επιφάνειες, αφάνειες, και εξαφάνειες εργασίας (τέως: orwell–and–texas history)

 

..

…

  

.

δλδ «orwell–and–texas–history» για
όσους μπήκαν λίγο νωρίτερα

 

φαίνεται λοιπόν ότι οι αιθέρες είναι άνω–κάτω καθώς η σεμνή δύση προφανώς ετοιμάζεται να παρέμβη υπέρ τών βομβαρδιζόμενων και σφαγιαζόμενων υπό τού ηγεμόνος εκ δυτικής (και ανατολικής) λιβύης – πράγμα που, φαίνεται επίσης ότι, επηρεάζει και τόν μικρόκοσμο τού web, τόν μεγαλόκοσμο τών βλογ, και τόν ελαχιστόκοσμο τών δικών μου, επίσης σεμνών, αναρτήσεων:

ήθελα από μέρες, στην πραγματικότητα μετά τήν (προ–προηγούμενη) ανάρτηση, αυτήν με τά ποιήματα και τά βίδεα τής αχμάτοβα στο τέλος, να αναρτήσω και μια διευκρίνιση – επιπλέον τού απντέϊτ που έκανα – για τό ότι κάποια βίδεα, ενώ ενσωματώθηκαν αρχικά κανονικότατα στο ποστ, ύστερα από λίγο εξαφανίστηκαν…

και, πράγμα πολύ ενοχλητικότερο, διαπίστωσα ότι είχαν εξαφανιστεί επιλεκτικά και βίντεα από προηγούμενες αναρτήσεις 

πριν απ’ όλα όμως ήρθα σε επαφή με τήν (εξυπηρετικότατη και από τό παρελθόν) ομάδα βοήθειας τής γουώρντπρες για να αισθάνομαι κάπως ενημερωμένη: ήξερα ότι αντιμετωπίζει κάποια προβλήματα η γ.π., γιατί πριν λίγες μέρες τό βλογ (μου) (αλλά όπως έμαθα και άλλα) σταμάτησαν εν μέρει να λειτουργούν πλήρως: για τήν ακρίβεια εμένα, για κάποια λεπτά (ούτε μισάωρο), εξαφανίστηκε τό μισό sidebar κάτω…

και χτες μπαίνοντας και περιδιαβάζοντας τό buzz, τό οποίο πολύ εσχάτως ανακάλυψα και τό κάνω πολύ κέφι γιατί μαθαίνω πολλά και διάφορα, βρήκα εδώ αυτήν τήν ενημέρωση

  

λοιπόν, ελπίζω όλα να διορθωθούν σύντομα και ο κακοήθης που έκανε τήν επίθεση στους οικοδεσπότες μας (και οικοδέσποινες ασφαλώς) να τιμωρηθεί όπως τού αξίζει… τό ότι επιτίθενται στη γ.π. σημαίνει ότι σε κάτι ενοχλεί η τόση κίνηση, κι εγώ με τή διεστραμμένη μου λογική τό βλέπω ότι καλό είναι (φτάνει να μη μάς γκρεμίσουν τούς κόπους μας – και τά περίφημα γραφτά μας…) – Όμως

τά δικά μου τά προβλήματα δεν ήταν μόνο αυτά, τελευταίως: εδώ και καιρό έχω εκνευριστεί πολύ με τήν vodpod, ξέρετε αυτήν τήν συνεργαζόμενη εταιρεία που μάς δίνει τή δυνατότητα να ανεβάζουμε βίδεα στήν διπλανή στήλη (εγώ τό σύνεργο αυτό τό ‘χω ονομάσει όπως ίσως ξέρετε petitcreiu/μπαρ/σινεμά: στην αρχή όλα έβαιναν καλώς, και μια φορά μάλιστα που είχε εξαφανιστεί η δυνατότητα να κάνω edit, έγραψα και μού απάντησαν (είχαν αλλάξει κάποιες λειτουργίες κι εγώ δεν είχα ενημερωθεί – δεν διαμαρτυρήθηκα τότε περαιτέρω, σκέφτηκα καινούργιοι είναι, κι αφού μέ βοήθησαν να βρω τόν καινούργιο τρόπο για έδιτ, «έχει καλώς».) Εσχάτως η λειτουργία τού έδιτ έχει πάλι ακυρωθεί ή αλλάξει ή δεν ξέρω τί διάολο άλλο, τούς ξανάγραψα, κι αυτή τή φορά απάντηση δεν πήρα: τό θεώρησα και προσβλητικό, είναι σα να μού λένε είσαι βλάκας, που είμαι σίγουρα, αλλά οφείλουν να τό αποσιωπούν και να μέ βοηθάνε να φανώ εξυπνότερη (προς τό παρόν φάνηκα εξυπνότερη κάνοντας μία γκάφα: στην προσπάθειά μου να βρω τρόπο να προσθέσω νέα βίντεα, και να κάνω και edit, άνοιξα χωρίς να τό καταλάβω νέα σελίδα)

έχω όμως κι ένα κανάλι στο youtube (τήν ιστορία τής ζωής μου σάς λέω σήμερα όπως έχετε καταλάβει): τό κανάλι αυτό βρίσκεται εν υπνώσει και δεν έχω κάνει ακόμα τίς μεταφορτώσεις που λογαριάζω να κάνω (κάποτε), λειτουργεί όμως κανονικότατα με τίς επιλογές μου από άλλα κανάλια – επιπλέον δε, μέ ενημερώνει κάθε τόσο και για μεταφορτώσεις άλλων που «μπορεί», λέει, «να μέ ενδιαφέρουν με βάση τίς ώς τώρα προτιμήσεις μου» (εξυπηρετικότατοι δεν μπορώ να πω).  Σήμερα λοιπόν μού ‘χαν έτοιμο στο πιάτο ένα βίδεο γλωσσολογικού (και φιλοσοφικού) (άμα και λογοτεχνικού) ενδιαφέροντος από αμερική πλευρά – πιο ειδικά από τό τέξας: μ’ άρεσε, αλλά δεν τό ήθελα για τό youtube, τό ήθελα για τό vodpod, να βρίσκεται κοντύτερα στο βλογ μου, εδώ δηλαδή: τί τό ‘θελα να τό θέλω; μόλις τό έκανα έδιτ στο καταραμένο νέο vodpod – που βρίσκεται αν ανοίξετε τό παλιό petitcreiu και πατήσετε πάνω simiomatario που λέει – κι ενώ νόμιζα ότι όλα είναι μια χαρά, ανακαλύπτω γυρίζοντας στην πρώτη σελίδα τού βλογ, ότι έχει στρατοπεδεύσει σαν ποστ και με τίτλο κιόλας (αυτό τό «τέξας κλπ» που’χα δώσει ως τίτλο στό βίδεο) (και με κείμενο τήν περιγραφή μου για τό edit): είχε βάλει ακόμα και tag και category, διαλέγοντας μόνο του ό,τι έκρινε σωστότερο! και τό χειρότερο; δεν μπορούσα να τό αφήσω ως ποστ, γιατί δεν μ’ άφηνε να τού διορθώσω και τίποτα – τού πάτησα κι εγώ ένα delete κι εξαφανίστηκε…

 

μπα : ευσεβείς πόθοι ανθρώπου, ανίδεου περί τά τεχνολογικά: αναγνώστες πρόλαβαν και μπήκαν (έχει γραφτεί στην κίνηση) και στον ρήντερ μου έχει κατσικωθεί  – κατά τό προσφυώς και φιλοζωικώς λεγόμενο:

μια καθαρά δευτέρα που είναι να ιντερνετιστεί, ας ιντερνετιστεί: εξάλλου μ’ ένα σμπάρο πολλά τρυγόνια, διότι μ’ αυτή τήν ευκαιρία εξηγήθηκα και για τά υπόλοιπα (κι άμα πάτε σε προηγούμενες αναρτήσεις όπου μιλάω για βίντεα, και βίντεα δεν βλέπετε, θα ξέρετε τώρα ότι δεν φταίω εγώ – στο μέλλον θα προσπαθήσω, σύμφωνα με τήν υπομονετικότατη βοήθεια τού support team να τά επαναφέρω πάντως)

 

και ως κερασάκι στην τούρτα νά και τό βίδεο: (όπως καταλάβατε ούτε αυτό εμφανίζεται στο ποστ τώρα, δέστε το λοιπόν απ’ τόν σύνδεσμο:) απολαύστε χριστιανικόν φονταμενταλισμό αμερικανικού τύπου που προχωράει σε «ιστορικές αναθεωρήσεις» διορθώνοντας τή γλώσσα πάνω απ’ όλα: όπου, λέει, γραφόταν μέχρι τώρα «ιμπεριαλισμός», τά παιδιά πρέπει να μαθαίνουν άλλη λέξη, «επεκτατισμός» ξερωγώ, και όπου διάβαζαν «προπαγάνδα» τώρα θα διαβάζουν λέει «δημόσια εκπαίδευση»: εδώ δεν είναι θέμα βέβαια (κατά τή γνώμη μου) αν είναι εύστοχες ή άστοχες οι μεταγραφές – μπορεί να ‘ναι και ευστοχότατες : αλλά τούς τεξανούς δεν τούς ενδιαφέρει (πιστεύω) αυτό: ενδιαφέρονται να αποκαθάρουν τά σχολικά βιβλία από ορισμούς φορτισμένους, πολιτικά ιδεολογικά φιλοσοφικά και λοιπά…

και τό πιο ενδιαφέρον; εκδοτικοί οίκοι (και συγγραφείς συνεπώς) προσαρμόζονται ήδη, για να πουληθούν τά βιβλία τους στα σχολεία

βέβαια, ένα καλό είναι ότι τουλάχιστον γίνεται (ακόμα) κάποια (όποια) συζήτηση – ο όργουελ είχε προβλέψει ότι οι αλλαγές (στη γλώσσα, όπως και στις φωτογραφίες τού στάλιν και τών άλλων) θα συμβαίνανε νυχτιάτικα…

   

 

 

 

 

update : όπως βλέπετε τό πρόβλημα με τά βιντεοανεβάσματα λύθηκε – έκανα ένα απντέϊτ και στο ποστ ’ζίζεκ/αχμάτοβα’ όπου είχα διαπιστώσει για πρώτη φορά τήν ανωμαλία

 

 

       

 

one–dimensional man vs anna akhmatova

.

       

  

   συνεχίζω από εκεί που είχαμε μείνει πριν μεσολαβήσει η επέτειος τού μπρούνο
   βέβαια στους κήπους ασχολούμαι μόνο με πρόσωπα και κείμενα που αγαπώ αλλά σήμερα, κατ’ εξαίρεσιν (και συνεχίζοντας τήν προ–τελευταία παρένθεση), θα ασχοληθώ λίγο ακόμα με τόν σλάβοϊ ζίζεκ
   τότε πιάστηκα από τό αστείο ενός ανέκδοτου, θα πιαστώ σήμερα από τή «λεπτομέρεια» δυο «φιλοσοφημένων σημειολογικά» παραδειγμάτων :

   σε μια διάλεξή του προς τούς ανθρώπους λοιπόν τής γκουγκλ  ο ζίζεκ έκανε μια σημειολογική παρατήρηση (με τήν αυτοπεποίθηση ανθρώπου που ρίχνει κανονιές εκεί που ένας άλλος θα ντρεπόταν να αναφέρει αυτές τίς παρατηρήσεις ακόμα και ως φτέρνισμα) ( : πάντως δεν είχαν ακριβώς και τήν ανταπόκριση που θα ήθελε οι παρατηρήσεις του – εξ αυτού όπως φαίνεται και στο βίντεο (στο τέλος του, μετά από μια ώρα, 1. 09΄. 16΄΄), ο εκφωνητής τους, αφού πάγωσε λίγο, επιδόθηκε μετά νέας μανίας στο ξύσιμο τής μύτης του και στις χειρονομίες νευρόσπαστου τίς οποίες ίσως πιστεύει ότι εκλαμβάνουν όλοι ως αμεσότητα – εγώ πάντως τίς εκλαμβάνω ως δείγμα ταραγμένης ψυχολογίας, και μ’ εκνευρίζει να τίς βλέπω κιόλας (όπως απ’ τήν άλλη μ’ ευχαριστεί να βλέπω, σε κάποιες φωτεινές περιπτώσεις, ανθρώπους να λένε μισογύνικα ρατσιστικά «αστεία» και να παγώνουν μόλις συνειδητοποιούν ότι τό ακροατήριό τους αποτελείται, κατά λάθος, από χειραφετημένες γυναίκες (και άντρες…)) Εξάλλου (εμένα) προσωπικά, από πάντα, οι άντρες που κουνάγανε πάρα πολύ τά χέρια τους ασχολούμενοι διαρκώς με τό σώμα τους όταν μιλάγανε, ξύνοντας ας πούμε κάθε τόσο τ’ απαυτά τους ή τή μύτη τους, μού δίνανε τήν εντύπωση ότι θέλουν  να κυριαρχήσουν καταβάθος στο σύμπαν και ντρέπονται να τό πουν (Αντίθετα, μ’ αρέσουν πολύ οι ήρεμοι άνθρωποι, αλλά δεν έχει και πολλή σημασία τί μ’ αρέσει εμένα τώρα)

   επί τού θέματος λοιπόν : ο ζίζεκ διατύπωσε, με τήν ευκαιρία μιας ερώτησης από τό ακροατήριο, δύο βαθυστόχαστες κατά τή γνώμη του σημειολογικές διαζεύξεις, που κατά τή γνώμη του πάλι (αν και κρυμμένες πίσω από ένα άλλοθι εν παρόδω σημειολογικής μαεστρίας) τσάκιζαν τά κόκαλα τής δημοφιλούς, αφελούς, και μονοσήμαντης σύγκρισης σταλινισμού και φασισμού ( : αδυνατώ να καταλάβω εν πάση περιπτώσει γιατί τόσο πολλοί κολλάνε τόσο, τελευταία, σ’ αυτή τή σύγκριση – γιατί τούς ενοχλεί δηλαδή η ίδια η δυνατότητα συγκρίσεων; – και ακόμα δεν έχει μπει στο παιχνίδι για τά καλά ο σταλινισμός που κάθισε με τήν ίδια εγκληματική αθωότητα στο σβέρκο τών κινέζων – έχουμε μέλλον δηλαδή συγκρίσεων και διαζεύξεων – και ενοχλήσεων).

   Οι (σεμνές) σημασιολογικές παρατηρήσεις τού ζίζεκ σπάνε πάντως κατά τή γνώμη μου πραγματικά κόκαλα – με τήν μονοδιάστατη αφέλεια και τήν αντιδιαλεκτική τους μονολιθικότητα – που θα γίνονταν κατανοητές πιθανόν, από μένα τουλάχιστον, μόνο στη ρητορική πρώην κνίτη περιπτερά ή ταξιτζή : Τίς χαρακτήρισε «μικρές λεπτομέρειες, που τού αρέσουν ως διαφορές – και που (προφανώς) έχουν τή σημασία τους» (επί τής «σημασίας» πάντως δεν επεκτάθηκε, αν και τήν «επέκταση» τής «σημειολογικής» παρατήρησης περιμένει ένα φιλοσοφημένο κοινό κυρίως)

   ποιες είναι οι μικρές λεπτομέρειες τίς οποίες ξεχνάνε όσοι συγκρίνουν τόν σταλινισμό με τόν ναζισμό;

   1 : ο χαιρετισμός τού χίτλερ και τό χειροκρότημα τού στάλιν :

   στις τεράστιες ναζιστικές συγκεντρώσεις βλέπουμε τό πλήθος να χαιρετάει ναζιστικά, και τόν χίτλερ άκαμπτο να κάνει μια ανεπαίσθητη κίνηση αποδοχής : στη μόσχα όταν τό πλήθος χαιρετάει τόν στάλιν, και όλο τό κόμμα, αυτοί οι δεύτεροι τό χειροκροτούν : αυτή η λεπτομέρεια αρέσει στον ζίζεκ, και τήν θεωρεί παρήγορο δείγμα τής διαφοράς νοοτροπίας, ως προς τήν αντιμετώπιση τών «μαζών», από τόν χίτλερ στον στάλιν.

   τώρα, είναι παραβίαση πλήθους ανοιχτών πορτών να επισημάνει κανείς τί πλήθος λεπτομέρειες αγνοούνται ή παραμερίζονται εδώ : ενώ τονίζεται η «ακαμψία» τού σώματος τού χίτλερ, παραβλέπεται καταρχήν μεγαλοπρεπώς η εξίσου ακαμψία τού σώματος τού στάλιν ακόμα και «χειροκροτούντος». Όπως εξίσου παραβλέπεται τό ψυχρά πειθαρχημένο, έως καρικατούρας, περπάτημα και τών δύο παρελάσεων – ένα περπάτημα που (μια που έχουμε να κάνουμε και με ψυχαναλυτή) θα ’πρεπε να πούμε ειρήσθω εν παρόδω ότι εξαφανίζει τή φυσικότητα τού ανθρώπινου σώματος μέσα από τήν επιδεικτική απανθρωπιά τής υποταγής του στην ιδέα τής (ιδεολογικής) στρατιωτικής (και κομματικής) πειθαρχίας : αυτό όμως που πάνω απ’ όλα φαίνεται να τού διαφεύγει τού φιλόσοφου (και ψυχαναλυτή) είναι ένα παράπλευρο γεγονός, κατά τό οποίο μεταλλάσσεται και γελοιοποιείται η ίδια η πράξη τού χειροκροτήματος : ό,τι ξεκίνησε κάποτε δηλαδή αρχικά, και καθιερώθηκε μέσ’ απ’ τούς αιώνες, ως αυθόρμητη ένδειξη αγάπης τού κοινού μιας θεατρικής παράστασης προς τούς υποκριτές της : Στην πραγματικότητα (όπως έχω πει μιλώντας για άλλα) τό χειροκρότημα είναι μια πράξη τέλους «γεμάτη αλήθεια», συμπληρωματική τής αρχικής πράξης τού «ψέματος» ενός έργου τέχνης – η στιγμή κατά τήν οποία τό κοινό γίνεται κι αυτό καλλιτέχνης, υποκριτής ή συγγραφέας, και μιλάει επιτέλους κι αυτό, μιλάει δείχνοντας ενθουσιασμό, θέρμη ή αγάπη. Ό,τι λοιπόν στη ρωσία ξεκίνησε προφανώς ως (περιττή, και ελαφρώς υποκριτική) επιστροφή αυτής τής θέρμης από τούς υποκριτές στο κοινό τους – και έτσι καθιερώθηκε τό χειροκρότημα κατά τή διάρκεια τών υποκλίσεων τών ηθοποιών, απ’ τήν σκηνή προς τήν πλατεία τώρα ως απάντηση, (μια τελετουργία επιδεικτικής διακήρυξης κάποιας ισότητας στο δόγμα τού «όλοι εργάτες είμαστε» : «μάς επιβραβεύετε για τήν καλλιτεχνική μας πράξη, κι εμείς σάς συγχαίρουμε για τή ζωή σας και τό γούστο σας, που σάς έφεραν ώς εδώ») καταλήγει, όταν εφαρμόζεται στις κομματικές εκδηλώσεις και παρελάσεις, σε παγωμένη κίνηση μαριονετών που μόνο η θέρμη τής λείπει, αν μη τί άλλο : με αυτό τό προηγούμενο πιθανώς καθιερώθηκε σιγά–σιγά στη σοβιετική ένωση και εκείνος ο παγωμένος τύπος χειροκροτήματος που θυμίζει τό ρυθμικό και πειθαρχημένο χτύπημα τής μπότας καθώς παρελαύνει ενώπιον τού κόμματος ακόμα και όταν τό κοινό ακούει τόν σβιατοσλάβ ρίχτερ να παίζει μια σονάτα για πιάνο τού μότσαρτ. Ο καθεστωτικός σφετερισμός τού χειροκροτήματος απογύμνωσε τελειωτικά μια κίνηση θέρμης από τή θέρμη της, μεταβάλλοντάς την σε επιταγή στρατοπέδου – μιας απ’ τίς πολλές, αλλά ίσως όχι η πιο ανώδυνη μετάλλαξη ακριβώς επειδή φαίνεται δευτερεύουσα –

 

   2 : τά γενέθλια τού στάλιν :

   όταν ερχόταν η μέρα τών γενεθλίων τού στάλιν, οι εξόριστοι φυλακισμένοι κρατούμενοι, στα διάφορα σοβιετικά γκουλάγκ, μαζεύονταν και τού γράφανε ένα γράμμα ευχετήριο για τά γενέθλιά του, τό οποίο μετά τό στρατόπεδο φρόντιζε να τού αποστείλει. Παρατήρηση τού ζίζεκ : Φαντάζεστε τού εβραίους και άλλους κρατούμενους στα διάφορα άουσβιτς να διανοούνται να στείλουν ευχετήριο για τά γενέθλια τού χίτλερ; είναι από μόνο του αδιανόητο. Αυτή η μικρή λεπτομέρεια και διαφορά αρέσει επίσης στον ζίζεκ.

   παράξενο, για έναν ψυχαναλυτή αρχικά, τό με τί ανατριχιαστική αθωότητα ή άγνοια πηδάει πάνω από τίς ψυχολογικές παραμέτρους μιας τέτοιας «πρωτοβουλίας» : Και αισθάνομαι άσχημα, αισθάνομαι (πολύ) άβολα, γιατί τό να ρίξεις μερικές ψιλές στ’ αυτιά ενός σταλινικού που διάβασε λίγο και μορφώθηκε, πρέπει να ’ναι πέραν τών φιλοδοξιών κάθε ανθρώπου με σώας τας φρένας – και επίσης τό ν’ ασχολούμαι να συζητάω τέτοια, προσωπικά είναι πέραν τής αντοχής τού στομάχου μου : Τό βρίσκω όμως αδιανόητο τέτοιες «φιλοσοφημένες» κουτοπονηριές να μπορούν να περνάνε ως μοντέρνες σήμερα φιλοσοφίες : Ας πω μόνο τά απολύτως απαραίτητα, κι ας αφήσω τά (τεράστια) υπόλοιπα να τά πει κάποιος άλλος, που έχει ούτως ή άλλως απαντήσει από χρόνια – από τά «τρομερά χρόνια» – με τή συνολικότητα τής ποίησής της : τού έργου, τής σκέψης της, και τής συντριβής τής ζωής της –

   εγώ λοιπόν τό βλέπω ανάποδα όλο αυτό : και βλέπω τά αντίθετά του : βλέπω δυστυχώς ότι στον ναζισμό δηλαδή υπάρχει μια ειλικρίνεια, διαυγής όσο και τό κρύσταλλο τής απανθρωπιάς του, που ακριβώς επειδή απουσιάζει εντελώς από τή σταλινική τρομοκρατία, τήν κάνει ακόμα πιο απάνθρωπη, τήν κάνει από (φυσιολογικά) μισητή έως (δυσοίωνα) ανίκητη : και πράγματι : η αναγκαστική επίδειξη αγάπης προς τόν δολοφόνο σου είναι ένας μακιαβελισμός τόν οποίο ο χίτλερ ούτε σκέφτηκε ούτε τόλμησε και ούτε μπορούσε να ενεργοποιήσει : και τό ότι δεν μπορούσε δεν είναι τό πιο ασήμαντο : Τό ότι ο άλλος μπορούσε δηλαδή, δεν είναι καν τό πιο σημαντικό : διότι ο άλλος και μπορούσε και ήθελε και τόλμησε να αναγκάσει τά θύματά του σ’ αυτό τό ύστατο ψέμα  προς τόν ίδιο τους τόν εαυτό : Η θηριωδία αυτής τής απαίτησης (για ευχές γενεθλίων από ανθρώπους εξαιτίας σου μελλοθάνατους) είναι μάλιστα που κάνει, τώρα που τό σκέφτομαι, τήν θηριωδία τών σοβιετικών στρατοπέδων ακόμα πιο θανατερή : δεν τούς καις στα κρεματόρια, τούς αφαιρείς τόν αέρα λίγο–λίγο καίγοντάς τους όχι μόνο τήν ψυχή, ούτε μόνο τό σώμα, τούς καις τήν ίδια τή ζωντανή τους, προς τό παρόν, ζωή, όση έχει απομείνει, κατά τήν οποία θα μπορούσαν τουλάχιστον να διατηρούν τήν καταχωνιασμένη ανθρώπινη ελευθερία πεθαίνοντας να σέ μισούν : Κι αν ο ζίζεκ οχυρώνει τήν «ψυχαναλυτική» του ανεμελιά πίσω από τήν «βεβαιότητα» ότι κανείς επίσημα από τήν διοίκηση τών στρατοπέδων δεν ανάγκαζε τούς κρατούμενους να στείλουν ένα τέτοιο γράμμα, αλλά ότι μια τέτοια κίνηση μπορούσε να είναι «ψυχολογικά» λογική στα γκουλάγκ, ενώ δεν μπορούσε να γίνει «ψυχολογικά κατανοητή» στα άουσβιτς, θα ’πρεπε μάλλον να παραιτηθεί από τίς «έδρες» του και να ξαναπροσγειωθεί σε τίποτα θρανία : Δεν είναι δουλειά τού φιλόσοφου να είναι τόσο αθώος, και σίγουρα δεν είναι ίδιον τού ψυχαναλυτή να μην ξέρει κολύμπι : Αλλά ακόμα και στην αμμουδιά αν κάθεσαι (τόν βυθό τόν) βλέπεις καλύτερα…

   υγ 1 : από «ψυχολογική» άποψη εμένα πάντως αυτό μού λέει ότι ένας άνθρωπος που μπορεί να βλέπει τέτοιες «λεπτομέρειες» με τέτοιον τρόπο, είναι (ψυχολογικά) έτοιμος να γίνει δεσμοφύλακας : ας ευχηθούμε κάποιοι από μάς  να μην τόν βρούμε, σε κανένα λαμπρό μέλλον, μπροστά μας…

   υγ 2 : δεν είναι βέβαια πρόσφατο, ούτε πρωτότυπο πια, τό συμπέρασμα – τό υιοθετώ όμως ξανά εκ νέου, κάθε φορά που τό θυμάμαι εξαιτίας κάτι τέτοιων «φιλοσόφων» και (κυρίως…) «ψυχαναλυτών» : αν η σοβιετία ενσάρκωσε πράγματι και πραγματοποίησε, ακόμα και θεωρητικά, ένα έγκλημα, αυτό δεν ήταν μόνο εις βάρος τής ζωής όσων είχαν τήν ατυχία να ζήσουν (ή να πεθάνουν) εντός τών συνόρων της ( : άλλωστε φρόντισε η ίδια, ορισμένους καταζητούμενους από τόν χίτλερ να τού τούς στείλει πακέτο, ως δώρο κι αυτό «γενεθλίων» όπως ξέρουμε) : όμως τό μεγαλύτερο έγκλημα από μια άποψη (άκρως ψυχαναλυτική σ’ αυτήν τήν περίπτωση) ήταν εις βάρος τών ονείρων – εκείνων που εντός και εκτός συνόρων της τήν ονειρεύτηκαν…

 

   άχρηστη σημείωση : 

   τό αστείο είναι ότι οι επισήμως σταλινικοί θεωρούν τούς τύπους σαν τόν ζίζεκ επικίνδυνους εχθρούς, αλλά αυτό συμβαίνει επειδή αυτοί γενικώς δεν καταλαβαίνουν και πολλά – και η παραμικρή αναφορά στη σύνδεση μαρξισμού με ψυχανάλυση τούς προκαλεί σύγκρυο – πράγμα που συμβαίνει (εκτός από τήν ολομέλεια τών «ορθόδοξων σταλινικών») και στην πλειοψηφία τών «ορθόδοξων ψυχαναλυτών» : ο ζίζεκ είναι αρκετά ευφυής ώστε να ξέρει πάντως ότι δεν πρέπει να απευθύνεται σ’ αυτούς : έχει επίγνωση ότι αυτοί είναι καμένο χαρτί για όλο τό μέλλον – κι αυτός (έχει τή φιλοδοξία να) ποντάρει σε κάποιου είδους μέλλον, πατώντας πάνω στα ερείπια ενός συγκεκριμένου παρελθόντος από τή μια, και στην εξέγερση που βλέπει να ’ρχεται από τήν άλλη
    (αυτό τό είδος τού ανθρώπου έχει βέβαια ένα ειδικό θάρρος, να μπορεί να φέρνει στο επίπεδό του τά πράγματα αλλοιώνοντάς τα ανεπαίσθητα (υπάρχει μια ειδική λέξη γι’ αυτό αλλά καθώς δεν είμαι ειδική στη φιλοσοφία μού διαφεύγει) ώστε να παίρνει απ’ αυτά ό,τι οι τεντωμένες κεραίες του τού λένε ότι θα έχει πέραση στη συγκεκριμένη περίοδο κατά τήν οποία ο ίδιος φτιάχνει μια καριέρα. Τό κοινό του βέβαια είναι μια άλλη ιστορία, και έχει πολύ περισσότερες διαστάσεις, νομίζω : στη διάλεξη που έδωσε εδώ ο ίδιος μπορεί να μην πήγα, είδα όμως τά βίντεο και τίς φωτογραφίες και ομολογώ ότι αισθάνθηκα διχασμένη : αισθάνομαι δηλαδή ότι υπάρχει μια τεράστια απόσταση ανάμεσα στην παράσταση τού ίδιου και στο κοινό τής παράστασής του : δεν πρόκειται για τό ίδιο έργο προφανώς : Κι αυτή η διαστολή έχει σίγουρα μια διάσταση θλιμμένη αλλά, από τήν άλλη μπορεί, και ελπιδοφόρα : σε άλλα πράγματα ποντάρει ο υποκριτής και σε άλλα η πλατεία που βλέπει (και χειροκροτεί) τό έργο : κι έτσι εγώ βρίσκομαι στην ίδια θέση όπως όταν βλέπω ανθρώπους να κάνουν ουρά για ν’ αγοράσουν μια λογοτεχνία που προσωπικά σιχαίνομαι και η οποία όμως προς τό παρόν αποτελεί τή μοναδική τους σχέση με τήν τέχνη, επομένως μπορεί ν’ αποτελέσει και τήν είσοδό τους σ’ αυτήν, μια που μπορεί να βρουν κάποτε και τά μεγάλα έργα αφού τούς αρέσει τό διάβασμα)

 

 

 

  άννα πασών τών ρωσιών

 

   και μια που μιλάμε για μεγάλα έργα, ας πούμε μερικά και για τήν άννα αχμάτοβα : σε καμία περίπτωση βέβαια η ανάρτηση δεν είναι αφιερωμένη σ’ αυτήν, θέλω απλώς να κάνω μια αντίστιξη τού έργου (και τής ζωής της, είναι πολύ δεμένα αυτά τά δύο στη δικιά της περίπτωση) με τόν κρυφοσταλινισμό που επιπλέει ή και ξανασηκώνει κεφάλι τίς μέρες μας, τώρα που η φρίκη τού καπιταλισμού γίνεται επίσης ασήκωτη
   θα παραθέσω λοιπόν μερικούς στίχους από τό «ρέκβιεμ»
   (δεν έχω καιρό να τό μεταφράσω όλο ή μάλλον να ξαναδουλέψω μια μετάφραση που είχα κάνει παλιά και που τή βρίσκω τώρα παιδιάστικη (σχεδόν παιδί τήν έκανα άλλωστε…) – άλλη φορά, και σε ανάρτηση αφιερωμένη στην ίδια εντελώς, ίσως επανέλθω)

   τό ρέκβιεμ είναι μια σύνθεση που αποτελείται από τά εξής ποιήματα :

   αντί προλόγου
   αφιέρωση
εισαγωγή
1
2
3
4
5
6
7  απόφαση καταδίκης
8  στον θάνατο
9
10  σταύρωση
επίλογος ( Ι – ΙΙ )

   (τό τελευταίο κομμάτι τού επίλογου ακούγεται μελοποιημένο, στο 4^ο βίντεο τής σειράς, στο τέλος)

 

   τό συνθετικό ποίημα ρέκβιεμ γράφτηκε για τόν γιο της lev gumilyov που τόν συνέλαβαν στα 1934 χωρίς ποτέ να ξεκαθαριστεί και εντελώς (συνηθισμένο αυτό τότε) ποια ήταν η κατηγορία. Έμεινε σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως τόν περισσότερο καιρό, με ένα διάλειμμα κατά τό οποίο κλήθηκε να πολεμήσει, γύρισε σπίτι του τό ’45, τό ’49 συνελήφθη πάλι, και έμεινε σε στρατόπεδο μέχρι τό 1956 που απελευθερώθηκε τελικά
   ο λεβ ήταν γιος της από τόν πρώτο της άντρα, τόν ποιητή νικολάϊ γκουμιλιόφ τόν οποίο τό καθεστώς είχε ήδη εκτελέσει τόν αύγουστο τού 1921 (η αχμάτοβα τόν είχε παντρευτεί τό ’10 και τό ’18 είχαν ήδη χωρίσει) : εκτελέστηκε με βάση μια υποτιθέμενη συνωμοσία διανοουμένων εργατών χωρικών και λοιπά, φαινόμενο (οι κατηγορίες) επίσης συνηθισμένο τότε
   δεν ήταν ίσως αυτό που η ίδια θεώρησε ως τή μεγαλύτερη ταπείνωση τής ζωής της τό ότι έγραψε ποίημα στον στάλιν για να σώσει τή ζωή τού γιου της
   τόν αύγουστο τού 1946 έπεσε επίσημα σε δυσμένεια με πρωτοβουλία τού ζντάνοβ ο οποίος διακήρυξε πως «αυτές οι θολούρες μοναξιάς κι απελπισίας δεν έχουν καμία σχέση με τή σοβιετική λογοτεχνία, και χαρακτηρίζουν όλο της τό έργο»
   τά ποιήματά της ήταν απαγορευμένα και έζησαν κυριολεκτικά στην αφάνεια για τό μεγαλύτερο μέρος τής ζωής της – δεν τολμούσε όχι φυσικά να τά εκδόσει (αυτό είχε αποκλειστεί), όχι να τά κυκλοφορήσει ως χειρόγραφα, αλλά ούτε καν και να τά γράψει – από τόν φόβο μην κάνει κακό στη ζωή τού γιου της : τά μάθαινε απέξω και τα ’λεγε στους φίλους της που τά μάθαιναν απέξω και τά ’λεγαν στους φίλους τους που τά μάθαιναν απέξω… (αν έχετε διαβάσει τό φαρενάϊτ 451 τού μπράντμπερυ… κάπως έτσι)
   έπρεπε να πεθάνει ο στάλιν και να αρχίσει η σχετική αποσταλινοποίηση για να ξαναεκδοθεί στη ρωσία η ποίηση τής αχμάτοβα (τής οποίας τό όνομα, παρεμπιπτόντως, είναι ψευδώνυμο – για περισσότερα βιογραφικά της εδώ)
   η άννα αχμάτοβα στα νιάτα της ήταν πανέμορφη και είχε υπάρξει κατά τό ταξίδι της στη γαλλία (τό 1910 και ’11) φίλη τού μοντιλιάνι, με τόν οποίο είχε μια τρικυμιώδη σχέση για ένα διάστημα και ο οποίος τήν έχει ζωγραφίσει
   παντρεύτηκε τρεις φορές (ο δεύτερος άντρας της πέθανε επίσης σε στρατόπεδο συγκέντρωσης)
   η μεγαλύτερη, και πιο αγαπημένη (μαζί με τήν μαρίνα τσβετάγιεβα, η οποία και τής έδωσε τό όνομα «άννα πασών τών ρωσιών») ποιήτρια τής ρωσίας πέθανε τόν μάρτιο τού 1966
   τό «ρέκβιεμ» που άρχισε να γράφεται τό 1935 και τέλειωσε τό ’40, εκδόθηκε για πρώτη φορά στη δύση, στο μόναχο, τό 1963 «χωρίς γνώση και άδεια τής συγγραφέως»

  
      «τό παρίσι στη γκρίζα ομίχλη
      ο μοντιλιάνι ίσως ξανά
      αδιόρατος μ’ ακολουθεί
      έχει τή θλιβερή αρετή
      ώς και τά όνειρά μου να ανακατώνει
      και να μού κουβαλάει δυστυχίες»
(από τό «ποίημα χωρίς ήρωα»)

requiem 1935 – 1940

όχι, κάτω απ’ τόν θόλο όχι άλλου ουρανού
κι όχι σ’ άλλων φτερών τήν προστασία,
με τόν δικό μου τόν λαό ήμουνα εγώ,
κι ήμουν εκεί που έζησε τήν τιμωρία

                                                          1961

  

   αντί προλόγου

   τά τρομερά χρόνια τής γιεζοφτσίνα πέρασα μήνες δεκαεφτά να στέκομαι στις μακριές ουρές τής φυλακής τού λένινγκραντ
μια μέρα ένας μέ αναγνώρισε
ύστερα μια γυναίκα με ένα στόμα μελανό από τό κρύο, κάποια που στέκονταν πίσω μου ακριβώς, και φυσικά δεν μ’ είχε ξανακούσει
βγήκε από κείνη κει τήν ύπνωση που μέσα κολυμπάγαμε όλοι μας, και μού ψιθύρισε
(όλοι ψιθυριστά μιλάγαμε εκειπέρα) :
«κι αυτό; μπορείς να τό περιγράψεις;»
κι είπα «μπορώ!»
τότε κάτι που έμοιαζε με χαμόγελο χάραξε πάνω σ’ αυτό που ήταν κάποτε τό πρόσωπό της.

                                                                                                                 1 απριλίου 1957, λένινγκραντ

            γιεζοφτσίνα : η μυστική αστυνομία τού στάλιν από τόν επικεφαλής της γιεζόφ

εισαγωγή

ήτανε μέρες που μονάχα οι νεκροί
χαμογελούσανε γαλήνια χωρίς φόβο,
τό λένινγκραντ ταλαντευότανε σαν εκκρεμές
στις φυλακές του πλάϊ αχρηστευμένο
μέρες που απ’ τά βασανιστήρια τρελαμένο
πέρναγε τών κατάδικων τό σύνταγμα
και παίρναγαν τά τραίνα κι όλο μούγκριζαν
έναν σκοπό αποχαιρετισμού σακατεμένο
αστέρια θάνατου μάς επιθεωρούσαν
η αθώα ρωσσία πόναγε κουλουριασμένη
κάτω από τόν τροχό τής κλούβας,
κάτω από μία μπότα ματωμένη

3

όχι, αυτό δεν είμαι εγώ – άλλος πονάει
δεν θα τό άντεχα – μαύρα παραπετάσματα
ας τό σκεπάσουν ό,τι έγινε,
κι ας πάρουν μακριά τό φως τού δρόμου…
Νύχτα.

5

μήνες δεκαεφτά πέρασα ουρλιάζοντας
φωνάζοντάς σου να γυρίσεις σπίτι,
αγκάλιασα τού δήμιου τά γόνατα
Είσαι ο γιος μου και ο τρόμος.
Όλα μπερδεύτηκαν για πάντα
και τώρα δεν μπορώ να ξεχωρίσω
ποιος είναι ο άνθρωπος και ποιο τό κτήνος
και πότε η εκτέλεση θα ’ρθεί.
Έχουνε μείνει άνθη μες στη σκόνη,
τό τρίξιμο ενός θυμιατού, τά ίχνη
βημάτων από ένα μέρος προς κανένα.
Ένα πελώριο αστέρι
ίσια στα μάτια μέ κοιτάζει
και μ’ απειλεί με γρήγορη καταστροφή.

                                                                    1939

8
στον θάνατο

θα έρθεις οπωσδήποτε – γιατί όχι τώρα;
σέ περιμένω – μού είναι δύσκολο πολύ.
Έκλεισα φώτα, άνοιξα πόρτες
για να ’ρθείς – απλός κι ωραίος τόσο.
Πάρε ό,τι σχήμα θέλεις
ξεχύσου αέριο δηλητηρίου
ή έλα σερνάμενος σαν κλέφτης,
κόλλησέ με τύφο
Έλα με μια κατηγορία που θα βρεις,
φτιάξε την μόνος σου
τήν πιο κοινή που να μέ πιάσει αηδία,
να δω τήν μπλε στολή τού αστυφύλακα
πίσω απ’ τό πρόσωπο τού θυρωρού άσπρο απ’ τόν τρόμο.
Καθόλου δε μέ νοιάζει τώρα
Ο ποταμός στη σιβηρία κυλάει
Τό πολικό αστέρι λάμπει
Και η γαλάζια λάμψη τών αγαπημένων μου ματιών
κρύβεται πίσω απ’ τόν τρόμο τόν πιο τελευταίο.

                                                     19 αυγούστου 1939

επίλογος

Ι

βρήκα πώς γίνεται τά πρόσωπα να μαραθούν
και πώς ο τρόμος ξεφυτρώνει απ’ τά βλέφαρα
και πώς η οδύνη γράφεται στα μάγουλα
σκληρές σελίδες σε γραφή ακατάληπτη,
Και πώς μαλλιά και μαύρα και ξανθά
γίνονται ασημένια σε μια νύχτα,
και πώς χαμόγελα πεθαίνουνε στα χείλια τής υποταγής
κι ο φόβος παίζει τρέμοντας πάνω στα γέλια στέγνας κι ανυδρίας.
Και δεν τό κάνω για εμένα μόνο όταν προσεύχομαι
αλλά για όλους όσους στήθηκαν στο δρόμο αυτό μαζί μου,
στο άσπλαχνο κρύο και στην κάψα μέσα τού καλοκαιριού,
κάτω από τό τυφλό και κόκκινο εκείνο τείχος

ΙΙ

η ώρα τής μνήμης σέρνεται ξανά κοντά,
σάς βλέπω σάς αισθάνομαι και σάς ακούω.

Εσάς που δύσκολα βαδίζατε προς τό παράθυρο
εσάς που δεν πατάτε άλλο πια σ’ αυτό τό χώμα

εκείνη που είπε σείοντας τό όμορφο κεφάλι της
«κάθε φορά που φτάνω εδώ γυρίζω σπίτι».

Και πώς θα ήθελα να πω όλα τά ονόματα
μά πήραν τόν κατάλογο και δεν θυμάμαι

ύφανα για όλους ένα πέπλο σάβανο
απ’ τίς κουβέντες που άκουγα να λένε.

Και τούς θυμάμαι όλους, πάντοτε, παντού,
και δεν θα τούς ξεχάσω ό,τι κι αν γίνει.

Κι αν μου φιμώσουνε ξανά τό στόμα που ούρλιαξε
για εκατομμύρια άλλους μέχρι τώρα

θέλω κι αυτοί τό ίδιο να μέ θυμηθούν
αν θα γιορτάσουνε τή μέρα που ’χω φύγει.

Γιατί αν ποτέ σκεφτούνε να υψώσουνε
μνημείο για τή μνήμη μου σ’ αυτή τή χώρα,

θα συμφωνήσω ήσυχα, με έναν όρο όμως μοναχά :
να μην τό χτίσουν στο γενέθλιό μου χώμα :

κι όχι μνημείο δικό μου πλάϊ στη θάλασσα
κι ο τελευταίος μου δεσμός με θάλασσα έχει σπάσει

ούτε στον κήπο με τά άγια τά δέντρα του,
όπου μια σκιά απαρηγόρητη μέ ψάχνει :

αλλά εδώ, εδώ που στήθηκα τριακόσιες ώρες και περίμενα
και δεν εδέησαν τήν πόρτα να μ’ ανοίξουν.

Γιατί ακόμα και τόν ελεήμονα τόν θάνατο αντικρύζοντας
τρέμω μην τύχει και ξεχάσω πώς ηχούσε η κλούβα

μην τύχει και ξεχάσω τό πώς μούγκριζε η μισητή η πύλη κλείνοντας
και πώς η γριά γυναίκα αλυχτούσε ζώο πληγωμένο μπρος της.

Κι ας τρέχουνε τά χιόνια λυώνοντας σα δάκρυα
από τ’ ακίνητα και μπρούτζινα τά βλέφαρά μου,

κι ας κρώζουνε τής φυλακής τά περιστέρια στην απόσταση
και τά καράβια να κυλάνε αργά στον Νέβα

                                                                                                    μάρτιος 1940

 

© για τήν μετάφραση «σημειωματάριο κήπων»
έκανα τή μετάφραση από τήν αγγλική έκδοση «anna akhmatova, selected poems / translated with an introduction by richard mckane and an essay by andrei sinyavsky / penguin modern european poets»

 

 

 

 

ωραία σελίδα αμερικανού ποιητή ρώσικης καταγωγής που μεταφράζει ποιήματά της παραθέτοντας και τό πρωτότυπο

βιογραφία της μεταφρασμένη στα ελληνικά

διάβασέ με : άλλες πληροφορίες και εργογραφία στα ελληνικά

κι εδώ ένα ενδιαφέρον κείμενο τής σόνιας ιλίνσκαγια τό ’98 όταν (ξανα)εκδόθηκε η μετάφραση τού «ρέκβιεμ» από τόν άρη αλεξάνδρου : αναφέρει ότι η ίδια είχε πρωτοδιαβάσει τό ποίημα στη ρωσία σε σαμιζντάτ, και κάνει και ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις για τά μεταφραστικά προβλήματα τής αχμάτοβα

η σελίδα τής γερμανικής ταινίας a film about anna akhmatova

η σελίδα τής amazon με τά βιβλία της στα αγγλικά

εκδόσεις τού «ρέκβιεμ» στα ελληνικά :

η μετάφραση τού άρη αλεξάνδρου εδώ και εδώ

ένα ποίημα από τή μετάφραση αλεξάνδρου

μετάφραση δημήτρη β. τριανταφυλλίδη επίσης σε δίγλωσση έκδοση

update 24 φεβρουαρίου 8.28΄βράδι : στο μεταξύ έχουν “φαγωθεί” τρία βίδεα και δεν ξέρω από ποιον (προσπαθώ βέβαια να τά (ξανα)ανεβάσω αλλά δεν μού γίνεται τό χατήρι)
συγνώμη, θα επανέλθω και οψόμεθα (δεν φαντάζομαι να φταίει η λιβύη…) 

στο μεταξύ τά βλέπετε από εδώ : απόσπασμα μελοποίησης από τόν ούγγρο συνθέτη györgy kurtág (songs to poems by anna akhmatova, op. 41 – #4 ) εδώ : η ίδια η άννα αχμάτοβα (σε μεγάλη ηλικία) απαγγέλει και εδώ : μελοποιημένo από τήν ρωσίδα συνθέτρια zlata razdolina τό ρέκβιεμ (επίλογος, τέλος)

  

2o update 9 μαρτίου ξημερώματα (σχετικά με τό βιντεοπρόβλημα) : όπως είδατε όλα επανήλθαν – μετά από διαβουλεύσεις με τό support team τής wordpress διαφωτίστηκα (και τό λέω για όποιον τυχαίνει να ‘ναι εξίσου άσχετος στα τεχνικά με εμένα) : τά βίδεα για να ανέλθουν κανονικά πρέπει να μην έχουν υποστεί hyperlink κατά τό κοινώς λεγόμενον – περισσότερες λεπτομέρειες, όποιος είναι εξίσου άσχετος με μένα, μέ ρωτάει αύριο – διότι τώρα είναι ξημερώματα και μάλλον πάω για ύπνο

 

πρέπει οπωσδήποτε να σκοτώσουν κάποια ; shahla αντί sakineh – αύριο τό πρωί ; { + update : ναι, τήν κρέμασαν σήμερα τό πρωί } (και η ανακοίνωση τής επιτροπής κατά τών εκτελέσεων) : 4 δεκεμβρίου οι διαδηλώσεις σ’ όλον τόν κόσμο…

 

 

     

 

  

πριν λίγη ώρα η mina ahadi ενημέρωσε τά διεθνή μέσα,
και όποιον άλλον ενδιαφέρεται, ότι πήρε τηλεφώνημα τής
(επί 8 έτη μελλοθάνατης) shahla jahed από τή φυλακή :
«μέ κρεμάνε αύριο» :

  

 

   

   

 

 

οι σύνδεσμοι είναι εδώ εδώ  εδώ και εδώ

ας κάνουμε ό,τι μπορούμε, αν μπορούμε να κάνουμε τίποτα …

(προσωπική παράκληση σε όσες έχουν τουήτ κλπ να επιληφθούν, γιατί εγώ δεν τά διαθέτω αυτά τά σύνεργα…)

 

 

 

   

           

 

  

περιττά όλα τώρα : η κοπέλα απαγχονίστηκε (σε τελετή που είχε οργανώσει η οικογένεια τού θύματος) σήμερα τό πρωί

εδώ , εδώ , εδώ και εδώ

 

 

 

και εδώ η (σημερινή, 2 δεκεμβρίου) ανακοίνωση τής διεθνούς επιτροπής κατά τών εκτελέσεων 

 και εδώ η ανακοίνωση για τίς διαδηλώσεις (κατά τών εκτελέσεων) που οργανώνονται στο ιράν και τόν υπόλοιπο κόσμο μπροστά στις ιρανικές πρεσβείες

 

«μέ κρεμάνε αύριο» :

 

 

επείγον : τό ιράν ανακοινώνει ότι η σακινέ αστιανί θα εκτελεστεί τήν τετάρτη (αύριο) {update επίσης επείγον : οι υπογραφές ματαιώνουν τήν εκτέλεση;) (+ βίντεο με τή mina ahadi)}

  

 

 

 

 

 

 

πήρα τό εξής γράμμα :

URGENT : Sakineh will be executed on Nov 3 – Join us to save her life ( : η Σακινέ θα εκτελεστεί στις 3 νοεμβρίου – Βοηθείστε να τή σώσουμε)

 

επειδή ακριβώς είναι επείγον δεν προλαβαίνω να τό μεταφράσω (: και ας μέ συχωρέσουν οι μη αγγλομαθείς : )

 

ACT NOW 

PLEASE NOTE: WE WILL BE GATHERING AT THE EMBASSY OF THE ISLAMIC REPUBLIC OF IRAN IN PARIS AT 2PM (4 Avenue d’Iéna 75116 Paris) AND MARCHING TO THE EUROPEAN PARLIAMENT IN BRUSSELS. JOIN US. WE MUST SAVE SAKINEH’S LIFE AND SECURE HER FREEDOM AND THAT OF HER SON, LAWYER AND THE TWO GERMAN JOURNALISTS. AND WE MUST END STONING NOW! 

According to news received by the International Committee against Stoning and International Committee against Execution on 1 November 2010, the authorities in Tehran have given the go ahead to Tabriz prison for the execution of Iran stoning case Sakineh Mohammadi Ashtiani. It has been reported that she is to be executed this Wednesday 3 November. 

We had previously reported that the casefile regarding the murder case of Ms Ashtiani’s husband had been seized from her lawyer’s office, Houtan Kian, and found missing from the prosecutor’s Oskoo branch office so as to stitch Ms Ashtiani up with trumped up murder charges.  [Another man has already served a prison sentence and is now free for her husband’s murder.]  Ms Ashtiani’s son, Sajjad Ghaderzadeh, and her lawyer, Houtan Kian, have warned of the regime’s plan to do so on many occasions. With the arrest of Ms Ashtiani’s son and lawyer on 10 October and her not having had any visitation rights since 11 August and after fabricating a new case against her, the “Human Rights Commission” of the regime has announced that: ‘according to the existing evidence, her guilt has been confirmed.’ In fact, the regime has created a new scenario in order to expedite her execution. 

In other news, Sajjad Ghaderzadeh and Houtan Kian have been severely tortured in order to obtain confessions against Sakineh and themselves since their arrests on 10 October along with two German journalists. The initial interrogations by the Ministry of Intelligence have now been completed and the casefile sent to the National Prosecutor General and Judiciary Spokesperson, Mohsen-Ejehi, in Tehran rather than being handled in Tabriz. Their families are concerned for their wellbeing. When attempting to secure lawyers for the two, authorities have said that the two men did not need legal representation. 

Sajjad and Houtan Kian’s only ‘crime’ has been to defend Sakineh Mohammadi Ashtiani and proclaim her innocence with facts and evidence. That their contact with Mina Ahadi is considered a crime is absurd given that Ahadi has been contacted by death row prisoners and their families and lawyers for many years now, including directly from prison. This is because of her many years of work against stoning and executions. 

The International Committees against Stoning and Execution call on international bodies and the people of the world to come out in full force against the state-sponsored murder of Sakineh Mohammadi Ashtiani.  Ms Ashtiani, Sajjad Ghaderzadeh, Houtan Kian and the two German journalists must be immediately and unconditionally released.  

ACT NOW!

 

οι σύνδεσμοι που ακολουθούνε τό γράμμα είναι οι εξής :

αυτός ή / και αυτός για υπογραφές

αυτός, αυτός και αυτός για τά γενικώς νεότερα

 

 

 

 

(και θα τά ξαναπούμε σύντομα : λογάριαζα ν’ ανεβάσω εξάλλου γρήγορα νέο ποστ, με εκκρεμότητες που βρήκα να μέ περιμένουν όσο έλειπα (και διάφορα άλλα), – αλλά τούτο δω επείγει πραγματικά : δεν ξέρω αν θα ’χει κανένα αποτέλεσμα οτιδήποτε κι αν κάνουμε πια, αλλά ας προσπαθήσουμε τέλος πάντων μήπως και τή σώσουμε τή γυναίκα έστω και τήν τελευταία στιγμή – : και τόν γιο της και τόν δικηγόρο της όμως, που όπως καταλάβατε έχουν ήδη συλληφθεί και βασανιστεί – έχουν επιπλέον συλληφθεί και δυο γερμανοί δημοσιογράφοι όπως βλέπω, τών οποίων επίσης (ευλόγως και φρικιαστικώς) αγνοείται η τύχη…)

 

 

    update (σήμερα, τρίτη, στις 10 μ.μ.) :

1 : με ανησυχία βλέπω τό ποστ άλλοτε να υπάρχει κι άλλοτε να μην υπάρχει (σε μένα : στον εξπλόρερ, αλλά και στο μοτζίλα που βλέπω επίσης)… παρακαλώ ειδοποιείστε με αν συμβαίνει τό ίδιο και στα δικά σας (για να δούμε δλδ αν είναι τόσο μακρύ τό χέρι τού ιράν, ή τού αλλάχ βοήθειά μας, παραμονές εκτελέσεων…) (τό λέω γιατί κάτι τέτοιο δεν έχει ξανασυμβεί)

2 : τά βρήκα σκούρα προσωπικά με τίς υπογραφές, και δεν τά κατάφερα να βγάλω άκρη : ίσως όμως πια να είναι και αργά – φριχτά αργά. Θα σάς κρατάω ενήμερες – όσο μού τό επιτρέπουν

 

 

update τετάρτης : (και σόρι για όσους δεν τό είδαν με τήν πρώτη, αλλά put the blame on wrdprss… ή στην απειρία μου) 

η σημερινή προαναγγελθείσα εκτέλεση λοιπόν απλώς ανεστάλη ή τελικά θα ματαιωθεί ;  ίσως κάτι γίνει πάντως με τίς νέες κινητοποιήσεις και τίς νέες υπογραφές… (μέσα σε λίγες ώρες μαζεύτηκαν 514.777 υπογραφές όπως λέει και η σελίδα, με στόχο (πολύ ρεαλιστικό πλέον) τίς 600.000

 

υπογράφετε εδώ

περισσότερες πληροφορίες (μαζί με φωτογραφίες από τίς χτεσινές κινητοποιήσεις σε όλον τόν κόσμο) εδώ

  



 

η ιρανή ακτιβίστρια mina ahadi μιλάει στη γερμανική τηλεόραση για τήν κατάσταση τής sakineh ashtiani στη φυλακή και τίς ελπίδες που υπάρχουν – αν υπάρχουν – να ματαιωθεί ο απαγχονισμός της κάτω από τή νέα διεθνή κατακραυγή… : μιλάει ακόμα για τή σύλληψη τού γιου τής αστιανί sajjad, τού δικηγόρου της houtan kian, και δύο γερμανών δημοσιογράφων τήν ώρα που τούς παίρναν συνέντευξη στο ιράν – και μιλάει επίσης για τά υπόλοιπα θύματα τού ιρανικού καθεστώτος που περιμένουν τή σειρά τους να εκτελεστούν…

(στα γερμανικά με αγγλικούς υπότιτλους)

 

save sakineh update : γράμμα τού γιου της sajad στα ενωμένα έθνη, ανοιχτή επιστολή τής mina ahadi στον νέλσονα μαντέλα, τό δικαστήριο αναβάλλει τήν απόφαση (μέχρι να καταλαγιάσει η διεθνής κατακραυγή;)

 

 

   

τό γράμμα τού sajad qaderzadeh (γιου τής sakineh mohammadi ashtiani) στον οηέ  
(μεταφράζω αποσπάσματα:)

 

         

η μητέρα μας δεν είναι δολοφόνος

μην τούς αφήσετε να τήν σκοτώσουν

πέντε χρόνια ζούσαμε με τόν εφιάλτη τού λιθοβολισμού… αυτή η φριχτή λέξη ερχόταν και ξαναρχόταν… κλαίγαμε κάθε μέρα… προσπαθήσαμε να τή βοηθήσουμε… γράψαμε γράμματα… δεν ξέρω γιατί δεν μάς άκουγε κανείς…

πριν από δύο μήνες μάς είπαν ότι όλα τέλειωσαν κι ότι θα τήν σκοτώσουν με πέτρες τελικά… δεν είχαμε άλλη λύση, απευθυνθήκαμε στον έξω κόσμο… όταν όλοι τό μάθανε και μιλήσαν γι’ αυτό, νιώσαμε να ‘χουμε μια συμπαράσταση… τώρα τά άλλαξαν όλα και τήν κατηγορούν για  φόνο…

δεν είναι αλήθεια : ό,τι κι αν λέει η ίδια τώρα, τήν έχουν παγιδέψει με τήν απειλή τού θανάτου… ξέρουμε ότι η μάνα μας δεν σκότωσε κανέναν… ο θάνατος τού πατέρα μας ερευνήθηκε και κάποιος άλλος έχει ομολογήσει ότι τόν σκότωσε… κι η δίκη έγινε, κι όλοι οι φάκελλοι υπάρχουν να τούς δει όποιος θέλει…

και τώρα γιατί η κυβέρνηση θέλει να δικάσει τή μάνα μας σα φόνισσα; λες και για να αποδώσουν δικαιοσύνη στον πατέρα μας πρέπει να σκοτώσουν τή μητέρα μας; τί είδους δικαιοσύνη είναι αυτή;

θέλουμε να εξεταστεί η υπόθεση αντικειμενικά, και ζητάμε από τά ενωμένα έθνη να στείλουν μια επιτροπή στο ιράν να εξετάσει όλα τά ζητήματα αυτά. 

sajad qader zadeh

 

     

         

τό γράμμα τής mina ahadi στον nelson mandela
(μεταφράζω αποσπάσματα:) 

  

«γιατί ελευθερία δεν είναι να σπάσεις μόνο τίς αλυσίδες σου,
αλλά να ζεις με σεβασμό για τήν ελευθερία τών άλλων, και να τήν επιδιώκεις κιόλας»
νέλσων μαντέλα 

αγαπητέ κύριε μαντέλα

σάς γράφω ζητώντας σας να επέμβετε όσο πιο γρήγορα γίνεται για να σωθεί η ζωή μιας γυναίκας που πρώτα καταδικάστηκε σε θάνατο διά λιθοβολισμού, και τώρα απειλούν μέρα με τή μέρα να τήν απαγχονίσουν…

ίσως τήν ξέρετε ύστερα από τήν παγκόσμια κατακραυγή που ξεσηκώθηκε…

ο πρόεδρος τής βραζιλίας λούλα ντα σίλβα τής πρόσφερε άσυλο…

τέτοιες κινήσεις αυξάνουν σίγουρα τή διεθνή πίεση…

σύμφωνα με τά στοιχεία που διαθέτει η κίνηση τήν οποία εκπροσωπώ (http://stopstonningnow.com/wpress/1812) τό καθεστώς έχει μέχρι σήμερα εκτελέσει διά λιθοβολισμού 109 άντρες και γυναίκες, και υπάρχουν αυτή τή στιγμή άλλοι 25 άνθρωποι που ζουν τήν αγωνία τής αναμονής για έναν τέτοιο θάνατο… σίγουρα δεν πρέπει ν’ αφήσουμε αυτήν τήν τραγωδία να συνεχίζεται άλλο… σάς κάνω έκκληση…

επιπλέον δεν περιμένετε από εμένα να σάς  περιγράψω τούς τρόμους που έχει η ζωή κάτω από ένα θεοκρατικό καθεστώς τής αχρειότερης μορφής, εγώ σε σάς…

η πορεία τού καθεστώτος αυτού στα 31 χρόνια τής μέχρι σήμερα εξουσίας του, συνοψίζεται σε μία μόνο λέξη : τρόμος.

κυβερνώντας με τόν τρόμο, και μόνο με τόν τρόμο, κατάφεραν να συγκροτήσουν ένα ολόκληρο σύστημα σεξουαλικού, κοινωνικού, εθνικού, ρατσιστικού, ακόμα και θρησκευτικού απαρτχάιντ στο ιράν… όμως, ξέρετε σίγουρα πως από τόν ιούνιο τού 2009 ένα μαζικό επαναστατικό κίνημα έχει ξεκινήσει στο ιράν με σκοπό να ανατρέψει αυτό τό καθεστώς απαρτχάιντ και τρομοκρατίας…

τό καθεστώς τώρα επεκτείνει τίς εγκληματικές του δραστηριότητες και εκτός ιράν για να μπορέσει να επιζήσει…

η μόνη λύση για τόν πολιτισμένο κόσμο είναι να συμπαρασταθεί στο λαϊκό επαναστατικό  κίνημα τού ιράν…

ας αρνηθεί όλος ο πολιτισμένος κόσμος να αναγνωρίσει τό βάρβαρο καθεστώς που λιθοβολεί ανθρώπους έως θανάτου… να κλείσουν τίς πρεσβείες του… να σπάσουν τούς «πολιτικούς δεσμούς» μαζί του… να τό εκδιώξουν από τίς διεθνείς οργανώσεις… απόλυτο πολιτικό μποϋκοτάζ!

να γίνει κοινή συνείδηση διεθνώς ότι τό καθεστώς τού ιράν είναι ανάλογο με τό καθεστώς τού απαρτχάιντ που υπήρξε στην πατρίδα σας, και η ανθρωπότητα ενωμένη ν’ αγωνιστεί για να τσακίσει και αυτό τό καθεστώς όπως έκανε και για τή νότια αφρική…

η πολιτισμένη ανθρωπότητα περιμένει από τήν πατρίδα σας ότι θα συμμετάσχει στην πρώτη γραμμή και σ’ αυτόν τόν αγώνα…

mina ahadi

 

     

 

εδώ τό τελευταίο δελτίο τύπου σχετικά με τήν αναβολή τής τελικής ετυμηγορίας τού δικαστήριου για τό σάββατο 21 αυγούστου («…σύμφωνα με πληροφορίες τής διεθνούς επιτροπής κατά τών λιθοβολισμών… ο εισαγγελέας τής ταμπρίζ επισκέφτηκε τήν sakineh στη φυλακή και τής είπε ότι θα προσπαθήσει να τήν σώσει από τόν θάνατο αν αυτή βγει στην τηλεόραση και ομολογήσει ότι είναι ένοχη για παράνομη σεξουαλική σχέση εκτός γάμου και για συμμετοχή στην δολοφονία τού άντρα της…
…ξέρουμε ότι μέχρι τώρα τό ισλαμικό καθεστώς έχει ακολουθήσει τήν ίδια μέθοδο κι άλλες φορές, και δυο ή τρεις μέρες μετά τήν ομολογία στην τηλεόραση εκτελεί τούς φυλακισμένους…
…οι εξελίξεις μάς ανησυχούν πολύ. Η θέση τής κυρίας αστιανί γίνεται όλο και πιο επισφαλής και η εκτέλεσή της μάς φαίνεται όλο και πιο πιθανή. Αναβάλλοντας τώρα τήν ετυμηγορία τό καθεστώς προσπαθεί απλώς να κερδίσει χρόνο, και περιμένει να καταλαγιάσουν οι διεθνείς διαμαρτυρίες, η πίεση και τό ενδιαφέρον τού τύπου, για να τήν εκτελέσει…»)

 

εδώ νεότερα από τήν οργάνωση τού «φόρουμ τών 100 πόλεων» (επειδή τό διεθνές ενδιαφέρον εντείνεται αντί να σταματήσει)
(και για γενική ενημέρωση πάνω στην υπόθεση μπορείτε να παρακολουθείτε επίσης αυτήν τή σελίδα) 

 

 

τέλος, ένα βίδεο από τήν διαμαρτυρία που έκαναν ιρανές και γεωργιανές μπροστά
στην ιρανική πρεσβεία τής τυφλίδας, στη γεωργία
μιλάνε και γράφουν και αγγλικά, και προσωπικά πρόσεξα ένα πανώ που έγραφε
κάτω τά θρήσκα χέρια σας από τό ιερό μου σώμα
και ένα που έχει ζωγραφισμένη μια αγχόνη και λέει αυτό θα πάθω επειδή έκανα έρωτα;

 

 

  

 

update (δευτέρας 23 αυγούστου) :

 

 

τό δικαστήριο ανέβαλε ξανά τήν απόφασή του για τήν τετάρτη (μεθαύριο) : εδώ

εδώ : τά παιδιά της είδαν τή sakineh στη φυλακή για πολύ λίγο· απ’ ό,τι φαίνεται τή μπουκώνουν με φάρμακα και δεν μπορεί ούτε να μιλήσει καλά

οι αρχές τού ιράν ετοιμάζονται να τής απαγγείλουν και νέα κατηγορία, ότι ευθύνεται η ίδια για τόν διεθνή ντόρο στις εφημερίδες και τά μπλογκ; ο δικηγόρος της hootan kian δεν επιτρέπεται να τήν δει για πάνω από 5 λεπτά ενώ οι συναντήσεις του με τήν πελάτισσά του, που τού «μιλάει» δεμένη χειροπόδαρα, παρακολουθούνται από πολλούς δεσμοφύλακες και  καταγράφονται από βιντεοκάμερα

οι μυστικές υπηρεσίες εισβάλανε στο σπίτι τού δικηγόρου

εδώ : 85 πόλεις σ’ όλον τόν κόσμο έχουν προγραμματίσει μέχρι τώρα διαδηλώσεις για τίς 28 αυγούστου

εδώ : στο βέλγιο στήθηκε γλυπτό κατά τού λιθοβολισμού