σημειωματαριο κηπων

Δεκέμβριος 3, 2009

γιατί τά γουρούνια δεν είναι δολοφόνοι κι οι δολοφόνοι δεν είναι αιδοία…

 

…animal psalm

 
(αρειανής μονόλογοι)
  

   ίθισται βέβαια τά συνθήματα που φωνάζουμε στον δρόμο να έχουν και ομοιοκαταληξία και ρυθμό… Καθόλου περίεργο, αν και ποτέ δεν τό κατάλαβα ακριβώς… Δεν θα μπορούσε η μεγάλη ποίηση να εισχωρήσει και στην πολιτική μας σκέψη ; Μπα, είμαστε ακόμα στην εποχή τού δημοτικού όταν μιλάμε στον δρόμο φωναχτά φαίνεται…

   Όταν μιλούσα όμως (παλιότερα) για παλιούς φόβους και τρόμους (τότε σε σχέση με τή λέξη αναρχία) θα έπρεπε να έχω πει μαζί και για κάτι ταυτόχρονο που ανακύπτει και ισχυρότερο και πιο αποενεχοποιημένο στο άκουσμα και κάποιων άλλων λέξεων : τήν έντρομη αναδίπλωση (στον «εαυτό» του) τήν αυτόματη τύφλωσή του (χωρίς τόν εαυτό του), αυτού τού αθώου καλοπροαίρετου και καλού μέσου άνθρωπου μόνο και μόνο στο άκουσμα τής λέξης φεμινίστρια ή φεμινισμός (ή και – ακόμα πιο φριχτό κι ακατανόητο φεμινιστής). Μιλάω για κάτι βέβαια που συμβαίνει σε προνομιούχες μονάχα χώρες, με ισχυρές παραδόσεις, αθάνατη ιστορία, συνεχή γλώσσα, συνεχή δόξα, συνεχή φόβο και τρόμο [τρόμο μην διδαχτούνε δηλαδή (και τή γλώσσα και τήν ιστορία) με κάναν τρόπο που αλλάξει και οτιδήποτε απ’ ό,τι μάς κοιμίζει σωστά] και, στη χώρα αυτή στην οποία έχουμε επομένως τήν τύχη να ζούμε, συμπεριλαμβάνονται στην κατηγορία τών καλών αυτών ανθρώπων όπως φαίνεται πλέον όλοι : και οι αριστεροί με κόμμα και οι αριστεροί χωρίς κόμμα, και οι αναρχικοί με κόμμα ή χωρίς. Και οι γέροι και οι νέοι : οι νέοι μάλιστα φαίνεται ακόμα περισσότερο εφόσον τώρα απ’ αυτούς ακούγονται βρισιές που σπάνε κόκκαλα με τήν ευστοχία τους : μπάτσοι–μουνιά (δεν εννοούνε τίς γυναίκες τής αστυνομίας βέβαια και τό ξέρετε), μουνόπανα (δεν εννοούνε τίς μαμάδες τους, ή εν γένει τίς άλλες μανάδες, βέβαια τό ξέρετε : εννοούνε όμως κάθε γενικά αξιομίσητο άντρα εχθρό) : και ακριβώς επειδή εννοούν τούς άντρες, πιάνει η βρισιά, διότι είναι διπλός ο υποβιβασμός σε γυναίκα : δεν τούς υποβιβάζουνε δηλαδή μόνο ως έχοντας σχέση με εκείνη τήν ακατανοήτως (για αρειανές σαν και μένα) υποτιμητικότατη ερωτική πράξη (φοβερός υποβιβασμός αυτός, ακόμα και για τούς πολύ νέους) (διότι βέβαια η αναφορά σε ερωτικό μέρος τού σώματος γίνεται ακριβώς επειδή κατά τή γνώμη τους τά εν λόγω άτομα έχουν μεγάλο ερωτικό δυναμικό) όμως τό ερωτικό αυτό δυναμικό γίνεται πιο υβριστικό εάν τό έχει γυναίκα : δεν βρίζουμε δηλαδή όταν είμαστε θυμωμένοι τούς αστυνομικούς ονομάζοντάς τους μ’ ένα ερωτικό μέρος τού αντρικού σώματος (μπάτσοι πούτσοι δηλαδή) (όπερ έδει δείξαι) :

   μόνο μουνιά γουρούνια και δολοφόνους.

   παραβλέπω τήν μεγάλη ύβρη που διαπράττεται εδώ εναντίον άλλων ζώων, εκτός τών γυναικών : ειδικά τά γουρούνια είναι εξυπνότατα ζώα (είναι αποδεδειγμένο επιστημονικά αυτό – εξαυτού δε και ο όργουελ τά έβαλε να ανέλθουν συντομότατα στην ιεράρχηση, μετά τήν καθιέρωση τής απόλυτης ισότητας, και να αλλοιώσουν ευφυώς και πανάλαφρα τά αρχικά απελευθερωτικά συνθήματα σ’ εκείνη τή φάρμα του : τά γουρούνια εξάλλου είναι τά ζώα τά οποία καταλαβαίνουν αμέσως πότε τά πάνε για σφαγή και κλαίνε πικρά και ηχηρά, πράγμα που τά άλλα ζώα δεν τό καταλαβαίνουνε πάντοτε (και πολλές φορές σκοτώνουν και τά ίδια τόν εαυτό τους (στους ανθρώπους κυρίως συμβαίνει αυτό) και χωρίς δάκρυ, και χωρίς να καταλαβαίνουν καν τί (παν να) κάνουνε). Γιατί, μήπως καταλαβαίνουνε τί παν να κάνουνε τά αγόρια κι οι άντρες τού δικού μας ζωικού βασίλειου όταν έχουν σε τέτοια απαξίωση τήν πιο όμορφη πράξη τού είδους μας, που εκτός από ηδονή προκαλεί και τή συνέχιση τού έθνους, και μάλιστα δεν βρίζουν τήν ερωτική πράξη με τόσο μένος όταν αφορά τούς πατεράδες τους, αλλά μόνο όταν αφορά τίς μαμάδες τους, στο μουνί τών οποίων και στο μουνόπανο τών οποίων εμπεριέχονται τά υλικά που τούς γέννησαν ;  Ίσως όμως και να ’ναι υπόγεια αυτοσαρκαστικοί (πέρα από ποιητές, που οπωσδήποτε είναι) οι νέοι μισογύνηδές μας εδώ.

   φού παραβλέψουμε λοιπόν τήν ύβρη ως προς τά γουρούνια και τά αιδοία ας πάμε στην παντελή έλλειψη κυριολεξίας όταν ακούμε να αναφέρονται αυτά τά δυο σε σχέση με δολοφόνους (ίσως φταίει η κακή παιδεία που παίρνουν στο σχολείο τους γι’ αυτήν τήν αδιαφορία προς τήν απλή λογική και τήν ακρίβεια στην έκφραση) (δεν ξέρω αν διδάσκονται πια έστω ακόμα και εκείνη τήν έρημη τήν αριστοτελική λογική που κάναμε εμείς στο γυμνάσιο) (κάτι θα τούς είχε μείνει, όπως μού ’μεινε και μένα, παρόλο που μισούσα και τό σχολείο και τή λογική και τόν αριστοτέλη ειδικότερα) διότι όχι μόνο είναι σαφές ότι κανένας από τούς δολοφόνους που εμφανίστηκαν ενδόξως (ενδόξως σ’ όλη τή διάρκεια τής ιστορίας μας) δεν ήτανε γυναίκα, αλλά και ότι γενικά οι γυναίκες (σ’ όλη τή διάρκεια τής ιστορίας μας) δεν κάνουν και μεγάλη ούτε ένδοξη καριέρα ως δολοφόνοι (γι’ αυτό και αν προκύψει και καμιά μεμονωμένη κι έρημη και δυστυχής ως μήδεια γίνεται βούκινο και ξεσηκώνονται όλοι : είναι βαθειά χωμένη μ’ άλλα λόγια στην ψυχολογία τών αντρών η αλήθεια πως μόνο οι άντρες δικαιούνται να σκοτώνουν) αλλά (πάνω απ’ όλα και) διότι γενικά μιλώντας τούς πολέμους άντρες τούς εφεύραν : (αλλά ας τ’ αφήσουμε τώρα αυτό, μάς πάει σε μαθήματα ιστορίας, για τά οποία δεν έχουμε διάθεση) αλλά και άντρες τούς εξαπολύουν, τούς εμπλουτίζουν με ωραία και νέα όπλα, και ωραίες τεχνικές, και τούς καμαρώνουνε κιόλας – κι αν πεις και κουβέντα εναντίον τους μπορεί και να βρεθείς στη φυλακή – ακόμα εγώ δεν ξέρω τί έγινε εκείνο τό παιδί (αγόρι αυτό) που τόλμησε να ονομάσει δολοφόνο τόν πρώτο μας μεγάλο δηλαδή και διεθνή σφαγέα (για τόν οποίο καμαρώνουμε και σούμπιτοι). Αλλά και εκτός απ’ αυτό, εκτός δηλαδή από τό ότι άντρες εξαπολύουν τούς πολέμους, έχουμε και τό ακόμα πιο άδοξο κι ασήμαντο επιχείρημα ότι κανένας μπάτσος απ’ αυτούς που διαπράξανε δολοφονίες στη νεότερη τήν ιστορία μας δεν ήτανε γυναίκα : μπορεί με άλλα λόγια να υπάρχουνε και μερικές μπατσίνες, αλλά τίς έχουνε για τά γραφεία ως γνωστόν. Κι αν θέλετε τή γνώμη μου, επειδή έχω υπάρξει και αυτόπτης μάρτυς, υφίστανται κι αυτές εκεί ρατσιστική λίαν μεταχείριση, και καλά να πάθουν (μήπως μπορέσουνε να χειραφετηθούν κι αυτές μεθαύριο, μαζί με μάς).

   Αλλά και γενικά είναι ηλίθιο να βρίζουμε τά ζώα όχι γιατί τά προσβάλλουμε έτσι – μάς έχουνε γραμμένους, είμαστε οι μεγαλύτεροι εχθροί τους, κι είμαστε και ευτυχείς που δεν ξέρουμε τίς βρισιές με τίς οποίες μάς περιλούζουν αυτά εμάς – αλλά μόνο γιατί έτσι κάνουμε μια ακόμα επίδειξη τής ικανότητάς μας προς εκείνη τήν ανεπαίσθητη αλλοίωση τών συνθημάτων που λέγαμε και πριν < και τήν οποία αλλοίωση ο όργουελ ασφαλώς εμάς εννοούσε ότι είμαστε ξεφτέρια στο να τήν κάνουμε, τά ζώα τά χρησιμοποίησε στην animal farm του συμβολικά : είναι σαφές δηλαδή ότι πρόκειται για αλληγορία : είναι όμως και απολύτως ανήθικο από μέρους μας να βρίζουμε κάποιον δίνοντάς του τό όνομα ενός ζώου (άλλο εκτός απ’ τό δικό μας) (πέστε τόν εχθρό σας καθωσπρέπει άνθρωπο και θα ’πρεπε να τού φτάνει) διότι στον πλανήτη αυτόν οι μόνοι που αξίζουμε να υπάρχουμε ως ύβρις είμαστε μόνο εμείς. Έχουμε προκαλέσει ήδη πολύ πόνο στο υπόλοιπο τό ζωικό βασίλειο, και αν θέλετε τή γνώμη μου δεν πρόκειται να μείνουμε και ατιμώρητοι για αυτό, εγώ τό ξέρω >.

   Γι’ αυτό λοιπόν προς τό παρόν φοβάμαι ότι δεν θα κερδίσουμε πολλά. Γιατί δεν έχουμε καν τήν εξυπνάδα τών γουρουνιών να ξέρουμε πότε μάς πηγαίνουνε επί σφαγή ή μάλλον πότε πάμε μόνοι μας, και πότε κόβουμε μονάχοι τό κεφάλι και τή λογική μας – για να μην πω για τήν καρδιά, ή για τό άλλο – περίεργο εκείνο ενσωματωμένο υποτίθεται στοιχείο τού έρωτα – που θα ’πρεπε όλους μας ήρεμα μάλλον να μάς συνοδεύει. Έτσι δεν δείχνουμε με άλλα λόγια παρά τό ότι μάς ενδιαφέρουν μόνο τά λεφτά : τά περισσότερα λεφτά για μάς, και οι γυναίκες οι αράπηδες οι γύφτοι οι αλβανοί και οι (εαμο)βούλγαροι ας πούμε άντε να πάνε να πνιγούν. Μόνο που δεν θα γίνει τίποτα έτσι (δεν έγινε ας πούμε τίποτα έτσι δηλαδή στο παρελθόν, και αν δεν έχουμε μπροστά μας τουλάχιστον τό παράδειγμα τής μεγάλης μητέρας τών λαών που έκανε τήν επανάσταση από γνήσια φτώχεια και κατέληξε σε γνήσια φτώχεια, για τήν οποία όλοι θλιβόμαστε πιστεύω) (εάν δεν έχουμε μπροστά μας τό παράδειγμα όλης τής ιστορίας που μάς πλήγωσε, μάλλον γιατί από τήν αρχή ήτανε φτιαγμένη για να μάς μειώνει σε στομάχι και κοιλιά και ν’ αγνοεί εκείνον κει τόν – έρημο – τόν έρωτα) τότε πια τί να πει κανείς. Είπαμε να μη διδασκόμαστε τήν ιστορία στο σχολείο, αλλά να μην τήν διδασκόμαστε καν πουθενά ; Εκτός πια κι αν νομίζουμε πως τό να γίνουνε τά εφτακόσια ευρώ ας πούμε δυο χιλιάδες και για όσους έχουμε τήν ιθαγένεια είναι ο νέος στόχος και τό νεωτεριστικό, και πιο πρωτότυπο πια τέρμα, ο απόλυτος τερματισμός : θα ’λεγε κάποιος ότι τούτο είναι μόνο εύκολος τερματισμός – όσο και αν δεν πρόκειται να επιτευχθεί ούτε κι αυτός βεβαίως εύκολα : και τό «εύκολος τερματισμός» θα τό ’λεγε – ακριβώς, τό καταλάβατε – κανείς, μονάχα υποτιμητικά όπως θα λέγαμε ας πούμε μαλάκας πούτσος και μουνί κι αρχίδια καλαβρέζικα και τό μουνί τής χάϊδως, εάν θα θέλαμε να τά πούμε όλα εθνοπατριωτικά και με ελληνικές μονάχα παροιμίες.

   Περιττό να πω βέβαια ότι συμπάσχω βαθύτατα στην περίπτωση αυτή ειδικά με τά κορίτσια τών διαδηλώσεων που, τό ξέρω, νιώθουν εκείνη τή βουβή μοναξιά και ερήμωση όταν μέσα στη γενική αλληλεγγύη τής διαδήλωσης πρέπει να μισήσουν τόν εχθρό τους ως εαυτή, να βρίσουν τόν εχθρό τους ως μουνί. Νά ένα σύγχρονο μάθημα ιστορίας : ζείτε λοιπόν τήν ιστορία live και εσείς (και, εσείς τώρα, εμπλουτισμένη και με άλλους ρατσισμούς, που εμείς δεν είχαμε) και είσαστε ακόμα στον πλανήτη αυτόν όπου όλα τά ωραία είναι για όλους σα βρισιά. Ζείτε μες στον πλανήτη και τής μοναξιάς, και ζείτε στον πλανήτη που αποδεικνύει, τόσο αυτάρεσκα και άνετα, ότι  δεν έχει μπει ακόμα καν στην ιστορία. Βρισκόμαστε, ναι, ακόμα στην προϊστορία (όλοι μας κι όλες, αναγκαστικά) η οποία όμως ευτυχώς, έχει γραφή και ιντερνέτ κι ανάγνωση

   αι επειδή κινδυνεύει κανείς με τήν ανάγνωση να αλλοιωθεί, έστω και χωρίς να τό καταλάβει, η ίδια του η λογική ή και τά λόγια – αυτή είναι η αλληγορική εκείνη, και η οργουελική η δύναμη τών γουρουνιών – θα ήθελα να πω για να ξεκαθαρίσω μιας και τής αρχής, ότι απεχθάνομαι οριζοντίως και καθέτως και διαγωνίως τήν ιδέα να λογοκρίνει κανείς τόν εαυτό του για χάρη τής σωστής τής ηθικής, ή τής πολιτικής, ή εν γένει τής ορθότητας, που όμως και δεν τήν πιστεύει, και ούτε τήν καταλαβαίνει, και υποτάσσεται σ’ αυτήν μόνο και μόνο γιατί (είναι μόδα και) φοβάται δηλαδή να κάνει αλλιώς : προσωπικά προσβλέπω θέλω δηλαδή να πω απλώς στην ένδοξη και στη λαμπρή εκείνη εποχή που δεν θα τούς πηγαίνει πια τών αγοριών να βρίζουνε ούτε τό μουνί ούτε τ’ αρχίδια ή να θεωρούνε ως βρισιά περιωπής τό ρήμα αυτό γαμάω ή γαμώ : τόν καιρό εννοώ που δεν θα τούς πηγαίνει, και όχι που θα ντρέπονται τώρα πια να τό πούνε απλώς γιατί θα ξέρουν ότι θα τούς αντιμετωπίσουνε (οι άλλοι, μεθαύριο) σαν αυτονόητα και κωμικά και καταδικασμένα αχειραφέτητους και υπανάπτυκτους.

 

 

copyright © 2oo9 hari stathatou for the text : all rights reserved
εικονογράφηση (αναγεννησιακές μικρογραφίες και χαρακτικά) : οβίδιος / γυναικεία αναγεννησιακά βασανιστήρια / μαγισσούλες τής αναγέννησης που πετάνε προς τό κάψιμο, με βιτριόλι ή στην πυρά
initials : ©  floral punch craft

 

 

Advertisements

29 Σχόλια »

  1. …και εκτιμώ πιο πολύ την λογική της σκέψης σου για τις ατυχείς παρομοιώσεις …
    τα είπες όλα !

    αλλά, συγνώμη τώρα, θα το ρωτήσω :
    ΠΑΝΤΑ γράφεις τόσο μεγάλα κείμενα ???
    να δω πώς θα σε προλαβαίνω !
    έχω ένα θεματάκι με το μακρύ στην οθόνη …

    πολύ καλημέρα μας
    :))))))))

    Σχόλιο από maya — Δεκέμβριος 4, 2009 @ 7:32 πμ | Απάντηση

  2. να σου πω κάτι να γελάσουμε; κι εγώ το ίδιο πρόβλημα έχω 🙂 προτιμώ το χαρτί…

    ν’ αρχίσω να κάνω αυτο-περικοπές όμως το βρίσκω και ά-χαρο! :)))))

    πάντως χαίρομαι να σε βλέπω κι από δω maya, καλημέρα

    Σχόλιο από χαρη — Δεκέμβριος 4, 2009 @ 8:36 πμ | Απάντηση

  3. (υγ : ένας φίλος ο Silent μού κοπανάει ευσχήμως ότι τά κάνει κόπι αλλού για να τα διαβάσει…)

    Σχόλιο από χαρη — Δεκέμβριος 4, 2009 @ 8:45 πμ | Απάντηση

    • αχαχαχα «ευσχήμως» ε ?

      θα σου πω ότι μπαίνοντας στα μπλογκ
      κάνω ένα scroll να δω το όλον της αγανάκτησης …
      άμα δω μακρυνάρι, την κάνω με ελαφρά .

      θα προσπαθήσω, αλήθεια ! θέλω .
      :)))))

      Σχόλιο από maya — Δεκέμβριος 4, 2009 @ 8:50 πμ | Απάντηση

  4. τι να σου πω, σε καταλαβαίνω απόλυτα πάντως 😳

    εγώ που είμαι και πολύ καινούργια έχω ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα – να σκεφτείς ότι δεν έχω εξοικειωθεί ακόμα με το πώς γράφονται τα σχόλια (!!!) ήθελα να βάλω σύνδεσμο για τον silent που σούλεγα, και δεν ξέρω πώς 😦

    τεσπα, κάνε την μετά τις πρώτες αράδες, με όσο ελαφρά θέλεις, αν και μεταξύ μας τα γράφω για να διαβάζονται και δεν μπορώ να πω ότι μ’ αρέσει η προοπτική «να διώχνω» και τις ελάχιστες/ους που ούτως ή άλλως ασχολούνται μ’ αυτά που ασχολούμαι κι εγώ – ή έχουμε την «ίδια λογική» που λες κι εσύ…

    (και να μην ξανακάνω πάλι το λάθος να σού πω καλωσήρθες!! καλημέρα σου :)))) )

    Σχόλιο από χαρη — Δεκέμβριος 4, 2009 @ 9:03 πμ | Απάντηση

  5. Δε χρειάζεται ο σύνδεσμος, ο silent σε διαβάζει ανελλιπώς 🙂

    Πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση πάλι σήμερα. Ειδικά στα σώματα ασφαλείας (αστυνομία και στρατό) οι γυναίκες είναι περισσότερο υποτιμημένες από οπουδήποτε-αυτό εν μέρει έχει να κάνει με την ποιότητα των ανθρώπων που εργάζονται σε αυτά (συμπεριλαμβανομένων βέβαια και των γυναικών): είμαι σίγουρος, ας πούμε, ότι οι άνδρες αναγνώστες σου θα έχουν σίγουρα να σου διηγηθούν ιστορίες από κάποια (υπ)αξιωματικό του στρατού που τους έκανε τη ζωή κόλαση για να βγάλει τα απωθημένα της που οι συνάδελφοι της δεν την παίζουν…

    Περί μουνιών τώρα, κι επειδή μου’τυχε δύο φορές πρόσφατα, το αναφέρω κι αυτό: σε κοριτσοπαρέες που σχολίαζαν παρακείμενα αγόρια άκουσα να λένε «κοίτα ένα ωραίο μουνί» ή «κοίτα ένα μουνάκι». Κακώς εννοούμενη χειραφέτηση; Εσωτερικευμένο μίσος προς εαυτόν; Δεν ξέρω. Μου θυμίζει ομοφυλόφιλους που όλη την ώρα λένε μεταξύ τους πούστη, αδερφή και τέτοια. Το βρίσκω κάπως βίαιο και καταρχάς βίαιο προς τον εαυτό.

    Υ.Γ. Και για να έρθουμε στην πιο πρόσφατη συζήτση μας, αναρωτιέμαι τι κόσμος θα σου κουβαληθεί απρόσκλητος με αυτή την ανάρτηση 🙂

    φιλιά

    Σχόλιο από silentcrossing — Δεκέμβριος 4, 2009 @ 10:53 πμ | Απάντηση

  6. τόν συνδεσμο θα τον έβαζα για να βρει η maya εσένα πιο εύκολα βρε, όχι εσύ εμένα!

    α, ώστε έτσι, με διαβάζεις – κι εγώ που έλεγα πως σ’ έχω αποθαρύνει με τα σεντονια μου 🙂

    Κοίτα, τα γλωσσολογικά και τα ψυχαναλυτικά που θίγεις ε υ σ χ ή μ ω ς σηκώνουν πολλή κουβέντα, και τώρα πρέπει να αναχωρήσω – μη σου πω ότι μού’δωσες και ιδέα για ποστ περί «αλλοτροιωμένης αργκώ» …
    Έχεις πάντως δίκιο κατά τη γνώμη μου που το βρίσκεις βίαιο, είναι βιαιότατο, και η ψυχανάλυση έχει και όρο που προφανώς εσυ λόγω ειδικότητας τον ξέρεις και καλύτερα, για κείνη τήν έρημη την «ταύτιση με τον επιτιθέμενο» μιλάμε δηλαδή…

    όσο για τις απρόσκλητες επισκέψεις :))))))) θα τα (ξανα)πούμε

    πολλά φιλιά πολύτιμε πολίτη με στολή

    Σχόλιο από χαρη — Δεκέμβριος 4, 2009 @ 11:08 πμ | Απάντηση

  7. Άκου εκεί αν σε διαβάζω! Πιπέρι στη γλώσσα κυρία χάρη μας. Απλά σε διαβάζω, χμ, ας πούμε πιο ιδιωτικά και σε περιβάλλον μη φιλικό.

    Υ.Γ. Η στολή δεν μου πάει καθόλου. Καταρρίπτεται και το τελευταίο επιχείημα υπέρ του στρατού (ότι η στολή είναι σέξι κλπ.). Άσε που θες μισή ώρα για να την βάλεις (άσε θα στα πω κάποια στιγμή…)

    Σχόλιο από silentcrossing — Δεκέμβριος 4, 2009 @ 11:34 πμ | Απάντηση

  8. χαχα δεν υπάρχει κανένα επιχείρημα υπέρ τού στρατού αυτό να λέγεται
    αν και τα περί σέξι της στολής πάντα με καναν να απορώ, πρέπει να ομολογήσω ότι η δικιά σου είναι η μόνη υποφερτή για τα δικά μου μέτρα τουλάχιστον 😳

    ps : μισή ώρα ;;; :))))))))

    Σχόλιο από χαρη — Δεκέμβριος 4, 2009 @ 7:19 μμ | Απάντηση

  9. Ωραίο θέμα άνοιξες, αγαπητή χάρη.

    Βέβαια, υπάρχουν τόσες οπτικές γωνίες για όλα αυτά που …τι να πρωτογράψεις.

    Για τα ζώα δεν έχω να πω τίποτα. Τα αφανίζουμε, τα βασανίζουμε και τα βρίζουμε και από πάνω. Τόσο μάγκες είμαστε και δε λέω τίποτα άλλο.

    Τώρα, για τους άντρες και τα καμώματά τους, αν και δεν θα διαφωνήσω με τα παραπάνω, νομίζω ότι χρειάζεται να προσθέσω ότι δεν φύτρωσαν όλοι αυτοί οι δολοφόνοι, πολεμιστές κτλ

    Δηλαδή, και του λες του ανθρώπου «ή ταν ή επί τας» και τον λες και δολοφόνο/πολεμιστή μετά ε; 🙂

    Θα παραθέσω κάποια αποσπάσματα, που τα θεωρώ χρήσιμα, για να εμπλουτιστεί ο διάλογος (αλλά και τα «κείμενα σεντόνια») 🙂 και ελπίζω να μη τα βρείτε άσχετα με τα παραπάνω.

    “Σε πνευματικό επίπεδο, οι γυναίκες μπορούν σκοτώσουν με την απόρριψη… Για τους άνδρες, λοιπόν, η μεγαλύτερη δύναμη των γυναικών είναι να λένε όχι˙ να αρνηθούν να φροντίσουν τους άνδρες˙ να αρνηθούν τη σεξουαλική εξυπηρέτησή τους… να αρνηθούν να λατρέψουν το Θεό τους. Να αρνηθούν να τους αγαπούν.” Barbara Walker

    Ο Frank Pittman, ψυχίατρος και οικογενειακός θεραπευτής, γράφει στο «Ο άνδρας σε κρίση»:

    «Ο ανδρισμός μετατρέπεται σε πρόβλημα όταν άνδρες και γυναίκες λατρεύουν και παραφουσκώνουν οτιδήποτε ανδροπρεπές: το αρσενικό μυστήριο. Ο πολιτισμός τα τελευταία εκατομμύρια χρόνια υπήρξε υπόθεση ανδρικής κυριαρχίας κι εμείς οι άνδρες δικαιούμαστε το μεγαλύτερο μέρος από τη δόξα και το ανάθεμα για ό,τι έχουμε κάνει στους εαυτούς μας, ο ένας στον άλλο και στον κόσμο, καθώς αγωνιζόμασταν να δαμάσουμε τη φύση και να αφήσουμε τη σφραγίδα μας σε ό,τι εποπτεύαμε. Οι άνδρες που, στην προσπάθειά τους να νιώσουν αρκετά άνδρες, αναστατώνουν τη ζωή τους, την οικογένεια τους και τον κόσμο τους δεν εξασκούν την πραγματική αρρενωπότητα παρά μια παραμορφωμένη υπερβολή της ιδέας που έχουν για τον άνδρα.»

    «Γιατί οι άνδρες αγαπούν τόσο πολύ τον ανδρισμό τους; Επειδή έχουν εκπαιδευτεί να θυσιάζουν και τη ζωή τους γι’ αυτόν και ξέρουν ότι πάντα είναι πολύ λιγότερο ανδροπρεπείς απ’ όσο νομίζουν ότι θα ‘πρεπε να είναι. Οι γυναίκες, όμως, έχουν τη δύναμη να δώσουν ή να πάρουν από έναν άνδρα τον ανδρισμό του, κάτι που τις καθιστά τρομακτικά απαραίτητες και επικίνδυνες για τον αντρικό πληθυσμό.»

    «Η Carol Gilligan, ψυχοκοινωνιολόγος στο Χάρβαρντ και συγγραφέας του σημαντικού, για τις διαφορές των φύλων, βιβλίου «Αλλιώτικη Φωνή», διηγείται το μύθο της Ψυχής, της όμορφης πριγκίπισσας που έδωσε τ’ όνομα της στην ανθρώπινη ψυχή. Η Ψυχή είχε υποχρεωθεί να παντρευτεί τον Κυπίδη, που την επισκεπτόταν μόνο τη νύχτα. Χωρίς να τον έχει δει ποτέ, κατέληξε να πιστεύει πως ήταν ένα ειδεχθές τέρας και αποφάσισε να τον σκοτώσει. Το βράδυ, όμως, την ώρα που αυτός κοιμόταν, φώτισε το πρόσωπο του και είδε πως ήταν ένα όμορφο και τρυφερό αγόρι.

    Δεν υπαινίσσομαι πως όλοι οι άνδρες είναι όμορφα και τρυφερά αγόρια. Όλοι, όμως, έτσι αρχίζουμε. Τι μας συμβαίνει στη συνέχεια; Πώς μεταβληθήκαμε σε τέρατα των φεμινιστριών; Η απάντηση, φυσικά, είναι η εξής: Υποβληθήκαμε σε μια προσεκτική και σκόπιμη διαδικασία σεξιστικής διαπαιδαγώγησης, η οποία -συχνά βάναυση- μας στέρησε την ανθρωπιά μας και αφαίρεσε μεγάλα κομμάτια του εαυτού μας. Τα νέα κορίτσια πέρασαν, επίσης, από παρόμοιο ακρωτηριασμό. Κάθε φορά που η σεξιστική διαπαιδαγώγηση πετύχαινε το σκοπό της, ο καθένας από εμάς κατέληγε να είναι μια ακρωτηριασμένη προσωπικότητα.»

    «Η πλειοψηφία των ανδρών που βλέπω σε θεραπεία αισθάνονται πως έχουν λιγότερη δύναμη από αυτήν που υποτίθεται ότι έχουν, είναι διψασμένοι για ικανοποίηση και στέκονται αβοήθητοι μπροστά σ αυτά τα συναισθήματα, από τα οποία έχουν απογυμνωθεί. Μπορεί, ακόμη, και να τα χάνουν με την ιδέα ότι έχουν περισσότερη δύναμη απ’ όση θα έπρεπε. Παρόλο που λίγες γυναίκες το αντιλαμβάνονται -η φεμινιστική φιλολογία δεν το επεξεργάζεται- οι άνδοες στέκονται μπροστά στις γυναίκες με τρόμο και δέος. Οι άνδρες θα θωρακιστούν -πολλές φορές βίαια- ενάντια στην ισοπεδωτική δύναμη της γυναικείας δυσαρέσκειας. Η επίδειξη υπερβολικού ανδρισμού αποτελεί ένδειξη ότι ένας άνδρας φοβάται, απειλείται και ότι. δεν αισθάνεται τόσο δυνατός, όσο πιστεύει πως θα ‘πρεπε να είναι: Άνδρες που παρατούν τις γυναίκες, που τις ξελογιάζουν, τις στερούν το λόγο ή ακόμη και τις χτυπούν ή τις δολοφονούν, το κάνουν, όχι επειδή ικανοποιούνται κάνοντας κακό σε μια γυναίκα, λόγω σαδιστικής διάθεσης (ένα φεμινιστικό στερεότυπο για τα ανδρικά κίνητρα), αλλά επειδή αισθάνονται αδύναμοι και καταπιεσμένοι από την αίσθηση ενός μη ολοκληρωμένου ανδρισμού.»

    Με όλα αυτά, φυσικά, δεν θέλω να δικαιολογήσω τις πράξεις (και τα λόγια) των ανδρών.

    Όμως, μήπως ανάμεσα σε αυτά που φοβόμαστε είναι και οι αστυνομικοί και οι δολοφόνοι και οι γυναίκες και τα αιδοία και η σεξουαλική πράξη και γι’ αυτό εντάσσονται μαζί στο υβρεολόγιό μας;

    Άλλη μια διάσταση βάζω και επανέρχομαι, γιατί πρέπει να φύγω…

    Σχόλιο από Post.Scriptum.Inter-Action. — Δεκέμβριος 5, 2009 @ 8:46 μμ | Απάντηση

  10. θα ξεκινήσω από το πρώτο που είπες psi-a, γιατί στα ζώα κατά τη γνώμη μου πρέπει να ξαναγυρίσουμε, κάπου εκεί βρίσκεται τελικά και η αρχή… Θέλω να πω ότι η περιφρόνηση αυτή προς τα ζώα είναι ενδεικτική τής γενικότερης περιφρόνησης προς τη «φύση» που χαρακτηρίζει την «πολιτισμενη» φάση τής ζωής μας στον πλανήτη…

    Τώρα όμως έθιξες τόσο πολλά θέματα που είναι αδύνατο να τά αντιμετωπίσω αυτή τη στιγμή, είναι και η ώρα 🙂

    Μόνο να σού πω πολύ γενικά ότι κατά τη γνώμη μου χτύπησες φλέβα με το ζήτημα τού φόβου – κι εγώ πιστεύω δλδ – και όχι μόνο εγώ (εσυ πρέπει να τό ξέρεις και καλύτερα ότι ο φρόυντ ας πούμε κάποια στιγμή το ξεφούρνισε (με όλους του τούς φόβους) ότι στη βάση τής ερωτικής απώθησης μάλλον βρίσκεται ένας φόβος τών (πολιτισμένων) αντρών προς τις γυναίκες…) Όλα τα παραδείγματα σκέψης που παραθέτεις είναι εξαιρετικά διαφωτιστικά και καίρια και τα περισσότερα δεν τα’ξερα. Αλλά τι λέω, είναι η ειδικότητά σου αυτά, εγώ είμαι ερασιτέχνις… Ξέρω τουλάχιστον ότι η βιβλιογραφία σχετικά με το θέμα τής «αποστροφής προς τη φύση» (γιατί εκεί επικεντρώνεται τελικά το θέμα) είναι τεράστια…

    Το μεγάλο ζήτημα είναι όμως γ ι α τ ί υπάρχει αυτός ο φόβος κι αυτή η αποστροφή. Εδώ βέβαια κι εμείς θα μπορούσαμε να συζητάμε για μέρες. Ας πω έτσι στα βιαστικά ότι εγώ πιστεύω ότι οι άντρες ως «επικυρίαρχοι» είναι ακριβώς αυτό που ανάφερες : αναγκασμένοι να είναι διαρκώς «δυνατοί» και «πολύ άντρες» (ό,τι διάολο κι αν σημαίνει αυτό), ζούνε δηλαδή από μικρά παιδιά τόν καταναγκασμό να είναι κάτι άλλο απ’ αυτό που είναι (και που θέλουν κιόλας, αρχικά τουλάχιστον, να είναι), κάτι δηλαδή που να μετέχει και τών δύο φύλων, να μετέχει τού «γενικού έρωτα» όπως τον ζούν τα παιδιά (άλλο απαγορευμένο θέμα αυτό, ειδικά τώρα με τις υστερίες περί παιδόφιλων – ας το αφήσουμε τώρα αυτό) είναι αναγκασμένα δηλαδή τα αγόρια να συμβιβαστούν μ’ έναν συρρικνωμένο, μειωμένο, μασκαρεμένο εαυτό : (το ίδιο ζουν και τα κορίτσια από τη μεριά τους αλλά με τελείως άλλο τρόπο – τα κορίτσια ζουν τη «μείωση» αυτή ως ανάγκη να είναι «αδύνατα» μονίμως – αυτό μπορεί στα κορίτσια που θα συμβιβαστούν μ’ αυτόν τον ρόλο να προκαλεί υπόγειο – και πολλές φορές διαβίου – μίσος, αλλά όχι ακριβώς «φόβο») Ο φόβος τών «συμβιβασμένων με το ρόλο τους» αντρών προς τις γυναίκες προέρχεται λοιπόν ίσως από την υπόγεια επίγνωση ότι αφενός μεν δεν είναι ποτέ αντάξιοι αυτού τού ρόλου, και αφεδύο ότι οι γυναίκες γενικά (ή «η γυναίκα τους» ειδικά) το ξέρει… (Αλλά λίγο-πολύ ο γιατρός νομίζω το είπε ότι…τού το είπανε)

    Όμως ο «φόβος» τών αντρών δεν είναι απλός, γιατί βρισκόμαστε εδώ και αιώνες σε μια εποχή «αντρικής κυριαρχίας» κι αυτό είναι το παράλογο : δεν είναι όμως παράλογη και η κατάληξη, οτι αυτοί οι «φοβισμένοι» εξαπολύουν πολέμους διαρκώς… Κι εδώ θα γυρίσω σ’ αυτό που είπες στην αρχή, για το «ή ταν ή επί τας» που το λέγαν γυναίκες : σε μια στρατοκρατική κοινωνία (με το δικό μας λεξιλόγιο) όπως η σπαρτιάτικη, οι γυναίκες ισορροπούσαν πάνω σε πολλά τεντωμένα σκοινιά : ο ρόλος τής «πολεμόχαρης» και «πατριώτισσας» μάνας (που είναι και θεματοφύλακας τής ηθικής ταυτόχρονα, κυρίως για τις γυναίκες) (έχει επιζήσει και σήμερα, δες τα χωριά) ήτανε αναγκαστικός : στις γυναίκες παραχωρούνται μερικά προνόμια, μόνο εφόσον δώσουν «γην και ύδωρ» στους «επικυρίαρχους». Στο τέλος το πιστεύουν κι οι ίδιες ότι έτσι έχουν κάποιου είδους εξουσία που τις εκφράζει κιόλας.

    Στην καλύτερη περίπτωση βέβαια προκαλεί μια ερωτική αναπλήρωση, κάποιου είδους δλδ ευχαρίστηση – όπως και η άλλη, η εξουσία τών αντρών είναι φυσικά πλήρες υποκατάστατο για κείνους που εκχωρούν ολόκληρο τον εαυτό τους στους πολέμους και τον «έλεγχο πάνω στη φύση» – τη δικιά τους φύση πάνω απ’ όλα.

    Το πιο δύσκολο είναι να αμφισβητήσεις αυτούς τούς ρόλους, κάποιες εποχές αυτό πληρωνόταν με θάνατο. Σήμερα το βλέπουμε πιο πολύ σε «συμβολικό» επίπεδο που θα’λεγε κι ο Μπουρντιέ, στα λόγια δηλαδή : εξαυτού και οι βρισιές μας που έχουν όλες σχέση με τον έρωτα κι απ’ τις οποίες ξεκίνησε και το ποστ.

    Εντάξει, το «γαμώτο» το λέω κι εγώ, και λέω κι άλλα πολλές φορές κυρίως στ’ αστεία όπως το «παλιοπούστη» παρόλο που αγαπώ εξαιρετικά τούς άντρες που δεν φοβούνται να’ναι και γυναίκες – ακόμα και τούς ετεροφυλόφιλους τέτοιους (υπάρχουν, έχω προσωπική πείρα, και είναι και εξαιρετικοί εραστές (!!!) ) – αλλά όταν κάποιες βρισιές με ερωτική συμπαραδήλωση (αμέ ! ) λέγονται στα σοβαρά μέ βγάζουν πλέον απ’ τα ρούχα μου, χάνω τήν υπομονή μου – και εξαυτού και οι πολυλογίες…

    (δεν σού απάντησα βέβαια στο μίσος ειδικά προς τούς μπάτσους…) αλλά αυτή τη στιγμη το μόνο που μπορώ να σου πω είναι thanx για το σχόλιο – με αποενοχοποίησε κιόλας για το σεντόνι μου 🙂 😛 😀 και όποτε θέλεις συνεχίζουμε γιατί τώρα νυστάζω φριχτά

    φιλιά

    Σχόλιο από χαρη — Δεκέμβριος 6, 2009 @ 3:10 πμ | Απάντηση

  11. Ξεφεύγοντας κάπως από το θέμα, ο εγκληματολόγος Ian Taylor έγραφε σε κάποιο βιβλίο του για τους κοινωνικούς μετασχηματισμούς που ευθύνονται για την εγκληματικότηα στη σημερινή κοινωνία. Ανάμεσα στα άλλα, ανέφερε την κρίση της αρρενωπότητας και γενικά την κρίση των φύλων, που οδηγούν τους άντρες στη βία και την εγκληματικότητα ως προσπάθεια ανάκτησης της αρρενωπότητας που τους στέρησαν οι σύγχρονες κοινωνικοπολιτικές δομές (οικονομία, εργασία κλπ.)

    Δηλαδή, ενώ παλιότερα οι άντρες παραδοσιακά απολάμβαναν μία προκαθορισμένη ανωτερότητα ή σχέση εξουσίας απέναντι στις γυναίκες (π.χ. οι άντρες βιομηχανικοί εργάτες-οι γυναίκες στο σπίτι και την ανατροφή των παιδιών), που θεωρούνταν αυτονόητη σε κάθε κοινωνία του εικοστού αιώνα, πλέον τείνουν να αποτελέσουν πληθυσμό «δεύτερης κατηγορίας» στο σύγχρονο εργασιακό στίβο (σήμερα η γυναίκα εργάζεται και μάλιστα πολλές φορές σε καλύτερες και πιο καλοπληρωμένες δουλειές).

    Επίσης, οι ικανότητες και τα ταλέντα που απαιτούνται από τους εργαζομένους στη σύγχρονη αγορά εργασίας έχουν αλλάξει δραματικά. Τη θέση της σωματικής ικανότητας έχουν πάρει περισσότερο «θηλυκές» δεξιότητες, όπως οι διαπροσωπικές ικανότητες και το χιούμορ. Οι νέοι εργαζόμενοι δεν αρκεί να προσαρμόζονται μόνο στις τεχνικές και τεχνολογικές απαιτήσεις, αλλά απαιτείται και «γνώση της κοινωνίας», καθώς και οι διαπροσωπικές ικανότητες που σχετίζονται με την παροχή υπηρεσιών προς τον καταναλωτή. Και φυσικά υπάρχει και ο οικονομικός και κοινωνικός αποκλεισμός που στερούν στους νέους άντρες την έκφραση της αρρενωπότητας: οι άνεργοι νέοι θα αναζητήσουν εναλλακτικές μορφές έκφρασης αυτής της αρρενωπότητας.

    Επίσης, η αρρενωπότητα έχει δεχτεί ένα δυνατό πλήγμα όχι μόνο από τα σύγχρονα πρότυπα συμπεριφοράς (ομοφυλοφιλία, αμφιφυλοφιλία, νέο στάτους του άνδρα στη σύγχρονη κοινωνία, έκφραση μίας νέας «μη παραδοσιακής» αντίληψης για την αρρενωπότητα), αλλά και από την αδυναμία της κοινωνίας και της αγοράς εργασίας να δώσουν χώρο για την έκφραση αυτής της αρρενωπότητας.

    Οι νεότεροι ειδικά άντρες αισθάνονται θυμό για την κατάσταση αυτή, καθώς είναι κοινωνικά αποκομμένοι. Αυτό τους οδηγεί στο να εκφράσουν την αρρενωπότητα τους με αντικοινωνικές και κάποιες φορές εγκληματικές συμπεριφορές: σχολική διαρροή, μικροεγκλήματα, ναρκωτικά και αλκοόλ, μοτοσικλέτες και αυτοκίνητα, περιστασιακές ετεροφυλοφιλικές σχέσεις και βία. Η ανδρική δηλαδή συμπεριφορά είναι μία καρικατούρα της αρρενωπότητας του ανειδικεύτου βιομηχανικού εργάτη παλιότερων ιστορικών περιόδων και βρίσκεται στο περιθώριο της επικρατούσας κοινωνικής ιδεολογίας.

    (Ένας άλλος εγκληματολόγος, ο Connell, χαρακτηρίζει το σύνολο των πρακτικών αυτών ως μία «διαμαρτυρόμενη αρρενωπότητα», δηλαδή «μία περιθωριοποιημένη αρρενωπότητα, που διαλέγει τα θέματα της σε μεγάλο βαθμό από την αρρενωπότητα στην κοινωνία, τα αναμορφώνει όμως μέσα στο πλαίσιο της φτώχιας»).

    Οπότε κορίτσια, την επόμενη φορά που θα αποκαλέσετε έναν άντρα «μουνάκι» σκεφτείτε το καλά!

    Σχόλιο από silentcrossing — Δεκέμβριος 7, 2009 @ 10:36 πμ | Απάντηση

  12. Silent πάρα πολύ ενδιαφέροντα τα στοιχεία που παραθέτεις

    ……

    κι εγώ ήθελα να παραπέμψω (από χτες…σκεφτόμουνα μάλιστα να κάνω και ειδικό ποστ αλλά πού καιρός…) στην ανάρτηση τού psi-a στο nobudget («ένα ντοκυμαντέρ για τά εξάρχεια») και ειδικά στο 1ο βίντεο όπου ακούγεται το (εξαιρετικά) ωραίο τραγουδάκι «μαμά, μπαμπά, είμαι κουκουλοφόρος» (από τό 3.54΄):

    …το οποίο όμως κόβεται πριν το τέλος του –
    – στο λινκ που παραπέμπει όμως το ποστ τού psi-a :

    ακούγεται το τραγούδι ολόκληρο και έτσι ακούμε στο τέλος τον στίχο : («τούς ρίξαμε αυγά) μα κράταγαν ασπίδες σ τ α μ ο υ ν ι ά» …

    Οι άνθρωποι που έφτιαξαν αυτό το τραγούδι δεν μού ακούγονται για «καταπιεσμένοι και αμόρφωτοι και άξεστοι προλετάριοι», μάλλον «απελευθερωμένοι (και πολύ αυτόνομοι) διανοούμενοι» φαίνονται να είναι… Κι όμως, το κλισεδάκι τού μισογυνισμού το χρησιμοποιούν άνετα, δεν φαίνεται δε καθόλου να φοβούνται ότι θα χάσουν γυναικείο κοινό έτσι…

    Αυτό που λέει λοιπόν το κλισεδάκι (να επαναληφτώ… 🙂 ) είναι ότι : «δεν μπορούν να υποτιμήσουν περισσότερο τον μπάτσο από το να τον πούν γυναίκα», και μη μού πεις ότι υποκύπτουν στις «ανάγκες τού ρυθμού ή τής ομοιοκαταληξίας» γιατί θα σού πω ότι υπήρχαν λύσεις (πιχι «μα κράταγαν ασπίδες στ’ αχαμνά» ή: «κράταγαν ασπίδες στα πουλιά» … κλπ), όμως καμιά άλλη βρισιά δεν «θα ‘σπαγε (τόσο) κόκκαλα» όσο το να τούς πούν «γυναίκες»
    Μ’ αυτόν τον τρόπο «αθωώνουν» όμως το φύλο τους οι μισογύνηδες αναρχοαυτόνομοι στη λαμπρή μας χώρα : οι μπάτσοι δεν «ανήκουν» στο δικό τους «λεβέντικο φύλο» : είναι σαφώς μουνιά…

    Εδώ κολάει και αυτό για την «γυναικεία (τώρα) υπανάπτυξη» (που πάει από σπόντα και στο προηγούμενό σου σχόλιο) : σαφώς η υιοθέτηση από τίς γυναίκες τής λέξης (γυναίκα ή) μουνί σαν βρισιά ή σαν υποτίμηση, είναι αυτό που λέγαμε : ταύτιση με τον εχθρό, αυτόν που τούς επιτίθεται – δεν το παίρνω πίσω – αλλά :

    α΄ έχει και μια, έστω ασύνειδη δόση χιούμορ, καθαρά γυναικείου ( : αν «το ερωτικό πλάσμα είναι μουνί», τότε τούς επιστρέφεται «μεγαλόθυμα»….), και

    β΄ έχει και μια συνειδητή (και δικαιολογημένη, αν και λίγο σαν τυφλή) εκδικητικότητα : «αν το μουνί είναι βρισιά, τότε (οφείλει να) πηγαίνει ως βρισιά προς όλες τις κατευθύνσεις» …

    ………..

    Κι έτσι μπορώ να επιστρέψω (αφού το’βγαλα αυτό από πάνω μου…μ’ έκαιγε από χτες…) στις δικές σου αναφορές: Σαφώς εγώ δεν έχω γνώσεις εγκληματολογίας, αλλά στα παραθέματα που βάζεις δεν βρήκα ούτε ένα στοιχείο στο οποίο να μπορώ να’χω αντίρρηση. Το μόνο το οποίο θέλω να προσθέσω είναι ότι, ενώ όλα αυτά μού φαίνονται σωστά (και σίγουρα όσο περισσότερο «προχωράει» ο πολιτισμός μας, τόσο λιγότερο θα χρειαζόμαστε την μυική δύναμη στην οποία βάσισαν επί αιώνες οι άντρες-άντρες την ανωτερότητά τους προς τις γυναίκες, και τόσο περισσότερο «καθημερινή ανάγκη» θα είναι «διανοητικές δυνάμεις» στις οποίες (οι άντρες-άντρες) δεν είχαν συνηθίσει να αποδίδουν «αρρενωπότητα» – αν και φρόντιζαν από σπόντα να συκοφαντούν πάντοτε τις διανοητικές ικανότητες τών γυναικών – αλλά ας πούμε ότι τώρα πια αυτό «έχει λήξει» και δεν τούς παίρνει…) όμως ενώ οι εγκληματολόγοι φαίνονται να κάνουν σωστή διάγνωση ως προς την αμηχανία τών αντρών στις σημερινές «συνθήκες οικονομίας», τούς ξεφεύγουν τα «προσωπικά» κάπως νομίζω : στο θέμα τού «έρωτα» πιχι, εγώ βλέπω ότι στους άντρες που έχουν ταυτιστεί με την παραδοσιακή ανατροφή, υπάρχει μίσος προς την γυναικεία απελευθέρωση που μπορεί να κάνει τις γυναίκες «καλύτερες ικανότερες εγκυρότερες» σήμερα όταν «κρίνουν» τις ερωτικές τους «επιδόσεις» (και τι αντιερωτική έκφραση είναι αυτή…)

    Είναι σαφές όμως ότι με τις μανάδες μας οι μπαμπάδες μας ήταν πιο ήσυχοι : γυναίκες που δεν γνώριζαν άλλον άντρα από έναν σύζυγο στη ζωή τους, τι να ξέρουν ; (;;;) (παρ’ όλο που οι γυναίκες λίγο-πολύ «ξέρανε» – ξέρανε τις δικές τους ανάγκες δλδ – που μάλλον δεν ικανοποιούνταν ποτέ στην μονογαμία τής οικογένειας…)

    Το μίσος τών υπανάπτυκτων αχειραφέτητων – και όχι κατ’ ανάγκη φτωχών – αντρών σήμερα προς τις γυναίκες βασίζεται πιο πολύ για μένα (χωρίς να σημαίνει ότι δεν πιστεύω κι εγώ ότι ισχύουν και οι «οικονομικοί λόγοι» που αναφέρουν οι μελέτες) αλλά το μίσος αυτό βασίζεται περισσότερο στον φόβο που γεννά η «ερωτική απώθηση», η «τιθάσσευση» ή η απαγόρευση τού έρωτα στα πλαίσια τής χριστιανικής ηθικής (μια ηθική με την οποία οι άντρες αυτοί έχουν μεγαλώσει και νομίζουν ότι τούς «εξυπηρετεί» κιόλας στα ερωτικά) όταν την βλέπουν λοιπόν να καταρρέει σαν πύργος από τραπουλόχαρτα μπροστά στο ποτάμι τής απελευθέρωσης τού γυναικείου ερωτισμού που ξεκίνησε πριν κάτι δεκαετίες και δεν το βλέπουν να κάνει πίσω…

    Θ’ αργήσουν να καταλάβουν, κατά τη γνώμη μου, όσοι επιμένουν στην «αντρική» τους μόνο «φύση» ότι αυτή η απελευθέρωση δουλεύει και για το δικό τους καλό… Ας αγαπήσουν λίγο περισσότερο τον εαυτό τους όταν ερωτεύεται… Ας μην φοβούνται τόσο πολύ τήν «απόρριψη» … Όλες μας (κι όλοι !) τα ζούμε κι επιζούμε… Στο κάτω-κάτω η ζωή αποτελείται και από αποδοχές…

    φιλια

    update : ανέβασα (τά κατάφερα!) ( 🙂 ) λίγο καθυστερημένα τα ίδια τά βίντεο.
    στο μεταξύ, και απ’ τό πολύ ψάξιμο ( 😦 ) άκουσα το τραγούδι και σε μια λάιβ εκδοχή σ’ ένα κέντρο, όπου ο στίχος στον οποίο αναφέρθηκα ακούστηκε ως : «μα κράταγαν ασπίδες τ ά μουνιά». (Τό ίδιο κάνει – κι ας μην έχω τώρα πρόχειρη εναλλακτική εκδοχή ά λ λ η με ο μ ο ι ο κ α τ α λ η ξ ί α – απ’ το «κι ας κράταγαν ασπίδες τα σκατά» )

    Σχόλιο από χαρη — Δεκέμβριος 7, 2009 @ 9:21 μμ | Απάντηση

  13. Το ‘χω σκεφτεί πολλές φορές αυτό και διάβαζοντας ανάρτηση και σχόλια, συνεχώς στο μυαλό μου γυρίζει το παιχνίδι της υπερίσχυσης, της εξουσίας που αν την επιβάλλουμε στον άλλο, υποτιμώντας τον με οποιοδήποτε τρόπο ή καθιστώντας τον αναξιοπρεπή, θα «ψηλώσουμε» εμείς περισσότερο. Περνάει και στο λόγο μας αυτή η «ανάγκη», κουκουλώνει τις ανασφάλειες μας, στοχοποιεί τον όποιο-α βρίσκεται απέναντι και μένουμε (;) εμείς αλώβητοι. Ο σκάρτος είναι ο άλλος. Το γνωστό γουρούνι-δολοφόνος-μουνί κτλ. 🙂 Τι καλά ε; Πάλι την γλυτώσαμε. Ουφ! Μέχρι την άλλη φορά, που θα βρεθούμε απέναντι στον καθρέφτη..

    Σας απόλαυσα! Δεν χρειάζεται να πω πόση ώρα έμεινα εδω, έτσι; 🙂

    Καλό βράδυ Χάρη και συν-ιστολόγοι 😉

    Σχόλιο από aikaterinitempeli — Δεκέμβριος 8, 2009 @ 9:27 μμ | Απάντηση

  14. Αυτό που λες ακριβώς Κατερίνα είναι που μέ απασχολούσε και μένα (και πολύ άργησα να μπορέσω να το χωνέψω) : τό πώς χαίρονται κάποιοι να βγάζουν τούς άλλους χαζούς ας πούμε ξέροντας πως (μόνο ; ) έτσι εξασφαλίζουν εξυπνάδα ( ; ) για τούς ίδιους… μυστήριο τραίνο τελικά η αυτοεκτίμηση…

    Να’σαι καλά Κατερίνα να περνάς. Καλό σου βράδυ 🙂

    (Εγώ να δεις πόσο έμεινα στο (καταπληκτικό) βίντεο που’χεις ανεβάσει…) 😉

    Σχόλιο από χαρη — Δεκέμβριος 8, 2009 @ 9:45 μμ | Απάντηση

  15. μια διόρθωση: ο στίχος είναι «μα κράταγαν ασπίδες, τα μουνιά” (όχι ότι αλλάζει κάτι αλλά έτσι λέει, όπως μπορείτε να ακούσετε πιο καθαρά στο live):

    επίσης, να μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν και βρισιές όπως: αρχίδι και dickhead (δεν μου ερχόταν άλλο ελληνικό :)).

    τεσπα, το ενδιαφέρον αυτό θέμα δεν εξαντλείται σε ένα ποστ (και με κενά ημερών μεταξύ των απαντήσεων). Εγώ ξέχασα και από που ξεκινήσαμε και δεν αντέχω να τα ξαναδιαβάσω όλα 🙂

    Σχόλιο από post-action — Δεκέμβριος 8, 2009 @ 10:18 μμ | Απάντηση

  16. ωχ, χάθηκε το προηγούμενο σχόλιό μου; βασικά είχα μπεί από το n/b και μου άλλαξε το όνομα μόνη της η wordpress (με link στο n/b).

    μήπως μπερδεύτηκε το σύστημα και περιμένει έγκριση από σένα;

    Σχόλιο από Post.Scriptum.Inter-Action. — Δεκέμβριος 8, 2009 @ 10:40 μμ | Απάντηση

  17. πάω να δω psi-a

    Σχόλιο από χαρη — Δεκέμβριος 8, 2009 @ 10:50 μμ | Απάντηση

  18. το βρήκα και στ’ ανέβασα, εντάξει ; 🙂 καταχωνιασμένο ήτανε, δεν ξέρω για ποιο λόγο 👿

    και thanx, psi-a, για το βίδεο που ‘φερες (αυτό ήταν που εννoούσα κι εγώ στο update) : κι έκανα και προσφορά νέας ομοιοκαταληξίας, αλλά πού να την προσέξεις εσύ τρέχεις με τα άλλα… 😀

    (επί τής «ουσίας» : ) έχεις δίκιο υπάρχουν και βρισιές που απευθύνονται στο αντρικό σώμα, και αρχίδι (το dickhead τί ανάλογο έχει στα ελληνικά αλήθεια ; ) αλλά και γενικότερα σε «ερωτικές» πρακτικές, όπως το ένδοξο «μαλάκας» να πούμ’…

    Θα’χαμε να πούμε πολλά γι’ αυτό…
    Μπορεί, αν έχουμε και κέφι – κάτι είχα παλιότερα σ’ ένα βιβλίο, λες να τ’ ανεβάσω και δω χάμ’ ; 😳

    Σχόλιο από χαρη — Δεκέμβριος 8, 2009 @ 11:02 μμ | Απάντηση

  19. α, σ’ ευχαριστώ που το ξετρύπωσες !!!

    τα πρόσεξα τα στιχάκια σου, αλλά είναι «τα» μουνιά (ή ό,τι άλλο έβαλες) και όχι «στα», αυτό διόρθωσα 🙂

    ναι, μπορείς να ανεβάσεις ένα σχετικό ποστ (ή καλύτερα άστο για τις απόκριες για να έχεις άλλοθι).

    ps. να προσθέσω ότι με τα «θεία» δεν υπάρχουν διακρίσεις, γιατί και η παναγία και ο χριστός και …τα καντήλια έχουν ίση αντιμετώπιση.

    Σχόλιο από Post.Scriptum.Inter-Action. — Δεκέμβριος 8, 2009 @ 11:15 μμ | Απάντηση

  20. υγ : επί τού τελευταίου βίντεου (τού psi-a) έχουν ενδιαφέρον για μένα 2 πράγματα :

    1ον, στα γέλια και τα χειροκροτήματα μετά τη λέξη «μουνιά» οι γυναίκες υπερέχουν σε ενθουσιασμό… όχι;

    2ον : «ασφαλίται» αντί για «ασφαλίτες», μια π ο λ ύ ωραία αντιδιαστολή για να τονιστεί μια λέξη που ήταν ψωμοτύρι κ ά π ο τ ε αλλά όχι πια… (Αν και – όταν η λέξη ήταν πολύ εν χρήσει, λεγόταν στη δημοτική – ασφαλίτες δλδ. Όμως δεν με πειράζει προσωπικά, γιατί η χούντα ήταν μια εποχή απόλυτης επιβολής και παντοδυναμίας τής καθαρεύουσας – επισήμως – και έτσι το «ασφαλίται» εδώ παραπέμπει σε κάτι σίγουρα «πραγματικό»). (Αυτό για τις γλωσσικές μου εμμονές 😳 )

    Σχόλιο από χαρη — Δεκέμβριος 8, 2009 @ 11:38 μμ | Απάντηση

  21. γράφαμε ταυτόχρονα!.. psi-a, αυτό που λες για τις απόκριες πολύ μ’ αρέσει 🙂

    Σχόλιο από χαρη — Δεκέμβριος 8, 2009 @ 11:41 μμ | Απάντηση

  22. Ξεκινήσαμε απ’τα μουνιά, το πήγαμε στην εγκληματολογία και σε λοιπές πιστήμες για να γυρίσουμε πάλι στα μουνιά! Μα τι άνθρωποι είστε εσείς;;;
    (θα επανέλθω με περισσότερη αντοχή αύριο-τώρα ύπνος)

    Σχόλιο από silentcrossing — Δεκέμβριος 9, 2009 @ 12:16 πμ | Απάντηση

  23. Καληνύχτα Silent κι όνειρα γλυκά – εννοείται 🙂

    (και να μού πεις αν το θέλεις κι εσυ τίς απόκριες…η νωρίτερα!)

    😆

    Σχόλιο από χαρη — Δεκέμβριος 9, 2009 @ 12:25 πμ | Απάντηση

  24. Δεν υπάρχει γυναίκα που να μην αποδεικνύεται ύποπτη κακής διαγωγής. Τα μπολερό τις βγάζουν όλες αχάριστες. Τα ταγκό πουτάνες (εκτός από τη μαμά). Στις χωρες του Νότου μια στις τρεις παντρεμένες γυναίκες τρώει ξύλο, ως αναπόσπαστο κομμάτι της συζυγικής ρουτίνας, για να τιμωρηθεί για κάτι που έκανε ή για κάτι που θα μπορούσε να έχει κάνει:
    – Κοιμόμαστε – λέει μια εργάτρια στον οικισμό Καζαβάλε του Μοντεβιδέο-. Έρχεται ένας πρίγκιπας σου δίνει ένα φιλί και σε αποκοιμίζει. Όταν ξυπνάς ο πρίγκιπας σε ξυλοφορτώνει.
    Και μια άλλη:
    – Ζώ με το φόβο της μάνας μου και η μάνα μου ζούσε με το φόβο της γιαγιάς μου.

    Εντουάρντο Χιούς Γκαλέανο, Ένας Κόσμος Ανάποδα

    Λόγω αυξημένων υποχρεώσεων αλλά και μιας γρίπης που δεν μου έχει περάσει ακόμα εντελώς – ευτυχώς όχι τον χοίρων, ορίστε, ακόμα και για τις αρρώστιες κατηγορούμε τα ζα – απουσίασα για αρκετό καιρό από τα καλλιτεχνικά και κηπευτικά σημειωματάρια. Ελπίζω τα σοφά λόγια του δον Γκαλεάνο να αποζημιώνουν και να εξιλεώνουν, ως ένα βαθμό τουλάχιστο. Αγωνιστικούς χαιρετισμούς και καλή συνέχεια στην ποιοτική και παρεμβατική βλογογραφία/δοκιμιογραφία, αγαπητή Χάρη 🙂

    Σχόλιο από tsalapeteinos — Δεκέμβριος 12, 2009 @ 11:03 πμ | Απάντηση

  25. Tsal (μου) : εύστοχος 🙂 Και ο Εντουάρντο Γκαλεάνο, πολύ, επίσης !

    🙂 😛 😀

    και διπλά εύστοχος με την παρατήρηση περί γρίππης τών ζων 😦

    (ευχαριστίες για καλά λόγια και) Πολλά Περαστικά εύχομαι Πτηνό !

    Σχόλιο από χαρη — Δεκέμβριος 12, 2009 @ 10:01 μμ | Απάντηση

  26. Πολύ ενδιαφέρον ποστ (& σχόλια), το μόνο που θα μπορούσα να προσθέσω είναι ότι σίγουρα κέρδισες νέο αναγνωστικό κοινό μέσω Γκουγκλ (στο επίζηλο τάργκετ γκρουπ των ηλικιών 14-19) 😛

    Σχόλιο από head charge — Δεκέμβριος 22, 2009 @ 9:30 μμ | Απάντηση

  27. Head το υποψιάζομαι κι εγώ αλλά…να μη γινόμαστε και ρατσιστές με τις ηλικίες 🙂

    (κι άμα είναι να συνεχίσουμε τήν παραδοση (που ξεκινήσατε στα μπλοκάκια σας εσύ κι ο Silent) θα’χα πολλά να πω κι εγώ για το τι ζητώντας εισέρχονται άνθρωποι διάφοροι κατά καιρούς… Αφού σκέφτομαι άμα γυρίσω να κάνω χωριστή ανάρτηση για να ικανοποιήσω κάποια αιτήματα 🙂 🙂 ) (με την ευκαιρία στο άλλο μπλοκάκι έχουμε και ποτά μετά ευχών, για κάντε μια βόλτα κύριε Φορτιστή…) Φιλιά

    Σχόλιο από χαρη — Δεκέμβριος 23, 2009 @ 10:51 μμ | Απάντηση

  28. […] τον μαλάκα ποτέ δεν τό κατάλαβα ακριβώς. Στους κήπους εδώ στο παρελθόν έγινε μια συζήτηση για άλλες βρισιές και […]

    Πίνγκμπακ από σεμνή & φιλοσοφική πραγματεία περί fucking ή μαλακίας « σημειωματαριο κηπων — Απρίλιος 4, 2010 @ 6:08 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: