό ανακαινισμένο (πρέπει να κόστισε πολύ – σ΄αυτό δεν μπορούμε παρά να τού πούμε μπράβο) κι ακόμα τότε τό «συμμάζευαν», τα βιβλία ήταν λίγο άνω-κάτω… Εξαυτού βρέθηκα μάλλον στο στοιχείο μου, τα’ψαξα όλα, και μάζεψα ένα καρότσι πράγματα… Μούκανε εντύπωση τό κλίμα από τούς υπαλλήλους – όλα αγόρια – (ο Πετσόπουλος δεν ήταν εκεί, τον ξέρω, τον έχω συναντήσει δυο φορές στη ζωή μου προσωπικά, τη μία μάλιστα σε πολύ στενό φιλικό περιβάλλον (τού ενός από τούς υπογράφοντες («υπέρ του»)) και δεν ξέρω αν κάποιος απ’ όλους ήταν ο νυν απολυμένος Παλαιστίδης. Μού ‘κανε εντύπωση πάντως το πολύ καλό κλίμα απ’ αυτά τα παιδιά : με αντιμετώπισαν με άκρατη φιλικότητα (κανένα ίχνος «υπαλληλισμού», μάλλον σαν συν-βιβλιοφάγοι, από την αρχή) και στο τέλος μάλιστα διασκέδασαν φανερά με τον «όγκο» τών τσαντών που είχα να μεταφέρω…(αλλά το σπίτι μου είναι δυο βήματα…) Φώναξαν μάλιστα και κάποιον άλλον – σαν «πιο υπεύθυνος» μού φάνηκε – να με χαζέψουν όλοι μαζί, καθώς πλήρωνα και εξερχόμουνα. Έχω σκεφτεί ότι ίσως αυτός να’ταν ο Παλαιστίδης – Κατέβηκε από τον πάνω όροφο όταν τον φώναξαν… Όση φιλία κι αν είχα με τον Πετσόπουλο, θα τού’λεγα (επίσης) λοιπόν ότι τα παιδιά αυτά έφτιαχναν ένα απίστευτο [και πολύ ασυνήθιστο – ξέρω αλίμονό μου από βιβλιοπωλεία] κλίμα στο μαγαζί του και ότι τούς χρωστάει πολλά – και να τα προσέχει σαν τα μάτια του.

    άντε, σε ζάλισα πάλι
    φιλιά
    🙂

    (υ.γ.: διάβασε σήμερα στο σάιτ για έναν που παίρνει πίσω την υπογραφή του ( «Η ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΜΟΥ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΩΝ “18″ ΗΤΑΝ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΛΑΘΟΣ. » κλπ )
    και σ’ ευχαριστώ και για το λινκ – όχι, δεν τό’ξερα ούτε το’χα διαβάσει. Πολύ χρήσιμο και ενδεικτικό)

    πάλι όμως με εξώθησες σε πολυλογίες… 😛

    Σχόλιο από χαρη — 1 Μαρτίου 2010 @ 5:27 μμ | Απάντηση

  5. Τελικά μπήκα στον πειρασμό να κρυφοκοιτάξω τις δύο «διαζευγμένες» πλευρές και δηλώνω ακόμα περισσόερο αμήχανος. Ξέρεις, κάπως οι υπερσυνδυκαλιστές και οι πρόεδροι συλλόγων με τρομάζουν γιατί συχνά δεν απέχουν π.χ. από τους γραματείς της ΓΣΕΕ και των υπόλοιπων κερδοσκοπικών σωματείων (ως προς τη φιλοσοφία ζωής τουλάχιστον). Αλλά τέλος πάντων, είναι δική μου προκατάληψη αυτή που πρέπει να δουλέψω και να διαχειριστώ.

    Σκεφτόμουν όμως που θα φτάσει αυτή η πολεμική. Το τελευταίο διάστημα έχουν γίνει τόσα πολλά και, ανεξάρτητα με το ποια πλευρά έχει δίκιο, θα ήταν αφελές να μην περιμένει κάποιος ότι η συνέχεια θα γραφτεί με βία και τραμπουκισμούς. Ενώ δηλαδή οι υπογραφές και οι δημόσιες τοποθετήσεις αποτελούν μία (σπάνια πια) πολιτική πράξη, βρισκόμαστε στην εποχή που η έννοια της πολιτικής ταυτίζεται με εμπρησμούς και λοιπές καταστροφές, που εν μέρει δυναμιτίζονται από το διαδίκτυο (έχουμε πάψει προ πολλού να περιφρουρούμε το σπίτι μας, οι λύκοι έχουν κουρνιάσει δίπλα στο τζάκι, αν με πιάνεις 🙂 ).

    Μπράβο πάντως για το σημειωματάριο, εμείς που το αγαπάμε είμαστε περήφανοι!

    (δεν κατάφερα πάντως να βρω το κείμενο με την «πολιτικά λάθος» υπογραφή- θα με ενδιέφερε ωστόσο…)

    Σχόλιο από silentcrossing — 1 Μαρτίου 2010 @ 6:07 μμ | Απάντηση

  6. τελικά εδώ θα σε βρίσκουμε; ωραία είναι πάντως εδώ! και οικεία για εμάς της wordpress.
    Επί του θέματος τώρα, επειδή με παραξένεψε πολύ η στάση της Αυγής, και ειδικά των Ενθεμάτων, άρχισα να ψάχνομαι!

    Το κείμενο του Δεσποινιάδη μου είχε έρθει 3 φορές από τις διάφορες λίστες που συμμετέχω και από προωθήσεις αλλά η απάντηση του Στρατή ήρθε μόνο από τη μία λίστα και από 0 προώθηση!!

    Προτείνω να διαβάσετε-μιλάω και στους 3 σας, όχι δεν άρχισα να μιλάω στη Χάρη στον πληθυντικό-το ποστ στα κουπέπκια(προτείνω δε να τα διαβάζετε γενικώς, γράφουν εξαιρετικά)

    Τέλος νομίζω πως το κείμενο του Αλμπάνη στην Εποχή (εδώ) με καλύπτει!

    Τέλεια είναι κι εδώ…σε φιλώ

    Σχόλιο από κόκκινο μπαλόνι — 1 Μαρτίου 2010 @ 10:56 μμ | Απάντηση

  7. […] η Έλλη Παππά θα υπόγραφε; (και θα τής ζητούσε άραγε η “Άγρα” να υπογράψει;) « σημειωματαριο κηπων Αναδημοσίευση από: η Έλλη Παππά θα υπόγραφε; (και θα τής ζητούσε άραγε η “Ά…. […]

    Πίνγκμπακ από η Έλλη Παππά θα υπόγραφε; (και θα τής ζητούσε άραγε η “Άγρα” να υπογράψει;) « σημειωματαριο κηπων « Για την απόλυση του Ντίνου Παλαιστίδη — 2 Μαρτίου 2010 @ 4:02 μμ | Απάντηση

  8. […] η Έλλη Παππά θα υπόγραφε; (και θα τής ζητούσε άραγε η “Άγρα” να υπογράψει;) « σημειωματαριο κηπων Αναδημοσίευση από: η Έλλη Παππά θα υπόγραφε; (και θα τής ζητούσε άραγε η “Ά…. […]

    Πίνγκμπακ από η Έλλη Παππά θα υπόγραφε; (και θα τής ζητούσε άραγε η “Άγρα” να υπογράψει;) « σημειωματαριο κηπων « Για την απόλυση του Ντίνου Παλαιστίδη — 2 Μαρτίου 2010 @ 4:03 μμ | Απάντηση

  9. Καλημέρα Κοκκινομπαλόνη 🙂 και σ’ ευχαριστώ για τούς συνδέσμους

    Τό κείμενο τού Αλμπάνη στην Εποχή το βρήκα κι εγώ καλό, αλλά η Αυγή μάς τά’κανε λίγο μαντάρα…
    Δεν χωνεύεται με τίποτα θέλω να πω (τουλάχιστον δεν χωνεύεται από μένα, που είμαι ως γνωστόν «εκτός πραγματικότητας» και εμφανώς στριμμένη) το γεγονός ότι σ’ ένα άρθρο όπως αυτό τού Μπουρνάζου, που υποστηρίζει εντέλει (αν και μετά πολλών βασάνων) αυτούς που «υπερασπίζονται τον απολυμένο», βρίσκεται χώρος για να «εκτεθούν» δύο κιόλας (2) πίνακες με υπογραφές «υπέρ τού εργοδότη» (και ούτε τετραγωνικό χιλιοστό για τίς υπογραφές τών «άλλων»)… Δεν ξέρω αν οι άνθρωποι (εφημερίδας) τής αριστεράς διαπνέονται πλέον με τόσο πανηγυρικό τρόπο από τακτικές (εφημερίδων) τής αστικής και καθωσπρέπει «βημα»τοδοσίας…

    φιλάκια

    (εδώ είμαστε ίσως καλύτερα γιατί είναι και απλούστερα τα σχόλια, έτσι ; – Παρ’ όλ’ αυτά δεν σκοπεύω να καταργήσω εντελώς το άλλο – αλλά περί αυτού ίσως ζητήσω και τη γνώμη όλων σας (τών φίλων εννοώ 😀 ) κάποια στιγμή – προς το παρόν μπλέξαμε όπως βλέπεις με τα συνδικαλιστικά που δεν είναι ως γνωστόν κι ο τομέας, ούτε τών «τεχνών» ούτε τών «κήπων»… 👿 )

    Σχόλιο από χαρη — 2 Μαρτίου 2010 @ 4:15 μμ | Απάντηση

  10. Καλά, πόσα έγραψες μέχρι να αλλάξω ένα τζην; (όπως το χαρακτήρισες 🙂 και με την ευκαιρία σ’ ευχαριστώ για τις ευχές). Εντάξει, δεν ήταν μόνο η αλλαγή. Ήταν και οι πρόβες, τις οποίες βαριέμαι αφάνταστα σε όλων των ειδών τα τζην. Έπεσα, λοιπόν, με τα μούτρα στο δικό μου (επειδή κατέρρευσε 😦 και όχι από ανάγκη ανανέωσης) και δεν είχα μάτια (βασικά, χρόνο) για άλλα, τα οποία ήταν πολύ ενδιαφέροντα όπως βλέπω τώρα.

    Συναρπαστική η προηγούμενη ανάρτηση (μου προκάλεσε διάφορα συναισθήματα). Προσωπικά φοβάμαι (και δεν νομίζω) «πως οι άνεργοι και οι κάτω απ’ τα όρια τής φτώχειας σε όλον τον κόσμο, θα μείνουν άπραγοι για πάντα να κοιτάνε». Πόσοι να ‘ναι σε αυτή την κατάσταση στις δυτικές μεγαλουπόλεις (για να μην μετρήσουμε και κάποια δις εκτός αυτών των πόλεων) που μένουν άπραγοι. Δεν γνωρίζω αν κοιτάνε. Μπορεί και να μην κοιτάνε (πια) και σίγουρα δεν τους κοιτάνε οι υπόλοιποι. Καλά, πολλά θέματα άνοιξες και είναι για κουβέντα και όχι για σχόλια.

    Για την πιο φρέσκια (ανάρτηση), πρέπει να επισκεφθώ και τα λινκς (δεν πρόλαβα). Προς το παρόν, να σου πω ότι πολύ μου άρεσε η περιγραφή της ατμόσφαιρας του βιβλιοπωλείου. Ίσως επειδή την έχω κάνει αυτή τη δουλειά και πολλές φορές έχω σκεφτεί ότι ήταν η αγαπημένη μου.

    Ως φαν των κήπων, χαίρομαι που τα πάει καλά (και απομένει να μάθουμε αν επικοινωνεί με το τεχνών 🙂 ).

    Σχόλιο από Post.Scriptum.Inter-Action. — 3 Μαρτίου 2010 @ 3:25 μμ | Απάντηση

  11. psi-a επικοινωνεί εμμέσως! (και τού λόγου σου είσαι ένας από τούς λόγους που θα είμαστε εδώ κυρίως, μια που το «άλλο» «δεν σε πάει» ( 😦 ) αν και γι’ αυτό, όπως είπα και στην Μπαλονίτσα, θα θελήσω κάποια στιγμή τή γνώμη σας για οριστικότερες αποφάσεις ( 😀 👿 🙂 )

    Χαίρομαι που σού άρεσαν κάποια πράγματα από την προηγούμενη ανάρτηση που «θάφτηκε» λίγο με την επικαιρότητα τής νεότερης, αλλά δεν πειράζει – ίσως καλύτερα : να την θυμόμαστε οι happy few 😳

    για τα βιβλιοπωλεία συμφωνούμε όπως καταλαβαίνεις – κι εγώ κάποτε είχα σκεφτεί ότι αυτή θα ήταν η βιοποριστική δουλειά που θα έκανα με τή μεγαλύτερη όρεξη…

    για τα υπόλοιπα όπως λες κι εσύ χρειάζεται μεγαλύτερη κουβέντα – μπορεί και να γίνει, ε;

    προς το παρόν καλές πλοηγήσεις στα παλιά σου καράβια με τα καινούργια σου τζην (πολύ ωραίο, μην το αλλάξεις τώρα – είμαι βέβαια υποκειμενική, αλλά μ’ αρέσουν πολύ οι μεγάλες λευκές «σελίδες» ως γνωστόν 🙂 )

    φιλιά

    Σχόλιο από χαρη — 3 Μαρτίου 2010 @ 4:42 μμ | Απάντηση

  12. χάρη, δεν ξέρω αν το είδες:

    Ο Ντίνος Παλαιστίδης επαναπροσλήφθηκε!

    Σήμερα το πρωί επετεύχθη συμφωνία για την επαναπρόσληψη του Ντίνου Παλαιστίδη στις εκδόσεις Άγρα.

    Σχόλιο από head charge — 8 Μαρτίου 2010 @ 8:00 μμ | Απάντηση

  13. Head σ’ ευχαριστώ. όπως είδες κι εγώ προσαρμόστηκα…
    😀

    Σχόλιο από χαρη — 8 Μαρτίου 2010 @ 11:24 μμ | Απάντηση

  14. […] έναν υπάλληλό του έγινε χαμός, και επειδή στον χαμό συμμετείχε με τίς λίγες του δυνάμεις κι αυτό τό μπλογκ, θεωρώ […]

    Πίνγκμπακ από Για την “Ενιαία” Τιμή του βιβλίου: Μια άλλη άποψη… | Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές — 15 Μαρτίου 2014 @ 7:23 πμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Γράψτε απάντηση στο head charge Ακύρωση απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: