σημειωματαριο κηπων

21 Νοεμβρίου 2009

κράτημα από αέρα

 

 

Ω
πέστα μου όλα
για τήν Άννα Λίβια. Τά θέλω
όλα να τ’ ακούσω για τήν Άννα Λίβια. Μπα
τήν ξέρεις κι εσύ τήν Άννα Λίβια ; Μα τί λες τώρα,
όλοι τήν ξέρουμε τήν Άννα Λίβια, πέστα μου όλα.
Τώρα πέστα. Θα πεθάνεις αν τ’ ακούσεις.
(Φίνεγκαν)

 

          Να σού πω ένα πράγμα, ήμουνα ευτυχισμένη για μια μέρα. Είδα για μέρες ένα όνειρο κι ύστερα είδα και για μέρες εφιάλτη. Πρώτα η ευτυχία ύστερα η δυστυχία : πρώτα ο παράδεισος μετά η κόλαση : first you feel, then you fall που λέει κι ο φίνεγκαν.  /…/  Πρέπει να τά δέχομαι δηλαδή (και με ευχαρίστηση) όπως εκείνη η κοπέλα στο καράβι που είχε σταθεί (σ’ ένα σημείο τής διαδρομής με αέρηδες) κόντρα στον άνεμο κι είχε αφήσει τόν άνεμο να τήν χτυπάει, πόδια ανοιχτά, χέρια απλωμένα πλάϊ (τό κεφάλι γυρισμένο ψηλά, στον αέρα ή τόν ήλιο) κι είχε αφήσει τόν αέρα να τήν χτυπάει και μ’ αυτόν τόν τρόπο να τήν στηρίζει : τήν κοίταξα πολύ τότε, δεν έπεσε ούτε στιγμή : μία στιγμή που ο αέρας δυνάμωσε (παραπλέαμε ένα νησί απ’ τήν πίσω του μεριά που ’ταν όλο βράχοι) (α, αυτή η διαδρομή μέσα στο αιγαίο, πόσο απαραίτητη μού ήτανε πάντοτε, πιο πολύ απ’ τόν τελικό προορισμό, μ’ όλες της τίς εκπλήξεις : τήν πρώτη φορά τά νησιά ξεφυτρώνανε σαν φιλικά χέρια, συμπληγάδες, σειρήνες–) (ύστερα, θυμάμαι πολλές φορές κοιμόμουνα μες στον υπνόσακκο γιατί τό κατάστρωμα ήτανε γεμάτο κι ο ήλιος πολύς, κι είχα βρει μια άκρη πλάϊ–πλάϊ στο κάγκελο, ψηλά, πάνω ψηλά απ’ τό νερό, και χωνόμουνα όλη μέσα για να γλιτώσω τόν ήλιο, και κάποια στιγμή έλεγα – χωρίς φαινομενικά ιδιαίτερο λόγο – ένα νησί μού ψιθυρίζει τώρα, μάλλον εκείνο τό τριγωνικό μικρό βραχάκι θα είναι, και πέταγα από πάνω τήν κουκούλα, έβγαζα τό κεφάλι έξω, και τό έβλεπα : να περνάει εκείνη τήν ώρα ακριβώς σαν πλέοντας δίπλα μου, απέναντι : ) Αυτήν τήν επαφή με τούς βράχους, τήν έχεις, σού μιλάνε όπως και άλλα πράγματα μερικές φορές : Κατάλαβα αρκετά για τήν φυσική, περισσότερα κι από τό σχολείο, όταν είδα αυτήν τήν κοπέλα να χρησιμοποιεί τόν άνεμο για στήριγμα : Με τόν ίδιο τρόπο που εγώ έβγαζα τό κεφάλι μου από τόν σάκκο (και τό καράβι ήτανε φίσκα, αλλά σιωπηλό, όλοι είχανε αποχαυνωθεί από τόν ήλιο – ακούγονταν μόνο μικρά τιτιβίσματα ψιθύρων καμμένων λες μέσα στο φως, και πιο δυνατά μού μίλησε εμένα ο βράχος πριν από ένα λεπτό είν’ αλήθεια) σ’ εκείνη τήν περίπτωση όμως τότε με τήν κοπέλα αυτή, τό κατάστρωμα ήταν σχεδόν τώρα άδειο, καθόμαστε στα παγκάκια ελάχιστοι και χαζεύαμε κοιτώντας τόν ήλιο ψηλά, και ξαφνικά αυτή η καυτή ανάσα άρχισε να ηχεί και να δυναμώνει, με τόν τρόπο που ζωγράφιζαν τούς ανέμους παλιά : έγινε ένα στρογγυλό καραφλό πρόσωπο αυτή η φλεγόμενη μάζα εκεί ψηλά, φούσκωσε τά μάγουλά του ο ήλιος κι άρχισε να μάς φυσάει όλους του τούς ανέμους μαζί : αρχίσαμε σιγά-σιγά ν’ ανοίγουμε τούς σάκκους μας όλοι και να βγάζουμε κάνα πουλόβερ παραπάνω : κι όλο δυνάμωνε, άρχισε να μάς παίρνει τά μαλλιά, αρχίσαμε να ψάχνουμε να τά μαζεύουμε με κορδέλες μαντήλια για να μπορούμε να βλέπουμε παρ’ όλ’ αυτά : Πάντως κανείς μας σχεδόν δεν κουνήθηκε (ούτε άλλαξε θέση) και συνεχίσαμε να έχουμε τά κεφάλια στραμμένα προς τόν κύριο, ψηλά, επιζητώντας να καούμε και να θαμπωθούμε κι άλλο, αλλά ο αέρας μάς βίτσιζε και μάς έδερνε – μαζί με αλάτι : πονούσε ο πούστης : και τότε αυτή η κοπέλα έκανε αυτό : σηκώθηκε όρθια (περπάτησε με δυσκολία, γιατί αν περπατούσες – ώσπου ν’ ακινητοποιηθείς – ήσουν εντελώς στο έλεός του – τό κόλπο δεν ίσχυε, τίποτα δεν σέ στήριζε τότε) και πήγε, παλεύοντας απαλά μαζί του, και στάθηκε εκεί, στο πιο εκτεθειμένο ακριβώς μέρος : σ’ εκείνο τό σημείο που ’ταν σαν διάδρομος, και που δεν τό προστάτευε κανένα κτίσμα τού καραβιού : ούτε τά τζάμια ούτε τά μέταλα, ούτε τό κουβούκλιο τού μπαρ : στάθηκε ίσια εκτεθειμένη στο σημείο αυτό τού κενού (παραπατώντας λίγο πήγε, και φοβόταν κανείς ότι μπορεί και να ’πεφτε) κι ύστερα ξαφνικά, σαν να ’ξερε ακριβώς τή θέση που θέλει να βρει, στάθηκε στο κενό και γαντζώθηκε πάνω σ’ αυτή τή δύναμη : στερέωσε τά πόδια της καλά, ανοίγοντάς τα όσο μπορούσε περισσότερο, άνοιξε τά χέρια της, ελαφρά απομακρύνοντάς τα απ’ τά πόδια, με τίς παλάμες της ανοιχτές προς τόν άνεμο, και σήκωσε τό κεφάλι ψηλά (όπως κάνουμε όταν έχουμε απέναντι ένα πρόσωπο με τό οποίο μιλάμε και φιλιόμαστε αδιακρίτως) : και μ’ αυτή τή στάση στερεώθηκε πάνω στον άνεμο, και λικνιζότανε μαζί του (με ηδονή, είχε κάτι τέτοιο, αυτό τό ελαφρώς μπρος–πίσω που έκανε, όπως συσπάται η θάλασσα, ή κι εμείς στην πράξη τού έρωτα πάνω) γαντζώθηκε πάνω του, πήγαινε ανεπαίσθητα με τά γούστα του, μπρος–πίσω, τά πόδια ακίνητα αλλά όλη η άλλη παλλόμενη, και δεν έπεφτε : τήν κοιτάζαμε όλοι όσοι καθόμαστε στα παγκάκια νομίζω : εγώ τήν κοίταζα πάντως : ένα σκυλί γαύγισε, και μόνο όταν ο άνεμος έπεσε γύρισε πάλι στη θέση της –

          Λοιπόν ναι αν δεν λικνιστείς έτσι μαζί με τήν κόλαση παραμύθι δεν γίνεται και πρέπει να τά φάω όλα στα μούτρα για να μπορέσω να σταθώ κανονικά – τό ξέρω : δεν ωφελεί να κάνεις κόλπα με τούς ανέμους : (και τό πιο φοβερό είναι η ανηλεότητα κι η μονιμότητα – που τήν υποψιάζεσαι (–στην αρχή–) κι ύστερα πια (σχεδόν) τήν ξέρεις : it happened once, it can happen again, που λέει κι ο φίνεγκαν) – τό ξέρω.  [ Όμως με τόν ίδιο τρόπο δεν θα ξανασυμβεί τό ορκίζομαι : δεν θα ξανασυμβεί στον ίδιο τόπο : έφυγα : έχω ήδη φύγει : δεν έχω καμιά σχέση πια εγώ με εδώ : πατριδικά τους όλα, να τά χαίρονται. ]

 

είν’ ο Φοίνιγας χρυσή μου. Και η
φλόγα του είν’ εδώ
άννα λίβια πλουραμπέλ
  
κάθε απόγευμα στου φωτός τήν ώρα
οπωσδήποτε και μέχρι νεοτέρας διατα–
γής στο Μαγαζί τού Φοινίποδα. (Μπαρ
και λοιπά πάντα ανοιχτά, τό Κλάμπ
τών Εφαιτών στα κάτω διαπτώματα)
φίνεγκαν 
 
 
απόσπασμα από τό μυθιστόρημα μέρες τοπίου
 copyright © 2oo9 hari stathatou for the text, and translations from james joyce’s finnegans wake : all rights reserved
 
 

 

 

                  

Advertisements

13 Σχόλια »

  1. « Λοιπόν ναι αν δεν λικνιστείς έτσι μαζί με τήν κόλαση παραμύθι δεν γίνεται ..»

    Πόσο δίκιο έχεις.

    Θα την πάρω μαζί μου αυτή την φράση σου σήμερα.. Στη θάλασσα, ο αέρας, θα μου θυμίζει αυτή την σκηνή.

    Καλό Σαββατοκύριακο Χάρη.

    Σχόλιο από aikaterinitempeli — 21 Νοεμβρίου 2009 @ 1:08 μμ | Απάντηση

  2. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο δύσκολο είναι το press.
    Εκείνο που μ’ αρέσει σε ‘σένα είναι που οι τελείες σου είναι λιγοστές και τα ανάμεσα πολλά, σαν να μη θέλουν να ‘ρθει ποτέ αυτή η τελεία.
    Την καλησπέρα μου.

    Σχόλιο από yannispetsas — 21 Νοεμβρίου 2009 @ 5:35 μμ | Απάντηση

  3. Προς μεγάλη μου έκπληξη είδα ότι αναρτήθηκε.
    Καλώς σε βρήκα λοιπόν.

    Σχόλιο από yannispetsas — 21 Νοεμβρίου 2009 @ 5:40 μμ | Απάντηση

  4. Και εγώ ξέρω (και εύχομαι και ελπίζω) πως θα περάσεις πολύ καλά στη θάλασσα εσύ σήμερα Κατερίνα, – και με τα δυο σου θαύματα επιπλέον… – και επιπλέον τό ένα συνονόματο !…
    Σ’ ευχαριστώ, να’σαστε (όλοι σας) πάντα καλά

    φιλιά
    χχχχχ

    Σχόλιο από χαρη — 21 Νοεμβρίου 2009 @ 7:19 μμ | Απάντηση

  5. Γιάννη, καλώς ήρθες!

    (και μένα μού φαίνονταν δύσκολα όλα – και του press και τού spot – στην αρχή) : συνηθίζουμε, ε;

    το εκτιμώ αφάνταστα που επέμεινες όμως… 🙂

    Σ’ ευχαριστώ –

    Σχόλιο από χαρη — 21 Νοεμβρίου 2009 @ 7:24 μμ | Απάντηση

  6. μ’αρέσουν αυτές οι σκηνές
    με λατρεμένα οικεία στοιχεία …
    θάλασσα, άνεμος, νησιά παρηγοριά, ο Ήλιος, το κατάστρωμα …
    και μια νέα γραφή .
    τι καλά !
    χάρηκα που σε διάβασα πρώτη φορά .

    την καλησπέρα μου
    :))))

    Σχόλιο από maya — 21 Νοεμβρίου 2009 @ 11:08 μμ | Απάντηση

  7. Maya σ’ ευχαριστώ τόσο !

    Καλώς ήρθες (μεξικάνα ! ) θα τα λέμε 🙂

    Σχόλιο από χαρη — 21 Νοεμβρίου 2009 @ 11:19 μμ | Απάντηση

  8. Ωραια

    παρα πολυ ωραια!!
    εθστε εδω ολοι ετσι??

    ω ναι υπεροχα και τη Δευτερα (κεινη τη μαυρη για μενα Δευτερα βλεπω να ειστε παλι ολοι μαζι κι εγω να λειπω)

    θα κανω αποφυγη
    θα πατησω διαφυγη απο τον κακο μου τον καιρο
    και θα παω κι εγω στο δικο μου βραχο

    -εχω πολλους αγαπημενους βραχους..
    και μακαρι να φυσαει

    ειναι πολυαγαπημενο μου παιχνιδι να ανοιγω τα χερια ακινητη στον αερα που φυσαει
    Συχνα αυτος θελει να με παρασυρει
    συχνα εγω του παω κοντρα

    και ναι παντα παντα το αγαπημενο μου βιβλιο θα παραμενει το οσα παιρνει ο ανεμος

    γι αυτο το απιστευτα αγαπημενο στοιχειο

    -τον αερα .

    Οσο για το τελος του κειμενου
    το να μην εχεις καμια σχεση με ολα τα πατριδικα
    δεν ειναι μορφη απολυτης ελευθεριας?

    αλλωστε τι αλλο θα μπορουσε να συμβολιζει μια τετοια ηρωιδα?

    φιλια Χαρη μου.!

    Σχόλιο από Talisker — 24 Νοεμβρίου 2009 @ 10:54 μμ | Απάντηση

  9. Τάλι λιοντάρι πορφυρό : δεν είχα καμιά αμφιβολία ότι τό έχεις κάνει αυτό με τόν αέρα !

    (υγ : μαύρη δευτέρα δεν υπάρχει…δεν πάμε πουθενά χωρίς εσένα…)

    (όσο για τήν ελευθερία : ναιχμμ)
    🙂
    πολλά φιλιά
    χχχ

    (θα τα πούμε εμείς, για να ξέρεις…)

    Σχόλιο από χαρη — 25 Νοεμβρίου 2009 @ 7:57 μμ | Απάντηση

  10. ούτε παραμύθι γίνεται, μα ούτε και ζωή (αν δεν λικνιστείς έτσι μαζί με τήν κόλαση)

    πολύ «ζωντανή» η σκηνή του καταστρώματος (σα να βρέθηκα για λίγο εκεί)

    πέρασα να πω μια καλησπέρα 🙂

    Σχόλιο από Post.Scriptum.Inter-Action. — 27 Νοεμβρίου 2009 @ 8:48 μμ | Απάντηση

  11. καλά έκανες και πέρασες psi-a

    (αμ έχεις βρεθεί σε τέτοια καταστρώματα, δεν έχεις ; … 😆 )

    καλησπέρα σου 🙂

    χχχ

    Σχόλιο από χαρη — 27 Νοεμβρίου 2009 @ 10:17 μμ | Απάντηση

  12. Reblogged στις Greek Canadian Literature.

    Σχόλιο από vequinox — 27 Σεπτεμβρίου 2016 @ 12:42 πμ | Απάντηση

  13. […] Πηγή: κράτημα από αέρα […]

    Πίνγκμπακ από κράτημα από αέρα – worldtraveller70 — 27 Σεπτεμβρίου 2016 @ 6:34 πμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: